ตอน 17: Chapter 17

คุณบลูม...? คุณเป็นอะไรไปเหรอคะ...?

ไม่ได้รับรางวัลจากการเคลียร์ดันเจี้ยนเนี่ยนะ!!

ผมจะรับใบอนุญาตเอง

เป็นคนที่ไม่คู่ควร...

แถมยังหยิ่งยโสจนพ่ายแพ้ด้วย...

อะไรกัน... ว่าจะสืบทอดตำแหน่งของท่านพ่อ...!

ให้เพื่อนร่วมสถาบัน มารับผิดชอบให้

อะไรกัน... ว่าจะมาเป็นเจ้าเมือง...!

อยากให้ออกใบอนุญาตให้คนอื่นที่ไม่ใช่ผมสี่คน

นี่มันคือการรับผิดชอบของผมสินะ...

นั่นมันทำไม่ได้หรอกครับ... ใบอนุญาตไม่ได้ให้แยกเป็นรายบุคคลนะ

แต่มันจะให้เป็นกลุ่มของปาร์ตี้ต่างหาก

นี่เป็นกฎเพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนลงมือโดยลำพังน่ะครับ...

ไม่นะ... ถ้าอย่างนั้น... ศักดิ์ศรีของผมจะ...!

ศักดิ์ศรีเหรอ...?

เรื่องแค่นั้นเอง

ถ้าให้เป็นค่าเล่าเรียนแล้ว ก็นับว่าถูกแล้วล่ะมั้ง

นักผจญภัยส่วนใหญ่ ด้วยทัศนคติที่เย่อหยิ่ง ก็เข้าไปในดันเจี้ยนอันตราย

แล้วก็ได้บทเรียนมาเป็นค่าตอบแทนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง...

มันก็จะเป็น... เงินก้อนโต ส่วนหนึ่งของร่างกายตัวเอง หรือชีวิตของสหายเพื่อนร่วมทีม

ผมที่เป็นอดีตนักผจญภัย ก็ไม่เว้นตัวเองจนมาอยู่ในสภาพนี้...

ถ้าเจ้าเกิดความรู้สึกแบบนั้นได้ นั่นถือเป็นผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วนะ

เป็นความรู้สึกแบบนั้นเหรอ...

ถ้างั้น... ความรู้สึกนี้ควรจะนำไปไว้ที่ไหนดีล่ะครับ?

รวมเล่มล่าสุดเล่มที่สอง ฉบับพิมพ์ใหม่วางจำหน่ายแล้ว!!

พอคิดว่าตัวเองอ่อนแอจนเกือบจะเสียคุณไป...

เสื้อเชิ้ต

คราวนี้ก็เป็นเพราะเป็นการฝึกงาน เลยพ้นจากเรื่องได้สินะ...

คุณสตาร์ฟ...

ในพิธีเปิดเรียน ผมพูดอะไรที่มันไม่คิดให้ดีไปหน่อยนะ...

คุณน่ะเป็น【นักบวช】นี่นา...

ก็ต้องมีสกิลอย่าง "คำอธิษฐานแห่งการเยียวยา" ที่ใช้รักษาบาดแผลไม่ใช่เหรอ?

ไม่ต้องห่วงเรื่องบาดเจ็บ ปล่อยให้ผู้ติดตามสู้ได้เต็มที่เลยนี่นา

การที่ผู้ติดตามบาดเจ็บเพราะความอ่อนแอของตัวเองนี่มันทรมานขนาดนี้เลยเหรอ...

คุณบลูม...

เอ๊ะ...

อย่ามาหลงตัวเองมากนักเลยนะ คุณหนู...

ที่เธอแพ้เป็นเพราะเธอเองที่ไร้ความสามารถ

การที่ฉันปกป้องเธอไม่ได้

เป็นเพราะความอ่อนแอของฉันต่างหาก

คุณผู้เป็นเจ้าที่เอาชนะฉันได้

ฉันไม่ได้แค่สู้เฉยๆ นะ

นี่มันแค่หมากตัวเล็กๆ ที่จะมาท้อแท้ตรงนี้เหรอ...!?

จะให้ฉันทำยังไงล่ะ

จะเสียโอกาสไปได้ยังไงกัน!

ตอนนี้ต้องทิ้งทั้งความอับอายและเสียงบ่นออกไปซะ...!

แข็งแกร่งจังเลยนะ... คุณโมอา...

ก็ดีใจแล้วไม่ใช่เหรอที่ตอนนี้คุณยอมรับฉัน?

ฉันน่ะ จะไปให้คุณยอมรับด้วยความสามารถของตัวฉันเองก็คิดไม่ถึงเลยนะ

น่าสมเพชจริงๆ... ช่วยให้ยกเลิกเรื่องที่พูดเมื่อกี้ได้ไหมครับ...

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้จริงๆ แล้วจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญไป...

ได้โปรดเถอะ...

คุณนี่มันเอาแต่ใจจริงๆ เลยนะคะ

ขอให้เอาสิ่งที่ได้สำนึกไปใช้ในการสำรวจดันเจี้ยนครั้งต่อไปนะ

ท่าทางที่คุณบลูมพยายามจะหยิ่งทะนงน่ะ

ในฐานะชนชั้นสูงและเพื่อนเหมือนกัน ฉันนับถือคุณอยู่ค่ะ

คุณขุนนางจอมทำตัวเท่นี่ ช่างเวอร์วังสมคำร่ำลือจริงๆ เลยนะ

ตรงนั้นแหละคือเสน่ห์ของคุณบลูมต่างหาก

พวกคุณนี่...

ให้ตายสิ...