ตอน 4: Chapter 4

ตอนที่ 4

ตัวฉันที่เป็นลูกนอกสมรส พอแม่เสียไป

เป็นแบบ "...たり" สินะคะ

ก็เลยถูกรับไปอยู่กับตระกูลหลักของโคโงะ ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่

ไม่สิ นี่มันอดีตนี่นา ต้องเป็น "...けり"

ได้จ้างครูสอนพิเศษมาค่ะ

แม่คะ อาริชิ ฝากไว้กับคุณเลยนะคะ

เพื่อที่จะได้สั่งสมความรู้ทางวิชาการ จึงให้คุณช่วยดูแลการเรียนให้ค่ะ

ที่โคโงะมีคนที่มีความรู้ตื้นเขินแบบนี้อยู่ด้วย ช่างน่าอับอายของตระกูลจริงๆ เลย...

พี่สาวมาริคงจะโกรธมากแน่ๆ เลยค่ะ

แต่ตัวอักษรนี่สวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย

เอ๊ะ? เอ๊ะ?

เป็นการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่เลยนะ ภูมิใจได้เลยล่ะ

เอ่อ...?

อาจจะเป็นที่วิธีการสอนของคุณพี่ต่างหากล่ะคะ?

ให้ฉันทำเองค่ะ

เอ่อ... คือว่า

ถ้าใช้สื่อการสอนของคุณนี่ คำศัพท์มันจะเอนเอียงไปหมดเลยนะคะ!!!!

เดี๋ยวก่อน... อย่าทะเลาะกันสิคะ

คุณพี่อยู่ข้างๆ มิยะตลอดเลย มันไม่ยุติธรรมเลยนะ

คุณนี่สอนวิชาคำนวณหรือวิทยาศาสตร์ให้มิยะสิคะ!

เดี๋ยวก่อน... คือว่า~~~!!

ถ้าอัดแน่นขนาดนี้ในระยะเวลาสั้นๆ มันก็จะเหนื่อยแย่สิคะ

พักก่อนนะ

คุณนี่พื้นฐานการศึกษาประถมเป็นยังไงกันเนี่ย

อ่า...

จนกระทั่งมาที่นี่น่ะ...

ตั้งแต่เด็กก็ได้รับการดูแลที่คฤหาสน์ของร้านค้า

แล้วก็ทำงานอยู่ตลอดทั้งวัน เลยแทบไม่ได้ไปโรงเรียนเลยค่ะ...

ก็หมายความว่ามันขาดตั้งแต่พื้นฐานเลยสินะ

ทำให้ผิดหวังไปเลยนะเนี่ย...

รบกวนให้คุณลำบากใจแล้วนะคะ...

นี่มัน...

นี่นะ...

น้องสาวที่ต้องดูแลนี่นา!

ถ้าไม่ให้ฉันดูตั้งแต่ต้นนี่สิ

เป็นเด็กที่ทำอะไรก็ไม่รู้เลย!

ทำไมดูเหมือนจะดีใจล่ะ...?

พี่สาวเป็นโรคที่อยากให้คนพึ่งพานะคะ ใช้ให้เต็มที่เลยสิคะ

หาาา~?

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องตั้งแต่ก่อนหน้านี้อีก...

โอ๊ย... นิ้วโดนกระดาษบาดเข้าแล้วสิ

แย่แล้วค่ะ!

เอาล่ะ ขอห้ามเลือดด้วยอันนี้ก่อนนะ...!

คุณนี่

มันเก่าโทรมไปเยอะเลยนะเนี่ย

แย่แล้ว! จะให้พี่สาวได้รับของเก่าๆ แบบนี้เข้าเสียแล้วสิ

ขะ...ขอโทษค่ะ จริงๆ แล้วมันเป็นของแม่ค่ะ

หาาา~?

บ้าเอ๊ย! คุณนี่ นั่นมันของที่ระลึกไม่ใช่เหรอ

ต้องทะนุถนอมให้มากกว่านี้สิ!!

หาา...?

ดูสิ! เปื้อนเลือดแล้วนะ!

เอ๊ะ! นี่ซักปกติก็ออกเหรอ!?

มอบผ้าเช็ดหน้าอันล้ำค่าให้โดยไม่คิดอะไรเลย... เด็กดีจังเลยนะ

อืมมม...??

อย่าทำเป็นเก่งไปหน่อยเลย คุณก็เสนอไอเดียอะไรมาบ้างสิ

ในหนังสือที่เคยอ่านมา บอกว่าน้ำซุปขูดหัวไชเท้ามันได้ผลดีอย่างนั้น...

ไม่เป็นไรค่ะ... เดิมทีมันก็โทรมอยู่แล้ว จริงๆ ก็คิดว่าจะต้องทิ้งมันแล้วด้วย

ถ้าหากว่า ได้เป็นประโยชน์กับคุณพี่มาริ ก็ถือเป็นการใช้งานที่ดีที่สุดแล้วค่ะ

พูดอะไรน่ะ

คุณแม่...

ถ้าพูดแบบนั้น จริงๆ แล้ว

คุณก็คงอยากเก็บผ้าเช็ดหน้าที่มีความทรงจำกับคุณแม่ไว้กับตัวไม่ใช่เหรอคะ

นี่คือ...

จริงด้วย นี่คือความทรงจำอันล้ำค่ากับคุณแม่...

อยากจะเก็บรักษาไว้ด้วยกันตลอดไปเลย...

แต่ว่าคุณก็ดูแลมิยะอย่างดีขนาดนี้ที่โคกุระ...

ถ้ายังยึดติดกับความทรงจำเก่าๆ แบบนี้ มันก็ดูไม่สมควรเลยสิคะ...?

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

ถึงจะมีของล้ำค่ามากมายแค่ไหนก็ตาม

แต่ถึงจะใช้หัวไชเท้าขจัดเลือดหรือคราบสกปรกออกไปได้

ความเก่าของผ้ามันก็ไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมได้นี่นา...

ให้ฉันเย็บเสริมด้วยงานปักประดับเลยดีกว่า!!!!

แน่นอนค่ะ ถ้าคุณไม่รังเกียจนะคะ!!

โอ๊ะ

คุณแม่

ฟื้นขึ้นมาได้แล้วนะคะ

ขอบคุณค่ะ...!

แม่คะ หนูด้วยค่ะ สอนเย็บให้หนูหน่อย!

คุณนี่ต้องฝึกเย็บให้ตรงก่อนนะ

ความทรงจำกับคุณแม่ถูกประดับด้วยกรอบดอกไม้แล้วค่ะ