ตอน 42: Chapter 42

การเตรียมงานเทศกาลศิลปะก้าวหน้าไปเรื่อยๆ เลยค่ะ

ฝ่ายชุด 3 คน

ผ้าผืนนั้นกลายเป็นชุดสวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!

ฉันน่ะค่ะ งานเย็บปักถักร้อยเป็นงานอดิเรกเลย...

ตอนที่ 42

แม้ว่าฉันจะเป็นมือใหม่ แต่ก็ได้รับคำแนะนำอย่างดีจนรู้สึกได้ถึงการเติบโตของตัวเองอย่างมากเลยค่ะ!

ถ้าจะให้เจาะจง ก็คือความเร็วในการผลิตเพิ่มขึ้น 5 เปอร์เซ็นต์ตั้งแต่ตอนแรก และคุณภาพของผลงานก็จากระดับซีไปเป็นบวกบีได้เลยค่ะ!

คุณแม่คะ

การเตรียมงานแบบนี้ทำให้ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเพื่อนร่วมชั้นที่ปกติไม่ค่อยได้เห็นเลย

รู้สึกสดชื่นมากๆ เลยค่ะ!

จากการวิเคราะห์ข้อมูลของฉัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป รับรองว่าเสร็จสมบูรณ์ก่อนสัปดาห์งานจริงแน่นอนค่ะ!!

ต้องไปซื้อของแล้วสิ...

อ้าว...ลูกปัดไม่พอเลยนี่นา

คุณกำลังมองหาร้านงานฝีมืออยู่เหรอคะ?

ฟุฟุ...คุณโคกุระจิคะ!

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา!

เดี๋ยวแวะซื้อตอนกลับดีไหมคะ?

ตัวฉันที่เป็นรุ่นพี่ จะพาไปร้านงานฝีมือประจำของคุณโคกุระเองเลยค่ะ!

คุณมิยะคะ รบกวนหน่อยได้ไหมคะ?

พรุ่งนี้จะนำมาให้ค่ะ! แล้วจะช่วยทำงานอื่นให้ด้วยนะคะ

ซื้อมาได้เรียบร้อยแล้วค่ะ

ขอบคุณมากเลยค่ะ...!มันยากจังเลยค่ะ...

พวกคุณพี่ๆ จะทำอะไรในงานเทศกาลศิลปะเหรอคะ?

ฉันจะขึ้นเวทีแล้วล่ะค่ะ

เป็นนักแสดงเหรอคะ!

ออกหน้าคนเก่งจังเลยนะคะ

แล้วพี่สาวล่ะคะ?

พอถึงบ้านแล้วก็จะทำงานฝีมือค่ะ

ฉันเป็นฝ่ายเบื้องหลังค่ะ เพราะว่าฉันเป็นสายดูมากกว่าสายแสดงน่ะค่ะ

ขอโทษนะคะ! ที่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณ...

รีบกลับไป...

พูดอะไรน่ะ!?

เอ๊ะ?

จะปล่อยให้กลับไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ?

มานี่สิ!

!?

กรี๊ด!

เสร็จแล้ว

ของกินเล่นน่ะสิ!

โดรายากิที่เปิดใหม่น่ะนะ!

ขอโทษนะ... ไส้หมดแล้ว

ว้าว

อ๊ะ

โดรายากิ...

มะริจังคะ...ดูเศร้าใจจังเลยค่ะ...

ช่วยไม่ได้นี่คะ พี่สาว

พี่สาวคะ

วันนี้ฉันโชคร้ายจังเลยค่ะ

พี่สาวอาริก็ดูเศร้าจังเลยค่ะ...!

ถึงจะเรียกว่าเป็นตัวแทนก็เถอะนะ คุณหนูๆ

สนใจตัวอย่างไหมล่ะคะ?

ตัวอย่างเหรอคะ?

นี่! เข้ามาเลยนะ...!

ครีมเนื้อเบาๆ กับกลิ่นเนยที่เข้ากันได้ดีกับแป้งบางๆ นี่เข้ากันสุดๆ เลยค่ะ

ถือด้วยมือเดียวได้ พกไปเดินกินได้เลยนะ

อ๊ะ

เพราะชุดนักเรียนของพวกเรากำลังส่งเสียงดัง เลยคิดว่าเกิดอะไรขึ้น

คุณคือ...

ก็คุณโคกุระอีกแล้วสินะ

แต่ว่านะ

คุณโคกุระ ฮาจิ รองประธานนักเรียนค่ะ

รอง

ถ้าไม่รู้จักพื้นฐานของแวดวงสังคม ก็อย่าเข้ามาเรียนเลย

รองประธาน...ค่ะ! ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกว่าน่ากลัวอยู่แล้วค่ะ...!

สั่นสะท้านเหมือนลูกหมาเลยนะเนี่ย

ก็อย่างที่คิดไว้แหละนะ คนที่มาจากสามัญชนนี่อาจจะทำให้เกียรติของโรงเรียนตกต่ำได้จริงๆ

เดี๋ยวนะ? เมื่อกี้พูดอะไรน่ะ ฟังแล้วไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ นะ

มิยะก็แค่มาช่วยพวกเราเท่านั้นเองนะ

แล้วคุณอุระล่ะคะ ถึงมาที่ย่านการค้าแบบนี้ได้ยังไงคะ?

ฉันมาทำภารกิจน่ะค่ะ

ต่างจากพวกแกที่มาหาเลี้ยงชีพในที่แบบนี้สินะ

ของสภานักเรียนเหรอคะ? ว่าแต่ว่าร้านอาหารในงานเทศกาลศิลปะนี่ แต่ละปีก็ร่วมมือกับหอการค้าของเมืองนี้กันนี่คะ

อย่างนั้นเหรอคะ?

ในโรงเรียนนี่เต็มไปด้วยแผงลอยเลยค่ะ

ว้าว...

...หึ ไม่ได้พูดเรื่องภารกิจเล่นๆ นะ

เขาไปแล้วค่ะ

การเดินเตร็ดเตร่อยู่เป็นภารกิจเหรอคะ?

มันคงจะยากลำบากน่าดูเลยสิ...

คนขายร้านยกเลิกกะทันหันเหรอคะ?

ร้านขนมโมจิที่มาเป็นประจำก็...

การพักผ่อนเป็นสิ่งสำคัญที่สุดนี่นา...

ฉันจะไปหาคนมาแทนให้ค่ะ

ฉันจะไปด้วย

ไม่หรอกค่ะ... ท่านประธานต้องมีซ้อมละครอยู่ไม่ใช่เหรอคะ

เป็นประเด็นพูดถึงกันตลอดสองปีเลยนะคะ

บทเจ้าชายของเอ็นริว

ต้องฝังให้แน่นในหัวเลย ไม่งั้นจะพลาดแน่ๆ

ทุกคนตั้งตารอละครของเท็ตจังอยู่ค่ะ

ท่านประธานคือหน้าตาของโรงเรียนเลยนะ

เทศกาลศิลปะที่มีคนจากภายนอกมาด้วย ต้องลุยให้เต็มที่เลยนะ

ฮาจิ

แค่เรื่องแค่นี้เองเหรอคะ ที่ฉันจะทำพลาดน่ะ?

ไร้สาระจริงๆ

ประธานนี่สมบูรณ์แบบเลยค่ะ

และพวกเราที่เป็นลูกน้องที่ท่านเลือกมาด้วยก็

ไม่ได้โง่เขลาถึงขนาดที่ต้องให้ท่านประธานต้องลำบากใจเลยนะคะ

อย่างนั้นเหรอ

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะนะ

งั้นก็ฝากไว้กับพวกเรานะ

ถึงอย่างนั้นตารางเวลาก็เร่งรีบเกินไปหน่อย...

สำหรับเมนูสำหรับร้านแผงล่ะคะ...

งั้นขอตัวก่อนนะคะ

เอ่อ...

คุณคือคุณหนูจากตระกูลอุระสินะคะ...?

ถ้าปฏิเสธการรับเชิญไปแล้ว...ก็จะมี "คำขอบคุณ" ให้ไหมนะ?

--ตอนนี้

ในฐานะสภานักเรียนของโรงเรียนไเอโฮะค่ะ

ก็ขอให้คุณสบายใจได้นะคะ

ตัวเลือกทั้งหมดหมดไปแล้วเหรอ...

ก็ไม่อยากทำอะไรหยาบคายนะ...

แกน่ะไม่เกี่ยว

ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไปด้วยดีเลยนะ

ถึงจะไม่ได้เกี่ยวโดยตรงก็เถอะค่ะ

ถ้าภารกิจล้มเหลว คงจะผิดหวังมากแน่ๆ เลยสินะคะ

คุณประธานนักเรียน

...อืม

...เจ้า

อ๊ะ...

พวกแกน่ะ

ขนมหวานที่คุณถืออยู่เมื่อกี้...

ขายอยู่ที่ไหนเหรอ?

อ๊ะ! คุณนี่!!! จริงๆ แล้วอยากกินนี่นา!?

ฮิฮิ คุโค

ไม่ได้นะคะ พี่สาว!!

ถึงแม้ว่าเธอจะแอบมาถามเองก็ตามนะคะ

เอ๊ะ!?

ที่นี่จะมีส่วนร่วมในเทศกาลศิลปะเออิโฮงด้วยเหรอคะ!?

เป็นเกียรติมากเลยค่ะ แต่ว่ามันเร่งด่วนจังเลยนะ...

การจัดหาสินค้าก็ยังไม่แน่นอนอยู่เลยค่ะ...

1

แบบนั้นเหรอคะ...

ดรายากิแบบดั้งเดิม ที่เคยตั้งใจจะทำน่ะ

เพราะว่าร้านดรายากิมีร้านอื่นตัดสินใจไว้แล้ว

ร้านนี้เลยอยู่นอกรายชื่อผู้ถูกเลือก แต่ว่า

ตัวอย่างที่ทำไว้น่ะ มันก็ซ้ำกับร้านอื่น แต่ก็มีความใหม่ด้วย

อยากได้มากๆ เลยค่ะ

เมื่อดูจากร้านที่เพิ่งเปิดใหม่แบบนี้แล้ว

การจัดหาสังขยาที่ดีจำนวนมากอย่างสม่ำเสมอคงเป็นเรื่องที่ยากแย่เลยสินะคะ

ทำไม...ถึงทำแบบนั้นล่ะคะ?

ถ้าพ่อค้าส่งเสนอราคาสูงกว่าราคาปกติเข้าไปอีก

ก็เพราะว่าคุณกำลังมองหาสินค้าอื่นอยู่ไม่ใช่เหรอคะ?

ฝากไว้กับพวกเราเถอะค่ะ

?

อะไรนะ...!?

ฉันจะไปคุยให้ได้ว่าคุณจะสามารถจัดหาสังขยาในราคาที่เหมาะสมได้ค่ะ

แต่ว่าครั้งนี้ขอให้คุณลองใช้กับขนมหวานแบบตะวันตกเมื่อกี้ก่อนนะคะ

เดี๋ยวก่อนสิ...!

ก็ขอให้คุณสบายใจได้นะคะ

ทำไมเธอถึงทำแบบนั้นได้ล่ะคะ...!?

เป็นแค่เทคนิคการต่อรองแบบ "อุระ" เท่านั้นเองค่ะ

"อุระ" งั้นเหรอ...!?

...ฟังไปก็คงไม่ดีเท่าไหร่สินะคะ

...จะถามเรื่องการออกร้านหน่อยนะคะ

ว้าว...

เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของ "อุระ"

ซึ่งเป็นหนึ่งในสองเสาหลัก

ที่เคียงคู่กับอินาริมาแต่โบราณ

ถ้าเปรียบเทียบในแง่ของธุรกิจครอบครัว

ถ้าอินาริคือความบริสุทธิ์

อุระก็คือการดื่มด่ำกับความขุ่น

มีคนก็พูดแบบนั้นค่ะ

รองประธานคงจะใช้พลังทั้งหมดของตัวเอง

เพื่อสิ่งที่สำคัญบางอย่าง...สินะคะ

ฮึ่ม...

เจ้าหมาน้อย

งั้นก็ขอออกร้านด้วยนะคะ!

ขอบคุณมากค่ะ

คุณลองชิมตัวอย่างดูไหมคะ!

ไม่ค่ะ เพราะกำลังปฏิบัติภารกิจอยู่

เหรอ...ดูเคร่งขรึมจัง

ฟุฟุん ด้วยฝีมือพวกเราก็เลยเสร็จสิ้นภารกิจได้อย่างดีเลยนะ

วันหยุดพักผ่อนก็พาคุณประธานมาทานกันนะคะ

ฟุฮึん

เป็นหนี้บุญคุณคุณโคโซะเลยนี่นา...

พูดขอบคุณออกมาให้มันตรงๆ สิ!

จะไม่ช่วยอีกแล้วนะ!?

การซ้อมเวทีเป็นยังไงบ้างคะ

ดีค่ะ

อย่างราบรื่น

คุณคือความภาคภูมิใจของคุณมิซึ

เพราะว่าวันนี้ก็มีงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ต้องไปทักทายกันนี่คะ

มองภาพรวมทั้งหมดและวางแผนการเดินเกม

จงมีวินัยและเคร่งครัดอยู่เสมอ

ค่ะ

คุณแม่คะ

ฝากไว้ค่ะ