ตอนที่ 17

คุณบลูม...? คุณเป็นอะไรไปเหรอคะ...?

ไม่ได้รับรางวัลจากการเคลียร์ดันเจี้ยนเนี่ยนะ!!

ผมจะรับใบอนุญาตเอง

เป็นคนที่ไม่คู่ควร...

แถมยังหยิ่งยโสจนพ่ายแพ้ด้วย...

อะไรกัน... ว่าจะสืบทอดตำแหน่งของท่านพ่อ...!

ให้เพื่อนร่วมสถาบัน มารับผิดชอบให้

อะไรกัน... ว่าจะมาเป็นเจ้าเมือง...!

อยากให้ออกใบอนุญาตให้คนอื่นที่ไม่ใช่ผมสี่คน

นี่มันคือการรับผิดชอบของผมสินะ...

นั่นมันทำไม่ได้หรอกครับ... ใบอนุญาตไม่ได้ให้แยกเป็นรายบุคคลนะ

แต่มันจะให้เป็นกลุ่มของปาร์ตี้ต่างหาก

นี่เป็นกฎเพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนลงมือโดยลำพังน่ะครับ...

ไม่นะ... ถ้าอย่างนั้น... ศักดิ์ศรีของผมจะ...!

ศักดิ์ศรีเหรอ...?

เรื่องแค่นั้นเอง

ถ้าให้เป็นค่าเล่าเรียนแล้ว ก็นับว่าถูกแล้วล่ะมั้ง

นักผจญภัยส่วนใหญ่ ด้วยทัศนคติที่เย่อหยิ่ง ก็เข้าไปในดันเจี้ยนอันตราย

แล้วก็ได้บทเรียนมาเป็นค่าตอบแทนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง...

มันก็จะเป็น... เงินก้อนโต ส่วนหนึ่งของร่างกายตัวเอง หรือชีวิตของสหายเพื่อนร่วมทีม

ผมที่เป็นอดีตนักผจญภัย ก็ไม่เว้นตัวเองจนมาอยู่ในสภาพนี้...

ถ้าเจ้าเกิดความรู้สึกแบบนั้นได้ นั่นถือเป็นผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วนะ

เป็นความรู้สึกแบบนั้นเหรอ...

ถ้างั้น... ความรู้สึกนี้ควรจะนำไปไว้ที่ไหนดีล่ะครับ?

รวมเล่มล่าสุดเล่มที่สอง ฉบับพิมพ์ใหม่วางจำหน่ายแล้ว!!

พอคิดว่าตัวเองอ่อนแอจนเกือบจะเสียคุณไป...

เสื้อเชิ้ต

คราวนี้ก็เป็นเพราะเป็นการฝึกงาน เลยพ้นจากเรื่องได้สินะ...

คุณสตาร์ฟ...

ในพิธีเปิดเรียน ผมพูดอะไรที่มันไม่คิดให้ดีไปหน่อยนะ...

คุณน่ะเป็น【นักบวช】นี่นา...

ก็ต้องมีสกิลอย่าง "คำอธิษฐานแห่งการเยียวยา" ที่ใช้รักษาบาดแผลไม่ใช่เหรอ?

ไม่ต้องห่วงเรื่องบาดเจ็บ ปล่อยให้ผู้ติดตามสู้ได้เต็มที่เลยนี่นา

การที่ผู้ติดตามบาดเจ็บเพราะความอ่อนแอของตัวเองนี่มันทรมานขนาดนี้เลยเหรอ...

คุณบลูม...

เอ๊ะ...

อย่ามาหลงตัวเองมากนักเลยนะ คุณหนู...

ที่เธอแพ้เป็นเพราะเธอเองที่ไร้ความสามารถ

การที่ฉันปกป้องเธอไม่ได้

เป็นเพราะความอ่อนแอของฉันต่างหาก

คุณผู้เป็นเจ้าที่เอาชนะฉันได้

ฉันไม่ได้แค่สู้เฉยๆ นะ

นี่มันแค่หมากตัวเล็กๆ ที่จะมาท้อแท้ตรงนี้เหรอ...!?

จะให้ฉันทำยังไงล่ะ

จะเสียโอกาสไปได้ยังไงกัน!

ตอนนี้ต้องทิ้งทั้งความอับอายและเสียงบ่นออกไปซะ...!

แข็งแกร่งจังเลยนะ... คุณโมอา...

ก็ดีใจแล้วไม่ใช่เหรอที่ตอนนี้คุณยอมรับฉัน?

ฉันน่ะ จะไปให้คุณยอมรับด้วยความสามารถของตัวฉันเองก็คิดไม่ถึงเลยนะ

น่าสมเพชจริงๆ... ช่วยให้ยกเลิกเรื่องที่พูดเมื่อกี้ได้ไหมครับ...

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้จริงๆ แล้วจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญไป...

ได้โปรดเถอะ...

คุณนี่มันเอาแต่ใจจริงๆ เลยนะคะ

ขอให้เอาสิ่งที่ได้สำนึกไปใช้ในการสำรวจดันเจี้ยนครั้งต่อไปนะ

ท่าทางที่คุณบลูมพยายามจะหยิ่งทะนงน่ะ

ในฐานะชนชั้นสูงและเพื่อนเหมือนกัน ฉันนับถือคุณอยู่ค่ะ

คุณขุนนางจอมทำตัวเท่นี่ ช่างเวอร์วังสมคำร่ำลือจริงๆ เลยนะ

ตรงนั้นแหละคือเสน่ห์ของคุณบลูมต่างหาก

พวกคุณนี่...

ให้ตายสิ...

ขอบคุณ... ขอบคุณมากครับ...

นี่แหละที่เรียกว่าวัยเยาว์สินะ

ซึดด...

บูโมอออ...!

ฟู...

บทเรียนในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเดินบนเส้นทางไหนต่อไปของพวกเจ้า มันจะเป็นสมบัติของพวกเจ้าแน่นอน

ถ้าได้อะไรมาแล้ว ก็อย่าลังเล ก้าวไปข้างหน้าเลยนะ

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ!

หลังจากที่เราเคลียร์ดันเจี้ยนฝึกงานไปได้ไม่กี่วันแล้ว...

"ใบอนุญาตชั่วคราว" ก็ยังไม่ได้รับมา

เรื่องที่เราเป็นทั้งผู้ท้าชิงและเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่ผ่านไปได้น่ะ

มันก็เลยกลายเป็นเรื่องที่ไม่ปกติ จนเกิดการถกเถียงกันอย่างหนักในการประชุมเจ้าหน้าที่

ในบรรยากาศแบบนั้น... ผมก็...

โอ๊ะ...

ไม่คิดเลยนะ... คุณโมอาจะชวนเอง

ตรงหลังโรงเรียนแบบนี้...

หลังจากที่ได้เสร็จกิจกับเธอแล้ว

ก็

อึก...

ก็เลยรู้สึกทรมานจนตั้งใจฝึกไม่ได้ไงเล่า!

บัดซบ... ตัวฉันเองเนี่ย

ประกาศกร้าวกับคุณหนูไว้แบบนี้เชียว... กลายเป็นสภาพนี้ซะแล้ว...

อูย

หลังจากนั้นกับคุณบลูมเป็นยังไงบ้างครับ?

คุณบลูมก็มีมุมน่ารักๆ ของตัวเองเหมือนกันนะ... ฟุฟุ

!? เอ๊ะ... อย่ามาแตะคุณหนูนะ

อ่า... เรื่องนั้นผมรู้สึกขอบคุณนะ

เธอที่เคยถูกพวกคนแข็งๆ บาดเจ็บมาน่ะ เจ็บใจไหมล่ะ!

ผมก็เป็นพวกเจ้าเล่ห์นะ แต่ไม่ใช่พวกชอบจะลวนลามแบบไม่ให้เกียรติน่ะ

เป็นไงบ้างล่ะ!

จ๊วบ...

ว่าแต่...

คุณบลูมจะไปค้างที่บ้านคุณหนูสตาร์ฟสินะ

ห๊ะ!?

นั่นมัน...

อาา... คฤหาสน์ในเมืองหลวงที่ฉันกับพี่สาวก็อาศัยอยู่ด้วยกันน่ะ...

อย่ามาล้อเล่นน่า! ฉันไม่ได้ยินยอมนะ!

จะเอาคุณหนูไปไว้ในที่เหมือนรังหมาป่าแบบนั้นได้ยังไงกัน!

มันอันตรายกว่าดันเจี้ยนอีกนะโว้ย!

ครั้งหน้า ไปยังถ้ำปีศาจที่เหล่าคนเจ้าชู้แฝงตัวอยู่!!