ตอน 6: Chapter 6

ฟู่ววววว

พอกวาดล้างพวกก็อบลินเสร็จ คราวนี้เจ้าสัตว์ประหลาดหมูตัวนี่ก็จะออกอาละวาดอีกแล้วรึ...

ไม่มีเวลาให้ใจเย็นเลยนะเนี่ย

ฉบับรวมเล่มล่าสุด เล่มที่\(^{①}\) วางแผงวันที่สิบแปดเดือนพฤษภาคม (วันพฤหัสบดี)!!

อ๊ะ... สำหรับเซาแล้ว ก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นไม่ใช่รึ

เพราะความกล้าหาญในการพิชิตสัตว์ประหลาด เลยดูเหมือนจะฮอตมากๆ เลยนะเนี่ย~

ตัว S ที่ถูกสาวๆ ชำระล้างในโรงอาบน้ำสาธารณะ

ตัว S กับสาววัยเซ็กซี่ที่หายไปในพุ่มไม้

อ๊ะ... ถูกจับได้แล้วเหรอคะ...

นั่นแหละคือวิถีชีวิตของเซาไม่ใช่เหรอ

เอ๊ะ... ไม่โกรธเหรอคะ

ถ้าฉันเป็นที่หนึ่งให้ จะยกโทษให้ก็ได้นะ

หืม?

เอ๊ะ?

มีรถม้าคันใหญ่จอดอยู่ตรงหน้านี่!?

เหมือนจะมีใครกำลังมา...

สวัสดีครับ

คุณลูกค้าเหรอครับ?

ท่านผู้นี้คือเจ้า領ผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ครับ

แคริบาซาโอ

เอ๊ะ!?

ชะ...

ขอประทานอภัยด้วยครับ...!!

พวกเด็กๆ แห่งมาเชตสินะ

ใช่... ไม่ต้องเกร็งก็ได้

แม่ของพวกเจ้าเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของข้านี่นะ...

ดี... สวัสดีครับ

ท่านมาด้วยเรื่องอะไรเหรอครับ...?

อืม...

มีคนที่อยากจะเป็นองครักษ์ให้ลูกสาวข้าอยู่คนหนึ่ง

แปลก แปลก แปลก

!

องครักษ์... หรือครับ...

ปกติแล้วเด็กๆ ตระกูลขุนนาง พอถึงวัยรุ่นน่ะ

ก็จะเข้าเรียนที่โรงเรียนในเมืองหลวงเป็นธรรมเนียมนะ...

ลูกสาวของข้า... สตาร์ฟก็

จากนี้ไปก็จะห่างจากบ้านและใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองหลวงสักสองสามปีแล้วล่ะ...

โฮ่ววว... กังวลใจจังเลย

กังวลจนจะขาดใจแล้ว

เปรี๊ยะ...

เป็นลูกสาวคนเดียวที่เกิดมาตอนดึก เลยน่ารักจนอดใจไม่ไหว

เป็นความสุขในการมีชีวิตของข้านี่เอง

เพื่อลูกสาวของข้า

แล้วก็ได้ไปกวาดล้างพวกก็อบลินที่ซ่อนอยู่ในป่า

ก็เลยคิดว่าอยากจะมีองครักษ์ที่แข็งแรงและอายุใกล้เคียงกับลูกสาว...

ก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคนหนุ่มคนนั้น...

ไม่น่าเชื่อเลย...

เอ๊ะ... นั่นมัน

สำหรับตำแหน่งองครักษ์น่ะนะ

ก็หวังว่าอยากให้ปกป้องลูกสาวไม่ห่างเลยล่ะ...

ไม่ว่าจะตอนกำลังตั้งใจเรียน หรือตอนพักผ่อนเล่นสนุก

ตอนอาบน้ำ ตอนเข้านอน...

แม้กระทั่งตอนเข้าห้องน้ำก็ด้วยนะ

ก็นอนด้วยกันไง?

แล้วก็เข้าห้องน้ำด้วยกันอีกเหรอ...?

มันมากเกินไปไหมเนี่ย... ขี้หวงไปหน่อยรึเปล่า...?

ถึงจะเป็นลูกสาวเจ้า領แล้ว ก็เป็นแบบนี้กันเหรอครับ?

แม้จะเป็นภารกิจที่หนักหนาสาหัส แต่รับทำให้ข้าหน่อยได้ไหม?

แคริบา!

ข้า...เหรอ!?

อ๊ะ... ข้า ไม่ได้ถูกเรียกเหรอ!?

เจ้ามีพรสวรรค์เป็น [อัศวิน]...

และได้ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมในการต่อสู้กับพวกก็อบลินด้วย

ถึงแม้จะอยู่ในตำแหน่งองครักษ์ แต่

เจ้าจะต้องเข้าเรียนที่โรงเรียนในเมืองหลวงพร้อมกับลูกสาวของข้าด้วย

นับเป็นประสบการณ์ที่จะช่วยลับคมพรสวรรค์ของเจ้าได้นะ

ข้า... จะเป็นอัศวินได้เหรอครับ?

ดีแล้วนี่นา พี่สาว!

อืม...

แต่ว่า... ก็จะต้องออกจากหมู่บ้านสินะ...

อย่างนั้นรึ... ถ้าพี่สาวรับภาระนี้ไว้

พวกเราก็จะต้องแยกจากกันสินะ...

เป็นอย่างไรบ้าง? รับคำขอของข้าหน่อยได้ไหม...?

ถ้าหากว่า

แม้จะเกรงใจท่านเจ้า領

เอ่อ... คือว่าข้า...

ที่จะส่งลูกสาวออกไปเป็นองครักษ์

ข้าขอเสนอเงื่อนไขสักข้อได้ไหมครับ?

คุณแม่ครับ?

กับซาโอ ลูกชายข้าด้วยนะครับ

ขอให้ท่านมอบหน้าที่เดียวกันให้เขาได้ไหมครับ?

!!

การจะดูแลคุณหนูคนสำคัญตลอดเวลาแบบนี้

แค่องครักษ์คนเดียวมันคงไม่พอหรอกครับ

ความสามารถของเขานั้น ข้าขอรับประกันได้เลย

การกวาดล้างพวกก็อบลินน่ะ ก็เพราะการประสานงานของพี่น้องนั่นแหละครับ

อยากจะเปิดโลกกว้างให้ลูกชายคนนี้ดูบ้าง

เจ้าก็ช่างขออะไรเกินตัวจริงๆ นะ

ครับ... นี่เป็นความปรารถนาที่เอาแต่ใจของข้านี่เอง...

เพียงแต่ว่า...

ความรู้สึกของ พ่อแม่ ที่คิดถึงลูก ไม่ว่าจะเป็นสามัญชนหรือขุนนาง มันก็ไม่ควรจะแตกต่างกันเลย

หากคำขอนี้ มันไม่อาจเป็นจริงได้

ข้าต้องขออนุญาตปฏิเสธอย่างไม่สุภาพนะครับ

มึ... มึมึ...!?

เจ้าสู้ข้าไม่ได้เลย...

ก็จริงอย่างที่ว่า องครักษ์เยอะๆ ก็ย่อมดีกว่า

ข้าจะขอฝากความหวังไว้กับลูกชายของเจ้าด้วยนะ...

ขอบคุณยิ่งครับ

ทำไมถึงตัดสินใจเองล่ะจ๊ะ!?

ตั้งสติหน่อยสิ แคริบา...

นี่คือ... ความเอาแต่ใจสุดท้ายของแม่นะ

ลองฟังให้ดีนะ

แม่คิดว่าพวกหนูควรจะได้เห็นโลกที่กว้างกว่านี้

นั่นคือเหตุผลที่แม่รับคำขอของท่านเจ้า領ไงจ๊ะ

แคริบา

คงไม่อยากห่างจากซาโอสินะ?

ก็เลยลังเลตัดสินใจไม่ได้

อืม...

ถ้างั้น... ไปด้วยกันทั้งสองคนเถอะนะ...

อ๊า... โดนคุณแม่มาดันหลังแล้ว น่าสมเพชจริงๆ เลย...

แต่ว่า... ซาโอ...

คงไม่อยากห่างจากคุณแม่ใช่ไหมจ๊ะ?