ตอน 6: Chapter 6

ฉันที่เป็นลูกนอกสมรส พอแม่เสียไปก็เลย

คุณย่าคะ...

ว่าจะถูกรับไปดูแลที่บ้านใหญ่แล้วค่ะ

มิจิ... กลับบ้านเรากันเถอะ

คุณย่าของมิจิ นาคามุระ ยาสุ

ตอนที่ 6

ตั้งแต่งานศพคุณแม่ของคุณมิยะแล้วสินะคะ

ดีใจที่ท่านยังแข็งแรงดีนะคะ

แต่ทำไมถึงต้องเอาเรื่องที่จบไปแล้วมาพูดถึงอีกคะ

ตอนนั้นน่ะค่ะ—

ต้องขออภัยด้วยนะคะ พอดีว่าใจมันวูบไปเลยกับการจากไปของลูกสาวคนเดียวของฉัน

แต่ก็คิดใหม่ว่าการปล่อยของที่ลูกสาวทิ้งไว้ให้เป็นที่ระลึกไปคงจะไม่รับผิดชอบ

ว่าแต่ว่า คนธรรมดาอย่างพวกเราจะเข้ากับชีวิตของตระกูลใหญ่ได้ยังไงกันล่ะคะ

ถ้าเกิดอะไรขึ้น ก็คงจะสร้างความลำบากให้ตระกูลโคกุระแน่ๆ เลยค่ะ

ก็จริงนะ

ถ้าให้ฉันที่ไม่มีทั้งความรู้และวุฒิการศึกษาอยู่ในบ้านหลังนี้

ก็จะกลายเป็นความน่าอับอายของคุณโคกุระไปเลย...

ถ้าการมีตัวฉันไปเป็นที่รำคาญของพี่ๆ คุณน่ะ

ฉันก็น่าจะควรจะออกจากบ้านหลังนี้แล้วล่ะมั้ง

คุณมิจิอยากทำยังไงล่ะคะ?

ฉันน่ะ...

ปฏิเสธค่ะ!!

เอ๊ะ

เธอน่ะก็ "เพื่อตระกูลโคกุระ" อะไรแบบนั้น "ให้เป็นที่รำคาญของพี่ๆ" อะไรแบบนั้น จะพูดใช่ไหมล่ะ!

ซ่อนความในใจอีกแล้ว! มันแสดงออกทางหน้าหมดแล้วนะ

ก็รู้อยู่แล้วนี่นา!!

เช็ดน้ำตาซะสิ ไม่มีเรื่องน่าเศร้าอะไรเลยสักอย่างหรอกค่ะ

ว๊ะ

อย่าพยายามกลั้นจนกว่าจะร้องไห้สิยะ!

แล้วเรื่องที่ว่ามิจิอยู่ชีวิตแบบนี้ไม่ได้ ก็ไม่ต้องกังวลนะคะ

พวกเราจะดูแลเองค่ะ

ลายมือก็พัฒนาขึ้นขนาดนี้แล้วนะคะ

ซ่า

เอ๊ะ เอ๊ะ??

ฉันน่ะ... กำลังฟังความเห็นของคุณมิยะอยู่ค่ะ

คะ?

บ้านเรา ถ้าพูดว่า "เป็นภาระให้คุณโคกุระ" มิยะก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ ก็เลยถามไปใช่ไหมล่ะคะ

คุณนี่เป็นนักเจรจาเก่งจริงๆ เลยนะคะ

อาริสะ อย่าทำตัวไม่น่ารักแบบนั้นเลยค่ะ

คุณแม่คะ

มิจิ... เธอน่ะอยากทำยังไงล่ะ?

อย่างที่คุณเห็น ในเรื่องของชีวิตประจำวัน คุณมิจิกำลังพยายามปรับตัวเข้ากับตระกูลโคกุระอยู่ทุกวัน ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ

แต่ก็เป็นความจริงว่า ความรู้สึกของตัวคุณมิจิเองต้องมาก่อน

ฉันน่ะ—

ก็จริงนะ พอมาที่นี่ มีแต่เรื่องให้สับสน— คนธรรมดาอย่างพวกเรา คงไม่เข้าใจสินะคะ

ห้องพักกว้างและสวยจังเลยค่ะ

ว้าว มันเป็นอดีตแล้ว

คนที่คอยสนับสนุนเรื่องนั้นคือ

คึ้ก...

ฉัน

อยากจะอยู่บ้านหลังนี้ค่ะ...!!

จะตั้งใจเรียนและไม่ให้เป็นที่รำคาญแน่นอนค่ะ ขอร้องล่ะค่ะ—

มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ

เอ๊ะ... ฉันทำอะไรผิดไปเหรอคะ...?

เป็นภาระก็เอาเลย!!!

คุณแม่!?

ในเมื่อเป็นมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกัน ก็ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องสร้างความลำบากให้กัน

ไม่ว่าจะมีสายเลือดผูกพันกันหรือไม่ก็ตามนะ

ถึงอย่างนั้น ก็จงทะนุถนอมความสัมพันธ์ที่อยากจะอยู่ด้วยกันให้ดีที่สุดนะคะ

เอาล่ะ... คราวนี้เรื่องก็มาถึงจุดนี้แล้ว คุณยาสุเองก็คงอยากเห็นหน้าหลานๆ ใช่ไหมคะ

เชิญมาดื่มชาได้ทุกเมื่อเลยนะคะ

แต่ว่า—

หรือว่ามีเหตุผลอื่นที่ต้องพาคุณมิจิกลับไปไหมคะ?

อย่างเช่น—

ว่าได้ตกลงที่จะให้คุณมิจิไปทำงานฝึกหัดที่ร้านค้าที่คุ้นเคยอะไรแบบนั้น

ทำงานฝึกหัดเหรอคะ?

อา... คือว่าจะให้ใช้แรงงานตามสัญญาเป็นเวลาหนึ่งปีเต็มเลยใช่ไหมคะ

และน่าจะได้รับเงินล่วงหน้าด้วยด้วยหรือเปล่าคะ?

ไม่ใช่นะ...!

นั่นคือ—

ไม่ค่ะ... วันนี้ขอตัวกลับก่อนนะคะ

ถ้าคุณท่านไม่รังเกียจนะคะ

มิจิ...

อาจจะมีคนในตระกูลที่ไม่พอใจกับการมีอยู่ของคุณมิจิก็ได้นะคะ

ถ้ามันลำบากจริงๆ ก็กลับมาได้เลยนะ

ตระกูลนากามูระก็คือบ้านของเธอนี่นา

คุณย่าคะ?

เอ่อ...

ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ฮ่า~? สิ่งแรกที่พูดคือเรื่องนั้นเหรอคะ?

ก่อนอื่น ขอเป็นการกล่าวคำขอโทษที่ทำให้วุ่นวายก่อนนะคะ

ที่บอกว่าอยู่ตรงนี้ไม่ได้น่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ

หรือว่าเรื่องตอนนั้น

พวกเราจะดูแลเองค่ะ

แต่กลับมาขอบคุณก่อนล่ะคะ!?

เอ่อ—

อรุณสวัสดิ์ค่ะ!!!

ยังไม่ถึงเวลาเลยนี่นา!!!!

เอ่อออ~

ตื่นมาคุณก็หายไปจากผ้าห่มแบบนี้ คุณจะเข้าใจความรู้สึกของพวกเราได้ไหมคะ!?

หะ... ツ

หわะッ...

นี่นะ... พี่สาวนี่รีบร้อนจนวิ่งหาทั่วบ้านเลย

แล้วคุณนี่เองก็ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนอนเลยนี่นา!

????

หะ...

!?!?

ฮ่า!?

ไม่อยากให้พี่สาวที่ยังไม่ได้ล้างหน้ามาพูดอะไรเลยค่ะ!

หわわ

พวกเธอเสียงดังน่ารำคาญจังเลยนะ

คุณแม่!

คุณแม่คะ!

ก็มันเป็นชีวิตประจำวันแบบเดิมๆ ที่กำลังจะมาถึงนี่คะ

ไม่จำเป็นต้องส่งเสียงดังขนาดนั้นก็ได้ค่ะ

ขอโทษค่ะ

ฉันเผลอดีใจไปหน่อย...

ใช่แล้วล่ะ วันนี้ก็ต้องตั้งใจให้มากขึ้นอีกแล้วนะ—

งานรื่นเริงสนุกๆ ก็มีเยอะแยะไปเลยนี่นา!

ถึงอย่างนั้น คืนนี้ก็จะจัดงาน "ต้อนรับคุณมิจิอย่างเป็นทางการ" นะคะ!

ว้าววววววววว!

ครอบครัวใหม่นี่

คุณแม่

ก็อบอุ่นมากๆ เลยค่ะ