ตอนที่ 335

ชาวไร่ต่างโลก

ถึงยังไม่พุ่งเข้าไปเลย

ไม่ได้นะ

แค่ให้มานำทางแล้วให้ทำงานฟรีๆ นี่ไม่ไหวหรอกนะ

การพบกันครั้งนี้เป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันนะ...?

คิดว่าคงต้องต่อรองอะไรหน่อย แต่คุณพอล่าพูดได้รวดเร็วจังเลย

ค่ะ

ไม่รู้เหรอว่าเรารับจ้างอยู่ตามตรอกซอกซอยแบบนี้?

ขณะที่กุมเหรียญที่ได้รับเป็นเงินล่วงหน้า

ฉันก็เริ่มนำทางคุณไปรอบเมืองแล้วล่ะ

สิ่งที่คุณโบล่าอยากรู้ไม่ใช่ร้านดังตามถนนหลัก แต่เป็นร้านตามตรอกหรืออาณาเขตของพวกเราต่างหาก

พูดง่ายๆ ก็คือวิธีเดินในตรอกซอกซอยของเมืองนี้

เข้าใจแล้ว คุณไม่ได้สงสารฉันที่แต่งตัวโทรมๆ น่ะ

ถ้าอยู่ในขอบเขตที่ตอบได้ ฉันก็จะตอบให้

แต่คาดหวังว่าฉันจะตอบได้สินะ

แต่คนที่มีอันตรายถึงชีวิตกับฉันน่ะ ก็คงคุยให้ฟังไม่ได้หรอกนะ

ใช้เวลาอยู่ด้วยกันประมาณ 3 ชั่วโมงแล้วก็เสร็จงาน

ได้รับเหรียญเป็นเงินจ่ายทีหลัง แล้วก็แอบชิงเนื้อย่างจากแผงลอยมาด้วย

เป็นคนดีจัง

วันนี้ยังมีรายได้พิเศษอีก ฉันคิดว่าวันนี้เป็นวันที่โชคดีจริงๆ

จนกว่าจะกลับไปที่นอน

ไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เตียงของฉันอยู่ที่กองวัสดุสาธารณะของเมือง

ตรงส่วนในที่ไม่มีวัสดุเข้าออกมาตลอดหลายปีนี้

ก็เลยมีผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ตามซอกซอยเหมือนกับฉันจำนวนมาก

เพราะว่าคุณโกลดี้ที่ดูแลแถวนี้ได้เปลี่ยนกองวัสดุให้เป็นโซนสำหรับผู้หญิง ฉันเลยนอนได้อย่างสบายใจ

มันเป็นที่แบบนั้นแหละ

นี่ ดูสิ ไม่มีสีแล้ว ออกไป ออกไปเถอะ

ใกล้จะถึงเวลาที่พระอาทิตย์จะตกแล้วนะ

ไม่ควรที่จะเหม่อลอยแบบนี้แล้ว

ห๊ะ

ต้องติดต่อคุณโกลดี้ก่อนเป็นอันดับแรกเลย

ติดต่อคุณโกลดี้ไปก็ไม่เป็นผลอะไรเลย

บอกว่าเป็นคำสั่งของคุณเจ้าเมืองของเมืองนี่แหละ

ไม่มีใครกล้าขัดได้ แย่จริง

แต่คุณเจ้าเมืองก็น่าจะรู้ว่าที่กองเก็บของนั่นเป็นที่นอนของเราด้วย

แม้จะเป็นเต็นท์ แต่มันก็เป็นที่นอนชั่วคราว ไม่ได้ดีมาก แต่ท่านก็จัดหาอาหารให้ทั้งตอนเช้าและตอนค่ำ

แต่ ถึงจะอย่างนั้น ท่านก็ไม่ได้จะจัดให้ตลอดไปอยู่ดี

การจัดหาที่นอนกับอาหารมีให้แค่หนึ่งเดือนเท่านั้นนะ

จนกว่าจะถึงตอนนั้น ต้องทำอะไรสักอย่างให้ได้แล้วล่ะ

แปลกจัง...

คุณโกลดี้ก็บอกว่าจะหาที่นอนใหม่ให้เหมือนกันนะ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันที

ควรจะคิดว่าโชคดีที่ไม่โดนไล่ออกในช่วงฤดูหนาวนะ

พรุ่งนี้ต้องตั้งใจทำงานและหาที่นอนใหม่ให้ได้สิ

อืม

นึกว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายกับคุณโบล่าซะแล้วสิ

มันไม่ใช่อย่างนั้น

ฉันที่เจอคุณพอล่ากำลังเลือกซื้อของอยู่ที่ร้านค้า

เลยเอ่ยทักไปเพื่อไม่ให้พลาดโอกาสนี้ไป

คิดว่าคงจะได้งานอะไรทำสักอย่าง

เป็นคนขนของก็ไม่เป็นไรนะ

ฉันเป็นผู้หญิงนะ แต่ก็คิดว่าพอจะมีแรงอยู่บ้าง

บางทีนี่อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนของโชคชะตาก็ได้

งานวันนี้อย่างเดียวนี่เหรอคะ?

หรือว่าต้องการไปเรื่อยๆ คะ?

แน่นอนว่าอยากได้ไปตลอดสิคะ

ใช่แล้ว

งั้นก็เป็นงานบริกรน่ะค่ะ คือการเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าที่ร้าน

ทำได้ไหมคะ? มันเหนื่อยนะ

แล้วก็เก็บโต๊ะนี่แหละ

เหนื่อยเหรอคะ? ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน ถ้าได้ทำงานไปเรื่อยๆ ก็ไม่เป็นไรค่ะ

แน่นอนว่าจะได้รับค่าแรงครบถ้วนใช่ไหมคะ?

เออ แน่นอนอยู่แล้ว

แค่ว่าตอนนี้ยังเป็นเด็กฝึกงาน เลยจ่ายเยอะๆ ไม่ได้หรอกค่ะ

ก็จริงอย่างนั้นนะ

ฉันตั้งใจว่าจะพยายามทำงานอย่างเต็มที่เลย

การที่จะไม่ได้ค่าแรงเต็มทันทีนี่เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

นี่ไม่ใช่เพราะคุณโบล่าขี้เหนียวหรอกนะ

แต่มันเป็นเรื่องของสามัญสำนึกน่ะ

อย่างที่เคยพูดกันมาแล้ว

ก็ในเมื่อเราเป็นฝ่ายที่ได้รับการสอนงาน

ก็ไม่มีทางที่จะได้ค่าแรงเท่ากับคนที่ทำงานเสร็จสมบูรณ์ได้หรอก

แต่การที่ท่านจัดเตรียมอาหารให้ตอนทำงานนี่

คุณโบล่าก็เป็นคนดีจริงๆ

ฉันคนเดียวที่จะได้ความโชคดีนี้ไว้คนเดียวได้เหรอเนี่ย

พอคิดถึงเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ก็รู้สึกกระดากใจขึ้นมานิดหน่อย

ไม่สิ นี่มันผิด

ฉันแค่ต้องพยายามทำงานให้หนัก แล้วก็สร้างสภาพแวดล้อมที่ทำให้สาวๆ คนอื่นจ้างงานง่ายขึ้นเท่านั้นเอง

อืม

ความตั้งใจนี้มันจบลงอย่างสูญเปล่า

ยังมีเพื่อนฝูงอยู่นี่ใช่ไหม

พามาให้ดูสิ

คุณโบล่าคือเทพธิดาหรืออย่างไรเนี่ย

เป็นการพบเจอที่วิเศษจริงๆ