ตอน 54: Isekai Nonbiri Nouka 54

บทที่ 54 ศึกเผ่าลามียา

ถึงแม้ฉันจะพูดว่ามันเป็น เผ่าเอียนจริงๆ

หน้าที่ของฉันคือดูแลดินแดนแห่งนี้ ที่ได้รับการปกป้อง โดยพวกเรามาหลายชั่วอายุคน

มาก่อนที่ฉัน จะเกิดเสียอีก

แค่เผ่าเอียนกับลามียา ก็อยู่ด้วยกัน

ฉันชื่อจูเนีย

แต่มีอะไรเกิดขึ้น อยูหลังฉาก ระหว่างการโจมตี ของเผ่าเอียนกัน... ?

ต้นฉบับ: ไดโต คิโนะสุเกะ ภาพ: คางามิโนะ

แนวคิดตัวละคร: ยาสุโมะ

แต่ถึงจะอย่างวัย พวกเราก็หาที เปรียบมิได้ ในหมู่พวกมัน และเราภูมิใจมาก

มีมอนสเตอร์และสัตว์ ทุกประเภทที่อาศัย อยู่ในเผ่าเอียนนี้

ก็ได้รับรายงานว่า มีผู้บุกรุกเข้ามาในเผ่าเอียน

ช่างเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ

คุณคิดเกินไปหรือเปล่าคะ ที่จะคิดแบบนั้น

และในตอนที่ ฉันกำลังรับประทานอาหารอยู่

คนที่มารายวาน เอียนนี

เป็นหัวหน้าทีม ชื่อชูเนีย

เป็นนักบวชนะ

ยิงกว่า ผู้นำพวกนั้น

ฉันประหลาดใจ มากกว่าอีกที รายวานไม่ได้บอกว่า พวกผู้นำถูกกำจัด โดยมอนสเตอร์นะ

รู้อยู่แล้วล่ะ

ก็เป็นเรื่องดีที่คุณ มีจิตวิญญาณนักรบ ที่แข็งแกร่ง แต่อยากให้เก็บ อาการนิดนึง

ของมูลเหตุ

ออกไปเล่น สักหน่อยได้ไหมคะ

ทีมีฉัน ก็มาคิดว่าคุณ มันคือมืออะไร ผิดพลาดไปแน่

ชิ---

ฉันอยาก จะหยุดคุณ จากการทำอะไร อันตรายอยู่นะ แต่...

เอาไปตรวจเลยนะ ฉันกำลังพิจารณา คุณที่จะสวมบท ตำแหน่งหัวหน้าเฝ้า ให้คุณในไม่ช้า

แค่จัดการ ให้มันเร็วๆ แล้วรายงานกลับ มาด้วยนะ

โทษที... ช่วยพูดอีกรอบ ได้ไหมคะ

……

เราควรซ่อนตัว อยู่ในส่วนที่ลึก ที่สุดของฉันเจียนค่ะ

แล้วรอให้พายุ ได้ผ่านไปสักพัก

แล้วเรา กำลังรักษาคุณ อยู่ในขณะนี้นะคะ

……

วูบ!

หัวหน้านักรบ บาดเจ็บสาหัสค่ะ

แล้วฉันสู้ ขอคุณเป็นไหว

คุณชนะและ ได้รับบาดเจ็บ ใช่ไหมคะ

หรือแพ้แล้ว ได้รับบาดเจ็บ กันนะ

แต่ได้รับ บาดเจ็บ นะเอียนนี

เป็นห่วงคุณ แต่ที่สำคัญ กว่านั้น...

ขนาดฉันยิง ไม่แน่ใจเลยว่า จะชนะคุณ ถ้าเราสู้กัน แบบจริงจังๆ...

คุณเป็นคนที่ แข็งแกร่งที่สุด ในพวกเราเลยนะ

ไม่เลยค่ะ โคนแกล้ว อยู่นี่บ้าเถียว เลยค่ะ

ล... แล้วคุณ สร้าง ความเสียหาย ให้มันได้ไหมคะ

อยากหนีไป จากตรงนี้จริงเลย

แล้วตอนนี้พวกมัน ก็กำลังโจมตีกันเอียนนี จากทุกทิศทางเลยค่ะ

ใครคือ ผู้นำพวกนั้นล่ะ

โทษที ฉันควรถาม เรือวนึก่อน

แต่เรา ทำไม่ได้

เพราะไม่มี ที่ให้หนีส

มันเป็นฝูงหมาย มากกว่า 20 ตัว เลยค่ะ

เราไม่ทราบ จำนวนที่แน่นอน แต่...

... เจ้าพวกที่โดนย่างนั่น

หมายว่านรก ค่ะ

เกร็ดขนาด นั้นเชียว?

สิ่งที่อยู่ในส่วนที่ลึก ที่สุดของฉันเจียนคือ ป้อมปราการ ป้อมกัน ที่ใช้เวลาหลายปี ในการสร้าง

เราจะไปซ่อนตัว กันในส่วนลึก ของฉันเอียน

ไปบอก ทุกคนซะ

จนถึงชีวิตนี้ เราคิดมาตลอด ว่ามันไร้ประโยชน์

เลวร้ายสุดๆ เลยนะ

ถ้าเราใช้ที่แห่งนี้ ฉันมั่นใจว่าน่าจะ ออกห่างจาก ฝูงหมายปานรถ นั่นได้

ฝูงหมายบ้านรถ นี่ถือเป็น ภัยพิบัติเลยนะ

และขอบคุณ

ของภัย

กลับใจแล้วค่ะ

ถึงแม้จะมีคนที่ ได้รับบาดเจ็บอยู่

เราสามารถ ยับยั้งพวกมันได้

แต่โชคดีที่ ไม่มีใครตาย

จากนั้น ก็ผ่านไป หนึ่งเดือน

ขันค่อไปคือการ สวดภาวนาให้ พวกหมายบ้านนั ยอมแพ้ซะ ก่อนที่อาหาร เราจะหมด

จากระดับความสูง ที่แตกต่างกัน ของป้อมปราการ

มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่แม้แค่ พวกหมายปานรถ จะโจมตีได้

และเผราะ เหตุนี้

พวกมันจะคือ ยอมแพ้แน่นอน เลยล่ะ

หมายว่าผวกนี นั้นฉลายค

ถ้าพวกมันคิดว่า มันเป็นปัญหาเกินไป ที่จะโจมตีพวกเรา

เป็นชัยชนะ ของเรา!!

พวกมัน ทั่วหมด

ออกไปแล้ว

ก็อย่างที่เรา คาดการณ์ไว้ พวกมันก็ได้ ถอยกลับ

แล้วพวกเราก็ได้ เฉลิมฉลอง ในชัยชนะ ของพวกเรา...

หลังจาก ประสบความสำเร็จ ที่ผ่านนรกมา ก็ได้นี่เอว...

เกิดความเสียหาย เป็นบริเวณกว้าง แต่ก็ไม่ดีเลยค่ะ

แต่ทันใดนั้น นรกที่ว่านั่น ก็กลับมาอีกครั้ง

ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ ถูกต้องมากขึ้นล่ะก็ พวกมันกำลังเริ่ม แกว่งตัวไปมาบน อากาศต่างหาก

มันเป็นอะไรที่เรา ไม่เคยเห็นมาก่อน... นี่มันบ้าอะไร กันวะเนี่ยยยย

ตอนที่เรา คิดว่าฝูงหมาย กลับไปแล้ว

ซากึง หมุน หมุน หมุน

เป็นปีที่นำมาใช้ ประโยชน์ในภายใน

พวกเราตกตะลึงกันมาก แต่พวกมันไม่สนใจ และก็ได้บุกเข้าป้อมปราการ

นี่มันแย่แล้ว นะเนี่ย

ถึงแม้ว่าเราจะ ต่อสู้ไปมาก

แต่ก็ไม่มีใคร ตายเลย

ฉันว่ามันน่าจะเป็น จุดจบแน่ๆ เลย แล้วก็เริ่มหมดหวัง

แต่ก็รู้สึกว่า มีบางอย่างผิดปกติ

พอคิดดูว่า ซูเนียจัดการ ได้มากมายขนาดไหน

ก็ใจได้เลยว่า นั่นไม่ใช่เหตุผล ที่ถูกต้อง

ก็อยากจะพูดว่า เป็นเพราะ ความแข็งแกร่ง ของพวกเราอยู่นะ แต่

จนกว่าเรา จะหนีไปไหน ไม่ได้

เราต้องรออยู่ ถึงแม้จะมี ความหวังในใจ

เป็นไป ไม่ได้หรอก เนอะ

ใช่แล้ว เราหนีไม่ได้ อยู่แล้วหนี

พวกมัน กำลังรออยู่นะ

แค่ทำไมล่ะ

เป็นเพราะเรา โชคดีเหรอ ถึงจะเป็นอย่างนั้น

ถึงจะบอกว่า พวกปีศาจแมวอะไรก็เถอะ แต่มันก็ยังเป็นแค่ พวกตัวเล็กๆ น่ะนะ

มันเริ่มจะ เห็นได้ชัดแล้วว่า พวกหมาป่าพวกนี้ ของพวกเรา

นั่นแหละคือเหตุผล ว่าทำไมพวกหมาย ถึงสามารถแกว่งตัว ไปมาบนอากาศ หรือปีนกำแพงได้

แค่นึกว่าจะไปไหนกัน ก็น่ากลัวมาก จนใจเย็น ไม่ได้เลย

หวังว่า อย่าวน้อยก็ จะยังไว้ชีวิต กันนะ...

นอกจากจะ ไว้ชีวิตแล้ว ยังปล่อยฉัน ไปอีกด้วย

พร้อมกับ ของฝาก เล็กน้อย

ตัวแทนจาก หมู่บ้านเป็นมนุษย์ ที่เป็นมิครมาก

กลับไป ได้แล้วล่ะ

ฉันรู้สึกว่าจิตใจ ที่ถูกทำลาย ไปแล้วก็ยัง ถูกบดขยี้ต่อไป...

นิวา

ปลายทางนั้น คือหมู่บ้าน

ทีนี้มันอะไรกัน พวกเขามีหมายบ้านรถ กับแมวมุมอยู่อีกเหรอ

เป็นเพราะเราไม่ สวมเสื้อผ้า ก็เลยถูกโจมตี วันเหรอ

เป็นไปได้... ใช่ไหม

แน่... แน่นอนว่า พวกเขายัง ต้องการที่จะ

ให้เราสวม เสื้อผ้าเผื่อ ปกปิดหน้าอก ไว้ด้วย

พวกเราเฝ้าลาเมีย จะเชียร์ผิว หมู่บ้านไทจค่ะ

เราสามารถรับ ผลผลิตได้บางครั้ง โดยการ แลกเปลี่ยนบางสิ่ง ไม่ก็เป็นแรงงาน ให้กับหมู่บ้าน...

ค่ะ ฉันชอบ มะเขือค่ะ

อาจจะไม่สุภาพ ก็เถอะ แค่ไป ขอเพิ่มศึกว่า

แต่ว่านะ ของฝากนี่ มันอร่อยมาก!

แม้ฉันจะได้รับ จำนวนค่อนข้างมาก แต่มันก็หมดไป ในเวลาไม่นาน

แค่อยากแปลมังงะ ต่างโลก @FantasyOnly

เครดิตด้วยนะ!!

อย่าลืมไปคิดตาม เพจด้วยนะ!

เทพอสูรในถ้ำยั่วหัวแผ่พ่ายให้พวกคุณโระ