ตอน 44: Chapter 44

ทุกท่าน... ในที่สุดก็ถึงพิธีประลองปราบทัพแล้วนะคะ

เพื่อล้างแค้นให้คุณสัปปะปัง

ตามรูปแบบของการแข่งขันแบบหนึ่งต่อหนึ่ง

ผู้ที่เผชิญหน้าจะโค่นล้มพลเรือนซ่าวให้ได้—

ขอฝากด้วยนะคะ?

อืม... ชะตาชีวิตจะพาเราไปทางไหนกันนะ~

ไม่มีข้อโต้แย้งเลยค่ะ~

ด้านขวาก็เช่นกัน...

การแก้แค้นนี้เป็นหน้าที่ของเรา

มาเตรียมตัวให้พร้อมนะ พลเรือนซ่าว!

คุณซ่าวไม่เป็นไรนะ?

ตัวสั่น...

ตั้งสติหน่อยสิ

การต่อสู้มันอยู่ตรงหน้าแล้วนะ

โรงเรียนหลวง ——สนามประลอง——

นี่ เธอเป็นห่วงพวกรุ่นพี่ที่เกลียดเธออยู่หรือเปล่านะ?

ถึงแม้จะถูกรังเกียจเพราะความหื่นของฉันก็เถอะ

เรื่องของสัปปะปังเนี่ย การแค้นตอบ ก็ขอให้เมตตาหน่อยนะ

อาจจะเป็นเพราะอยากจะปกป้องศักดิ์ศรีของพวกขุนนางรึเปล่า

ถึงจะยอมรับได้นะว่า การสู้กับสาวๆครั้งนี้ เป็นเรื่องที่ต้องทำ

แต่ก็ยังรู้สึกทำไม่สำเร็จสักทีเลย...

นี่ เธอเอาแต่กังวลแต่เรื่องพวกรุ่นพี่อย่างเดียว

แล้วลืมไปเหรอว่าพวกเขาก็มีโอกาสจะสู้กับพวกเราด้วยนะ?

มันเป็นการสู้แบบตัวต่อตัวนะ!

อา...

ฉันแค่อยากจะสู้กับซ่าวเท่านั้นแหละ!

งั้นก็ต้องเป็นฝ่ายชนะสิ

ฉันก็อยากเอาคืนในนัดเมื่อปีที่แล้วด้วยนะ!!

ฉันเชียร์มออาเป็นอันดับหนึ่งเลยนะ

ในฐานะเพื่อน ฉันก็อยากจะลุ้นให้เธอทำได้ดีเหมือนกัน

ฉันทำได้แค่ดูอยู่เฉยๆ แต่ขอให้โชคดีนะ...!

ฟู่~~

เหตุผลที่จะต้องไม่แพ้ก็เพิ่มขึ้นมาแล้วสินะ

ก็เพราะว่ามันเป็นเรื่องง่ายนี่นา

ที่เพิ่มขึ้นมา"นี่สิ

ยังมีเหตุผลอย่างอื่นอีกไหมครับ?

ถ้าทำผลงานได้ดีในการจัดงาน

เอ๊ะ...อะไรก็ได้

ทำอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นก็ได้เลยนะครับ?

นักเรียนปีสองซ่าวครับ เริ่มเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันได้เลย

หืม?

ทันทีเลยเหรอครับ จะสู้กันเลยเหรอเนี่ย

พอเป็นแบบนี้แล้ว ต่อให้เป็นคู่แข่งใครก็ตาม

ก็ต้องทำให้เต็มที่เท่านั้นสินะ

ฉับ!!

ขอโทษนะคะ... ไม่เป็นไรค่ะ...

!

คนนี้... ใช่ไหมคะ คุณวูเจ จากกลุ่มคุณสัปปะปัง

รุ่นพี่วูเจ

คยาาาาาา!!

อา...

ถึงจะถูกเกลียดก็เถอะ ถูกปฏิเสธขนาดนี้เลยรึเนี่ย...

คู่ต่อสู้ในนัดแรกคือเธอสินะ...

ซ่าว ไปกันเถอะ

นี่คงจะระเบิดได้ทุกเมื่อแล้วสิ

วูเช ฟอชาร์ด

มามามัทชิน- มามามัด

ซ่าว

อา... การแข่งขันเริ่มแล้ว แต่รู้สึกอึดอัดจัง...

อย่ามองแบบนั้นสิ...

สมแล้วที่ถูกเกลียดจัดเลยสินะ!?

กูริน♡

อ่า...

ที่รัก!?

คยาาาาาา♡

เอ๊ะ... คือว่า

ฉันโดนเกลียดเหรอเนี่ย...

ก็จริงนะ ตอนที่ชมรมหายไป ฉันก็รู้สึกโกรธคุณอยู่

เพราะว่าทำตามวัตถุประสงค์ที่เข้าชมรมไว้ไม่ได้แล้วน่ะ

วัตถุประสงค์...?

ก็คือวัตถุประสงค์ในการตามหาเด็กผู้ชายแห่งโชคชะตาไงล่ะ

โอ๊ะ... โรแมนติกจังเลย...!

แต่ว่านะ... ตอนที่เพิ่งชนกับคุณเมื่อกี้นี้ ความโกรธก็มลายหายไปหมดแล้ว

ฉันรู้สึกถึงสายใยแห่งโชคชะตาที่มีต่อคุณอยู่นะ...