ตอน 3.1: Chapter 3.1

กำจัดกอบลินเหรอ?

งานลับของแม่คือการกำจัดอสูรอย่างไม่คาดฝันเหรอ...!?

กอบลินน่ะ มันมาจาก "นิทาน" ที่เคยเล่ากันเหรอ!?

นิทาน

นั่นมัน... เรื่องแต่งไม่ใช่เหรอ?

ในป่ามีกอบลินน่ากลัวนะ

เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กๆ เข้าไปในป่า

มันจะมาจับตัวเด็กไปกินไงล่ะ

อา... ใช่ๆ แม่เคยเล่าให้ฟังบ่อยๆ ตอนก่อนนอนนี่นา

กอบลินน่ะ มีจริงๆ เหรอ? ไม่เคยเห็นเลยนะ...

ค... คงไม่น่ากลัวหรอกมั้ง

เอ่อ... ล้อเล่นรึเปล่า...?

!!

แต่... เพราะว่านั่นแหละ... แม่ผู้ใจดีคนนั้น มาทำอะไรในเขตอันตรายแบบนี้

ไม่สิ... ใช่... มันจะเป็นไปได้ยังไงที่คนจะมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้...

อยู่จริงๆ ด้วยยยย!

โอ๊ย! ใครโดนแทงล่ะ!

ให้ฉันไปเอง!

อ่า... งานของแม่นี่คือการปฐมพยาบาลคนบาดเจ็บสินะ... จริงด้วยนะ ถ้าให้แม่ดูแลแล้วอาการปวดนี่น่าจะหายไปเลยล่ะ

โย่ว

คุณตาคากายาส!

เป็นอะไรไหม?

ขอโทษครับ... ผมทำพลาดไปเฉยเลยครับ...

พวกแกก็เข้าร่วมหน่วยปราบใช่ไหม? แสดงว่าฝีมือได้รับการยอมรับแล้วสินะ!

ที่นี่เนี่ย รวมทั้งบ้านเรา ก็มีคนจากหมู่บ้านข้างเคียง ที่อวดฝีมือมารวมกันนะ...

ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นงานที่อันตรายนะ

ยัง... สู้ได้ครับ

อย่าหักโหมสิ!

แม่น่ะเป็นห่วงมากกว่าพวกเราอีกนะ

ไอ้ที่บาดเจ็บก็เป็นมือใหม่เหมือนกัน แล้วพวกแกก็ระวังตัวให้ดีด้วยล่ะ

งานกู้ชีพมันก็เป็นงานที่น่ายกย่องนะ... แต่ก็อันตรายจริงๆ

คงจะพก "จอบ" หรือ "หอก" ไว้ป้องกันตัวสินะ... แต่จะสู้ได้จริงเหรอ?

ฮ่าๆๆ เป็นห่วงมีเชตเหรอ!

หมอนี่ก็มีลูกที่ดีเหมือนกันนี่นา!

หัวเราะอะไรกันครับ!?

ไม่เหมือนกับคุณตาที่ล่าหมีหรือหมูป่าตัวใหญ่

แม่ทำแต่เรื่องทำนาหรือเย็บปักถักร้อยเท่านั้นเอง...

แม่ครับ อันตรายแล้ว!!

!!

ไม่เป็นไรน่า... แม่ของพวกแกไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนั้นซะหน่อย...

แม้ว่า "งานที่คู่ควร" ของมีเชตจะจะเป็น 【ชาวนา】

หรือ 【ฮาริโกะ】 หรือ 【หมอ】 ก็เถอะนะ...

งานที่คู่ควรของมีเชต

คือ 【นักรบหนัก】เลยล่ะ

เหอะ!

ใช้พละกำลังมหาศาลถือขวานใหญ่ต่อสู้...

เป็นเหมือนหัวหน้ากลุ่มของเราเลยนี่นา...

นั่น... นั่นหมายความว่า

แม่แข็งแกร่งที่สุดเลยเหรอ?

พวกแกคงไม่รู้หรอกนะว่า

คุณตาคากายาส~ คุยมากไปแล้วนะ

สมัยก่อนมันเคยส่งเสียงดังมากเลยล่ะ

โอย... ขอโทษๆ นะ

ขอโทษด้วยที่มายืนอยู่ข้างๆ ซากกอบลินด้วยล่ะ

เพื่อกำจัดร่องรอยของกอบลินให้หมดสิ้น

พวกเราก็มารวมตัวกันอยู่นะ

ในขณะที่ขวานทุบลงบนหัวของกอบลินเท่านั้นเอง...

ครับ...

เข้าใจแล้วครับ...

ความจริงก็ปะทะเข้ากับหัวพวกเราที่กำลังสับสน

แม้ว่าจะไม่อยาก... ให้ลูกๆ เห็นรูปร่างแบบนี้ก็ตาม...

ขวานศึกนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเลยค่ะ!

แน่นอนว่ามันเป็นรูปร่างที่คาดไม่ถึงจริงๆ

แต่ก็เป็นสภาพที่พูดไปแบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะ...

แต่ว่า... แม่ที่กำลังต่อสู้นี่ก็ดูดีจังเลยค่ะ...

ในป่าใกล้หมู่บ้านนี่แหละ พบรอยเท้าของกอบลิน เลยต้องเรียกประชุมด่วนเลยล่ะ

กอบลินมันเป็นสัตว์ประหลาดที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมโจมตีผู้คนและปศุสัตว์

ตัวเดี่ยวๆ มันอาจจะอ่อนแอ แต่พอรวมกันเป็นฝูงนี่น่าปวดหัวเลยล่ะ...

โชคร้ายนะ ดูเหมือนจำนวนพวกมันจะเพิ่มขึ้นด้วยล่ะ...

พวกเธอก็ไม่รู้หรอกว่าจะเจอพวกมันในป่าเมื่อไหร่...

ของที่แบกมานี่คือชุดเกราะหนังสินะ

บางทีเมื่อวานพวกมันอาจจะแอบมาดูพวกเธอในป่าก็ได้นะ

โอ๊ย... ใช่ๆ ถ้ามีพวกนั้นอยู่จริง ก็คงไม่กล้ามีเซ็กส์ในป่าแน่ๆ เลย

อยากให้พวกเธอได้...

เก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการสู้กับกอบลินไปก่อนล่ะ...

นั่นก็ดีนะ แต่ทำไมถึงเงียบมาตั้งนานล่ะ?

บอกให้เร็วกว่านี้สิว่ามันสนุกมากเลย~

จะว่าสนุกเหรอคะ...?

ก็คิดไว้อยู่แล้วนี่นา

ถ้าบอกไปตั้งแต่วานคืนนี่คงตื่นเต้นจนไม่ได้นอนแน่ๆ เลย?

ระหว่างทางก็ดูเหมือนจะหอบอยู่ด้วย...

การอดนอนกับความกังวลมันนำมาซึ่งอันตรายนะ

อือ... ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันนะ

แม่มองทะลุใจจริงๆ เลยนะเนี่ย

....ยังไงก็ตาม

อย่าหักโหมสิ ทำเท่าที่ทำไหวตอนนี้ก่อนนะ...

อ่า... ฝากไว้กับแม่เถอะ

โดนแม่บอกแบบนี้แล้วก็ต้องพยายามแล้วล่ะค่ะ