ตอน 5: Chapter 5

ตัวฉันที่เป็นลูกนอกสมรส พอแม่เสียไป

ก็เลยถูกรับไปอยู่ตระกูลหลักของโคโงอุระ ตระกูลใหญ่เลยค่ะ

องครักษ์...

เหรอคะ...?

ตอนที่ 5

ใช่แล้วค่ะ

ในเมื่อจากนี้จะต้องอยู่ด้วยกันที่โคโงอุระ ก็ต้องทำความรู้จักกันหน่อยนะ

มีคนมากมายที่หมายปองความมั่งคั่งของโคโงอุระ...

เป็นตำแหน่งที่ทำหน้าที่ปกป้องตระกูลจากพวกอันธพาลอย่างนั้นหรือคะ—!?

รู้สึกเหมือนเป็นทหารองครักษ์เลยค่ะ...

ดูสิ เขาคนนั้น กุงงุนิลนี่นา

คนต่างชาติ...!? อาจจะแข็งแกร่งมากเลยค่ะ

นี่มัน...

ว้าว

น่ารักจังเลย!

ฮึบ

น่ารัก

แย่แล้ว...ฉันเผลอเคลิ้มไปซะแล้ว!

ถึงจะน่ารักขนาดนี้ แต่ก็เป็นองครักษ์ที่ดูดีจังเลย...!

ถ้าโลกนี้มีกล้องถ่ายรูปที่หยิบขึ้นมาแล้วถ่ายได้ทันที คงจะเสียดายโอกาสถ่ายรูปไปเลยล่ะค่ะ...

ตอนนี้มีแต่กล้องตัวใหญ่ๆ นี่เป็นแค่เรื่องเพ้อฝันที่ยอดเยี่ยมเท่านั้นแหละค่ะ

เอ๊ะ...เอ๊ะ??

ยอมรับเลยค่ะพี่สาว... ความน่ารักที่ชโลมใจ...

นี่มันการรวมกันของความน่ารักกับความน่ารักอีกแล้วนะ

เอ๊ะ...

เป็นภาพที่หาได้ยากจริงๆ นะคะ...ซึ

อืมมมมม?????????

แบบนี้สงครามในโลกนี้คงจะไม่มีแล้วมั้งคะ...?

แต่ว่านะ...

แต่คนเรามันก็โง่ไงคะ จะมีคนพยายามจะผูกขาดความน่ารัก แล้วก็เกิดสงครามใหม่ขึ้นมาอีกค่ะ

เรื่องมันกระโดดไปไกลแล้วนะคะ!!

อ๊ะ...คือว่า

คุณกุงงุนิลน่ะ

ทุกคนเรียกเขาว่ากุนจังค่ะ

กุนจังนี่

ฉลาดมากเลยนะคะ ไม่เห่าด้วย...

สุนัขจรจัดที่เคยอยู่แถวนั้นน่ะ

พวกมันจะหยาบกระด้างกันหมดเลยค่ะ

อ่า เจ้าตัวนั้นน่ะ

เขาไม่มีเสียงร้องด้วยค่ะ

ฮึบ

บาดแผลทางกายก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ อาจจะเป็นปัญหาทางใจก็ได้นะคะ

คุณกุงงุนิลนี่แบบว่า

มีอดีตที่น่าสงสารและเจ็บปวดแบบนี้เองเหรอคะ

อย่างนั้นเหรอคะ...

น่าสงสารจัง

มิจิ... ขอโทษนะที่ให้แกทำงานอยู่คนเดียว

พอเลยค่ะ แม่ต้องนอนแล้ว!

ถึงจะอายุยังไม่ถึง 10 ด้วยซ้ำ ก็ให้มาเป็นสาวใช้แล้วนี่นะ

ไปแล้วค่ะคุณย่า—

เกิดมาแบบนี้

ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ เลยนะ...

คุณย่าคะ หนู—

หนูเป็นเด็กที่น่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอคะ—

เจ้าตัวนี้ไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิดเลยค่ะ

ก็ตอนนี้เขาอยู่กับฉันนี่นา?

แต่ว่าที่ร้องไม่ได้น่ะเป็นคุณไนล่าค่ะ

เพราะว่าเหตุผลในการมาของเจ้าหนุ่มมันไม่มีแล้วนี่คะ

ถ้าเป็นพี่สาวอย่างคุณนี่ ชีวิตคงจะสนุกจนล้นเลยสิคะ

ห๊ะ...? คุณเพิ่งจะเยาะเย้ยฉันเหรอคะ?

คุณสังเกตเห็นไหมคะ? เติบโตขึ้นแล้วนะ

พวกคุณกำลังคุยอะไรกันอยู่คะ

คุณแม่ มามี่!

ใกล้จะถึงเวลาเดินเล่นแล้วล่ะค่ะ

ในฐานะเจ้าของแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบดูแลให้ดีนะ

การเข้าสังคมของคุณรันนี่

อีกนิดเดียวก็จะถึงช่วงเวลาทองของการเดินเล่นแล้วล่ะค่ะ! เพราะมันจะส่งเสริมการเข้าสังคมของสุนัขด้วยนะคะ!!

23

คุณแม่คะ "องครักษ์" ของบ้านใหม่นี่คือ

เคนจัง วันนี้ขนฟูสวยงามอีกแล้วนะเนี่ย!

ขอบคุณค่ะ!

รอยยิ้มของคุณน่ารักมากเลยค่ะ

ถ้าโลกนี้มีเครื่องที่ถ่ายรูปแล้วแชร์ให้ทุกคนได้ในพริบตาจะ...

จะเรียกจิตรกรมาวาดให้ไหมคะ? คุณมิยะกับคุณกุนจัง

ของมาริคะก็ต้องรอช่วงเวลาแหละค่ะ

แบบนี้ ค่อยๆ ทีละนิด

พี่มาริคะ...!!

อ๊ะ

อ๊ะ เดี๋ยวรอเดี๋ยวก่อนนะ เล่นกัน ได้เลย แป๊บเดียว

ฟู่~~

ขอโทษด้วยนะคะแถวนี้

อยากจะเพิ่มความทรงจำของคุณโคกุระให้มากขึ้นด้วยค่ะ

วันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติ เลยจะทำความสะอาดโถงทางเดินค่ะ

โอ๊ะ...มีเสียงมาจากห้องรับแขกนี่นา—

......

แขกมาตั้งแต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอคะ?

เพราะว่า...

ตอนนั้น เพราะความสะดวกของคุณ

คุณเลยพาคุณมิยะไปไม่ใช่เหรอคะ

เสียงนี้...

นี่มัน...

แต่ว่า...

ถึงแม้จะนำเรื่องที่ตัดสินไปแล้วกลับมาพูดอีกครั้งก็ตาม

มามี่...

ขอรบกวนสักครู่ได้ไหมคะ

เข้ามาสิ

ขออนุญาต...นะคะ

ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ

คุณย่าคะ

มิจิ...กลับบ้านกับเราเถอะนะ