ตอน 252: Chapter 252

เกษตรกรต่างโลก

ชิล ๆ

ที่ตั้งของกิลด์นักผจญภัยไม่เปลี่ยนแปลง

การตกแต่งภายในดูหรูหราขึ้นนิดหน่อย

คงเพราะเศรษฐกิจดีสินะ

ต้นแบบตัวละคร: ยาสึโมะ

ผมเลยตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจัดการธุระให้เสร็จไว ๆ

ซา7

ซ่า

การถูกลบชื่อออกจากระบบมันไม่แปลกนัก แต่ก็ไม่ได้ไม่มีเลยนะ

พอมาที่กิลด์แล้วต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นสิ... แต่ว่า...?

เอ่อ...

คุณเนีย...

เคาน์เตอร์จัดการลงทะเบียนใหม่ให้ผมอย่างชำนาญ

อ่า เข้าใจแล้ว

อันดับต่ำที่สุดเลยนี่นา

การรับภารกิจและเพิ่มอันดับขึ้นไป

จะทำให้ได้รับภารกิจใหญ่ ๆ

เป็นตัวเลขที่แสดงถึงระดับความไว้วางใจ

อนึ่ง กิลด์นักผจญภัยไม่ได้มีอยู่แค่แห่งเดียวในโลก

มีหลายประเภทเลยล่ะ

สิ่งที่ทำมันก็เหมือนกันแหละ เพียงแต่ที่แสดงอันดับมันเป็นสัญลักษณ์ หรือเป็นชื่อแร่ต่าง ๆ

อันดับที่หนึ่ง

ทั้งหมดเป็นอันดับแรกเหมือนกันหมด

แล้วเงื่อนไขในการเลื่อนอันดับมันก็แตกต่างกันไป ดังนั้นจะบอกว่าอันไหนดีที่สุด

อันไหนมีระดับความไว้วางใจสูงที่สุด ก็บอกไม่ได้นะ

กิลด์นักผจญภัยที่ตั้งอยู่ในเมืองชาชาร์ทนี้ เป็นกิลด์ที่มีศาสนาคอรินเป็นผู้ดูแลหลัก

และเป็นหนึ่งในกิลด์ที่มีชื่อเสียงซึ่งครอบคลุมหลายประเทศ

นี่ๆ พวกคุณไม่มีแม้แต่คำทักทายให้พวกเราเลยรึไง

ฮิฮิฮิฮิ

เคย์

เป็นของเด่นของกิลด์นักผจญภัยเลยล่ะ

ทางกิลด์นักผจญภัยก็รับทราบเรื่องนี้อยู่เหมือนกันนะ

น่าเบื่อชะมัด...

ดูเหมือนว่าเขาจะปล่อยทิ้งไว้ เพราะคิดว่าถ้าแก้ปัญหาแบบนี้เองไม่ได้ ก็ไม่สมกับเป็นนักผจญภัยเลย

เหมือนบททดสอบแรกของมือใหม่เลยนะ

ไสหัวไป รีลงทะเบียนใหม่

แต่ฉันไม่ใช่มือใหม่นะ

นี่ๆ คิดว่าสมัยนี้จะใช้เหตุผลแบบนั้นแล้วจะผ่านไปได้เลยเหรอ?

……ถ้าคิดดูดีๆ คำพูดเมื่อกี้มันเป็นข้อแก้ตัวยอดฮิตเวลาที่ฉันเป็นนักผจญภัยเลยนะ

ตอนนั้นฉันก็หัวเราะให้คนที่อ้างว่าเป็นมือใหม่แบบนี้อยู่เหมือนกันนะ……

ฉันดูเหมือนมือใหม่อย่างนั้นเหรอ?

หรือว่าไอ้ตัวเล็กตรงหน้าเนี่ย มันแข็งแกร่งจนฉันแทบไม่สนด้วยซ้ำ?

……ดูไม่เหมือนนะ

ถึงจะดูไม่เหมือน แต่จะลองดูหน่อยแล้วกัน

เข้าใจแล้ว

เตรียมใจไว้เลยนะว่าจะโดนหักกระดูก

ผมเตรียมไว้แล้ว

เอ๊ะ?

ถึงจะยังไม่ได้หักกระดูกนะ แต่ก็สะบอนข้อต่อไปสี่จุดเลยล่ะ

ที่จบแค่สี่จุดก็เพราะเจ้าหน้าที่กิลด์เข้ามาขวางไง

ถ้าจะจะหยุดก็หยุดตั้งแต่แรกสิ

พวกคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าผมกำลังลงทะเบียนใหม่

แล้วก็พวกอันธพาลนั่น

จะเรียกใครก็ดูให้ถูกก่อนสิ

เสียเวลาเปล่าแฮะ

เฮ้อ...

นี่

เวลาที่ไม่มีประโยชน์ก็ดำเนินต่อไปจนถึงโรงแรมเลย

พวกไอ้ตัวเล็ก ๆ ทั้งสามกลุ่ม รวมเป็นสิบสองคน

โคโคโค

น่ารำคาญจริง ๆ

คิกคิก

ว่าแต่ว่า...

ฉันเนี่ย

ดูอ่อนแอยังไงถึงได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?

ช็อคเลยว่ะ

ทานอาหารที่โรงเตี๊ยม

เก้าสอง

อืม ไม่อร่อยเลย

เปล่า อาจจะเป็นอาหารที่อยู่ในเกณฑ์อร่อยก็ได้นะ

เพราะได้ทานที่หมู่บ้านไทจู จนรสชาติลิ้นมันเริ่มจะดีขึ้นแล้ว

ที่หมู่บ้านฮาอุรินก็ยังใช้พืชผลและเครื่องปรุงที่ซื้อมาจากหมู่บ้านไทจูอยู่เลย

พอชินกับมันแล้วมันก็จะรู้สึกว่ามันจืดไปเลยล่ะ

เครื่องเทศมันน้อยไปเหรอ?

เนื้อนี่มันไม่ค่อยจะนุ่มเท่าไหร่เลยนะ...

แต่ว่าฉันมีอาวุธลับนะ

ตอนที่ออกจากหมู่บ้านไทจู

เอ่อ...

ใช่เลย

ท่านผู้ใหญ่หมู่บ้านให้มาพร้อมกับเงินค่าขนม

ฉุ๊ย

เต้าเจี้ยว

มาราเนะซุ

ต้องขอโทษพ่อครัวที่โรงเตี๊ยมด้วยนะ แต่ฉันจะขอใช้มันหน่อยล่ะ

ฟุฟุฟ อร่อยจัง

โอ๊ะ ดูลูกค้าข้าง ๆ สิ

ไม่ยอมให้หรอก

ให้ฉันชิมหน่อย!!

ถึงจะทำหน้าแบบนั้นก็ยังไม่ได้นะ

ขอโทษนะ แต่นี่ของฉัน

คุณทานจู...

……ก็ได้ แต่อย่างเดียวเท่านั้นนะ

ไม่ต้องรู้สึกเป็นพระคุณก็ได้

อย่าเอาหมูซอสไปมากกว่านี้ล่ะ

วันรุ่งขึ้น

คิดถึงเป้าหมายที่สองของฉัน

นั่นคือการเข้าร่วมการประลองยุทธ์ที่จัดขึ้นในเมืองชาชาร์ท

การประลองยุทธ์นี้มีมานานแล้ว แต่สมาชิกที่เข้าร่วมก็ยังไม่ค่อยมีเท่าไหร่

มันเป็นรูปแบบของการแข่งขันตัดสินว่าใครคือเบอร์หนึ่งของเมืองนั่นเอง

แต่ไมเคิลเป็นคนออกเงินทำให้มันเป็นทัวร์นาเมนต์ที่จริงจังเลยล่ะ

ทุกเดือน

ทุกสามเดือน

ปีละหนึ่งครั้ง

ทัวร์นาเมนต์ย่อย

ตอนนี้ไม่ใช่แค่จากอาณาจักรจอมมารเท่านั้น แต่ยังมีคนจากประเทศอื่น ๆ มาร่วมด้วยด้วยล่ะ

ทัวร์นาเมนต์ใหญ่

ทัวร์นาเมนต์พิเศษสรุปทั้งหมด

ฉันได้ฟังเรื่องราวของสังเวียนประลองจากไมเคิล แล้วก็รู้สึกสนใจมันขึ้นมา

ที่จริงแล้วนะ...

แล้วก็มีการลงทะเบียนใหม่กับกิลด์นักผจญภัยด้วยใช่ไหมล่ะ

โฮ่ ๆ

บอกว่าการแข่งขันจะเริ่มรอบคัดเลือกในอีกห้าวันข้างหน้าน่ะ

แปลว่าอันดับหนึ่งของเมืองเลยเหรอ?

การแข่งขันจบแล้ว

ชัยชนะของฉัน