ตอนที่ 1

มีเด็กสาวที่ถูกเรียกว่า

เหล็กกล้า

ผู้ที่สำเร็จการศึกษาอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยด้วยการเรียนข้ามชั้น

และได้รับตำแหน่งผู้กองในวัย 17 ปี

ถึงขนาดที่ว่าหลายคนบอกว่าเธอเป็นคนที่มีคุณสมบัติครบถ้วน

เธอมีสมองที่เฉียบแหลม มีไหวพริบ และมีคุณสมบัติครบถ้วน

พร้อมทั้งมีไหวพริบ

พูดได้เลยว่าเป็นชีวิตที่ราบรื่น

และมีความสามารถ

ชีวิตของเธอนั้นช่างมั่นคงและสมบูรณ์แบบเสียนี่กระไร

เพียงแต่ว่า...

ความรักน่ะ

อะไรของนี่เนี่ย...

ถ้ามีแล้วโลกที่ไม่เคยเจอมาก่อนก็จะ

อะไรเนี่ย...

เมื่อเหล็กกล้าหลอมละลายด้วยความร้อนแรงของความรัก

ก่อนที่จะได้รู้

เหล็กกล้า! รินน่า

ฟูลเมทัล รินน่า ต้องการที่จะ XX นำเสนอโดย อายูเนะ อาราการิ

ตอนที่ 1 รินน่า อยากจะค้นหาให้ได้ อาราการิ อายูเนะ

---แจ้งให้สมาชิกทุกคนทราบ

ปาก ปาก ปาก ปาก

นักสืบรับจ้างหมายเลข 6 พบผู้ต้องสงสัยกำลังหลบหนีอยู่บนถนนโบราณ

ไปที่เกิดเหตุเพื่อควบคุมตัวทันที!

ให้ตายสิ...

มาถึงตรงนี้แล้ว...!

มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคลหรือองค์กรที่มีตัวตนจริง

หนีไปไม่ได้แล้วนะ!

ฮ่าาา!

หา!?

คนที่ยอมรับง่าย

ไม่รู้เหมือนกันว่าแต่ทำไมถึงหลงเสน่ห์แบบนี้...

เอ๊ะ

เหนื่อยหน่อยนะ!

※

---แค่ทำสิ่งที่มันเป็นเรื่องปกติเท่านั้นเอง

ยุน!

แจ้งให้สมาชิกทุกคนทราบ

ผู้กองรินน่า

เหล็กกล้าควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยได้แล้ว

ขอย้ำอีกครั้งนะ---

การรับมืออาชญากรรมร่วมสมัยของเมืองหลวง

ฟังให้ดีนะ?

ถูกตั้งขึ้นด้วยแนวคิดของตำรวจที่หยั่งรากอยู่ในท้องถิ่น และ---

เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ จึงจัดการคดีทั้งหมดไว้ที่สถานีเดียว ยกเว้นบางกรณี

ทุกคนอย่าวิ่งนะ ยกมือขึ้น มานอนราบกับพื้นช้าๆ สิ

เพื่อเข้าใกล้ประชาชนมากขึ้น ก็เลยร่วมมือกับนักสืบเอกชนในพื้นที่เพื่อทำการสืบสวนสิครับ—

นั่นแหละครับ กองบัญชาการสอบสวนพิเศษที่เน้นรับมือกับอาชญากรรมยุคใหม่

และแกก็คือ “นักสืบรับจ้างหมายเลข 6”

ในฐานะผู้ให้ความร่วมมือ

โรคุฮันดะ เมอิชิ!

เข้าใจแล้วใช่ไหม?

นักสืบเอกชน รับจ้างนักสืบหมายเลข 6 โรคุฮันดะ เมอิชิ

ครับ...

เวลาจับผู้ต้องสงสัยได้ ก็ต้องไปกับเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ใช่เหรอ!?

ไอ้หกตัวไร้ค่า โรคุฮันดะ!

ทำไมเจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลเด็กหลงทางถึงได้ออกตามล่าผู้ต้องหาที่ถูกประกาศจับด้วยตัวคนเดียวล่ะ

ขอโทษครับ...

บังเอิญ...เจอเข้าก็เลย...

ถ้าผู้กองไม่ไป ก็เกือบจะหนีไปได้แล้วนะ

พึ่งพาผู้กองอยู่เรื่อยเลยนะ

ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

พวกคุณ

เขียนรายงานไว้ด้วยนะ สอบปากคำเสร็จแล้ว

การรับมืออาชญากรรมร่วมสมัย และ หัวหน้ากองสอบสวนพิเศษของผู้กองรินน่า ฟูลเมทัล

---นั่นคือ เหล็กกล้า รินน่า ใช่ไหมครับ!

อืม...

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใกล้ๆ...

ผู้กองรินน่านี่เองครับ---

เป็นลูกครึ่งอังกฤษกับญี่ปุ่น เรียนแบบข้ามขั้นจนจบมหาวิทยาลัยด้วยเกรดสูงสุดเลยนะ

อายุแค่ 17 แต่เป็นหัวหน้าประจำที่เกิดเหตุนี้แล้ว

ใจเย็นและสุขุมกับทุกสถานการณ์เลย

เป็นที่รู้จักกันในนาม "เหล็กกล้าแห่งรินน่า"...

---แต่ว่า คุณผู้กองนี่สวยจริงว่ะ...

จริงด้วย! รูปลักษณ์ก็ค่อนข้างน่ารักด้วยนะ...

บ้าเอ๊ย เสียงดังเชียว

...พูดว่าอะไรเหรอ?

ไม่มีอะไรเลยครับ!!

สมแล้วที่เป็นเหล็กกล้าแห่งรินน่า...

พวกเราจะรวบรวมได้น่ะ ต้องเก่งระดับนี้ถึงจะทำได้สิ

ปกติก็จะโดนเด็กหลงทางร้องไห้ใส่ตลอดเลยนะ...

นี่ครับรายงาน

!

แต่การบุกตามโดยไม่รอการช่วยเหลือแบบนี้ หัดเลิกทำซะเถอะ

ขอบคุณมากครับ

ถึงแม้การค้นพบผู้ต้องสงสัยจะเป็นสิ่งที่น่าชื่นชม

ถ้าวิ่งตามไปเพราะแค่ความยุติธรรม แล้วบาดเจ็บหนักขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

คราวนี้แค่บาดเจ็บเล็กน้อยก็ถือว่าโอเคแล้วล่ะ แต่ว่า...

...น่ารักจังครับ

ตรงนี้

โคตรจะโกรธเลยนะนั่น!!

เอ่อ...

แกถอยไปหน่อยสิ!

ทำไมถึงไปหาเรื่องวะ!?

---รายงาน! เขียนไว้ให้ดีๆ นะ!

โรคุฮันดะ...

แกนี่มัน...ตามกระแสดีจังเลยนะ...

คาง...

เปล่าหรอก อันนั้นน่ะ

ผมนึกว่าพลาสเตอร์แปะแผลนี่มันน่ารักซะอีกครับ...

...ไม่ฟังที่คนพูดเลยนะแก...

เอ๊ะ?

ใช่แล้ว นี่มันเป็นเรื่องราวความรัก

ก็อย่างที่คิดไว้เลย...

เขา...กับนักสืบโรคุฮันดะน่ะ...

แต่ว่า เธอผู้เป็นเหล็กกล้านั่นนะ...

อาการใจสั่นที่

ไม่เคยรู้จักความรักเลย

แล้วนี่มันน่ารักอะไรกันเนี่ย...!

ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เยาะเย้ยนะ แต่ว่า...

มันมันไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

อาการใจสั่นมันเยอะเกินไปจนโกรธไม่ลงเลยนะ...!

หัวใจมันยังแปลกๆ อยู่... มันไม่ใช่ความโกรธเหมือนกันนะ...

?

?

น่ารักอะไรกันนะ...

อีด!

เป็นไปไม่ได้เลย!

คือเหล็กกล้าแห่งรินน่าอยู่นี่นา

ก็เพราะว่าฉันน่ะ...

...โปสเตอร์นี่น่ะ ถึงจะ น่าอายก็เถอะนะ

—ในฐานะสารวัตรของสำนักงานใหญ่พิเศษ

คิ้ก!

ไม่ควรที่จะมาใส่ใจกับอาการใจสั่นแบบนี้ได้นะ...

ต้องตั้งใจพยายามให้สมกับความคาดหวังต่อไปนะ...

ตึก!

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะไม่มีสมาธิกับงานเลยสิ

---ที่โรงพยาบาลก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ...

ต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะส่งผลกระทบต่องาน...

อะไรบางอย่างทางจิตใจเหรอ!?

แง!

ว๊า!

คุณรินน่าตำรวจสืบสวน!

นักสืบโรคุฮันดะ!

ขอโทษครับ! พอดีเผลอไม่ระวังข้างหน้า

(*) *

อ๊ะ...

ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?

ไม่เป็นอะไรหรอก!

ฮะ

ไม่เป็นไร...

คะ...?

คุณนักสืบโรคุฮันดะ...?

คือ!!

เมื่อกี้เป็นความผิดของฉันเอง...!

ขอโทษนะคะ!!

เปล่าเลยครับที่ต้องขอโทษน่ะ...!!

ไม่เพียงแค่ทำพลาดแบบนี้...

เพราะอาการใจสั่นนี่แหละ การคิดและการกระทำของฉัน...

แค่ได้สัมผัสเขาเท่านั้น...

ก็ยังแปลกอยู่ดี!!

มันก็ยิ่งผิดเพี้ยนไปเรื่อยๆ เลยนี่นา...

●●●

!?

เอ่อ... คุณรินน่าตำรวจสืบสวน...

ตามมานี่สิ!!

คุณนักสืบโรคุฮันดะะ...!!

เอ!?

ว๊าาาา!

...เวลาอยู่กับ "ใครบางคน"

ใบหน้ามันก็ร้อนขึ้นมา แล้วก็รู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ

คุณมีอาการแบบนั้นอยู่เหรอครับ...

มันถึงกับเสียอาการจนเผลอปรึกษาไปเลย...

---ถึงจะบอกว่า "ตอนที่ได้เจอคุณ" ก็ยังจะดูเกินไปหน่อย

ถึงกับเสียอาการแบบนั้น...ตั้งแต่แรกเลยล่ะ

มันก็ผิดปกติจากตรงนั้นแหละ...

หืมมม

ออกมาจากสถานีตำรวจได้ไหมครับ?

ผมเลิกงานแล้วนะครับ...

...ขอบคุณมากที่บังคับพาออกมานะ

ใกล้จะถึงเวลาพักแล้ว ไม่เป็นไรหรอก

ไม่เป็นไรเลยครับ!

ไม่อยากให้ใครเห็นตอนที่น่าสมเพชแบบนี้เลย...

"เหล็กกล้า" ที่ถูกอาการแปลกๆ เหล่านี้ครอบงำน่ะ ช่างน่าหัวเราะจริงๆ

!?

ไม่จำเป็นต้องเป็นเหล็กกล้าก็ได้นี่นา

อะไรกันเนี่ย—

คุณรินน่าตำรวจสืบสวนน่ะ เท่มากเลยค่ะ... เหมือนเหล็กกล้าเลย

แต่ว่า

ท่านก็เป็นคนใจดีมากเหมือนกันนะคะ

เวลาคุยกับเด็กหลงทาง ท่านก็ตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

แถมยังเป็นห่วงฉัน แล้วก็แปะพลาสเตอร์ให้แบบเงียบๆ อีกด้วย!

มองพวกคุณตำรวจอย่างตั้งใจ แล้วก็ให้คำแนะนำที่เหมาะกับแต่ละคนด้วย

ขอบคุณ มากเลยค่ะ

ซะ...ว๊า!

กว่าจะเป็นเหล็กกล้าซะอีก

คุณรินน่าที่ทั้งใจดีและน่ารักต่างหากล่ะค่ะ!

อึ๋ย...

ตอน

คำพูดเมื่อกี้! ยกเลิกซะนะ!!

สักครั้งก็ไม่พอ ต้องครั้งที่สองด้วย...!

เอ๊ะ! ไม่ใช่ว่ากำลังเยาะเย้ยนะ

ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เลย!

แต่ว่ารู้สึกว่าน่ารักจริงๆ

บ้า! ต่อให้ไม่ให้อภัยจริงๆ ล่ะก็!!

จะมาพูดว่าการที่ต้องกังวลมันเป็นเรื่องน่าสมเพชได้ยังไง—

ที่ฉันไม่ชอบน่ะ!

ฉันอยากเป็นเหล็กกล้าต่างหากล่ะ!

แต่ว่า...

ถ้าพูดแบบนั้น! คุณนักสืบก็ช่วยพิสูจน์ให้ดูหน่อยสิคะ!

สาเหตุของอาการใจสั่นนี่!!

・

คิระ

●●

คีย์

ซะ...ตอนนี้ขอยกเลิก

ซาระ

ถูกคุณรินน่าตำรวจสืบสวน頼(ราย)แล้ว... สู้สุดกำลังเลยนะคะ!!

จิจิ

จะทำอะไรก็ทำไปเลยน่า!!

ครับ! จะทำตามที่บอกเลยค่ะ!

ถ้างั้นมาเริ่มพูดคุยกันเลยนะ—

ใกล้จะ... ต้องกลับแล้วล่ะนะ

ขอบดีมากนะ

ชิรา...

พรุ่งนี้เลย จะขอเริ่มการสืบสวนทันทีค่ะ!

...งั้น

ฝากให้คุณคลี่คลายไว้นะ...

คุณนักสืบคะ...

ว๊าาา

คุณรินน่าเหล็กกล้าทำให้ฉันประทับใจจัง

ดีใจจังเลย

ที่ได้เป็นกำลังให้กับคุณรินน่าตำรวจสืบสวนได้

มาสู้กันเถอะ!

เอาล่ะ อาการนี้...

●●●●●

เอ๊ะ? นี่มัน...

โดยบังเอิญ

ก็รับงานเข้ามาเสียแล้วล่ะค่ะ...

797979

ถูกคุณรินน่าตำรวจสืบสวน頼(ราย)แล้ว!

เผลอไปหน่อย...

หมายความว่าใจสั่นตลอดเวลาไม่ใช่สิ...!!

คุณรินน่าทำมากเกินไปแล้วนะ—

กำลังฟังอยู่ค่ะ

สภาวะที่ว่า "เขาอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา"—

แบบนี้มันไม่ดีเลย...!

"ริ

สังเกตเขาดูสิ

...เราตั้งสติกลับมาได้นะ

ลองหาต้นตอของ 'อาการใจสั่น' ด้วยตัวเองสิคะ!

โอเร๊ะ

...กำลังหลงทางและร้อนรนอยู่...

อาจจะมีเบาะแสในการคลี่คลายเรื่องนี้อยู่ก็ได้—

ไปช่วยผู้ใหญ่สักคน...

สัมภาระเยอะขนาดนั้นไหวเหรอ!?

โธ่เอ๊ย...

ถ้าคุณพังขึ้นมาจะเป็นยังไงกันล่ะ!!

มันละสายตาไม่ได้นี่นา

ต่ะ

ฮ่า—

คุณนี่นะ

ดีแล้วสินะครับ คุณรินน่าตำรวจสืบสวน—

เหรอะ

จะรู้ว่าคุณเป็นคนที่ปล่อยให้คนเดือดร้อนไม่ได้ แต่ว่านะ!

ถ้าแบกปัญหากว่าที่ตัวเองจะแก้ได้เข้าไปด้วย มันก็จะไม่มีความหมายเลยนะ!

ขอโทษนะคะ...!

ขอบคุณมากค่ะ!

ช่วยได้เยอะเลยค่ะ!

...งั้นก็

ฉันกลับไปทำงานแล้วนะ!

ครับ!

ปิวาวะ

ทำเข้าแล้วสิ

ทั้งใช้อารมณ์แล้วยังมาเทศนาอีกเหรอ...!

เจ้าบื้อของฉัน...

เอ๊ะ คุณรินน่า—?

!!

ขอโทษค่ะที่เหม่อไป...

เอ๊ะ!

ไม่เป็นไรนะคะ? หรือว่าร่างกายไม่สบายรึเปล่า—

มีสมาธิ...

ไม่มีปัญหาหรอก

เดินตรวจต่อไป—

อ๊ะ...

คุณรินน่าตำรวจสืบสวน...!?

ป้ายนี้...ไม่ได้ขอใบอนุญาตใช้ถนนนี่นา!

หก

จะเอาออกให้ดูเลยนะ!! ผู้จัดการ—!!

สมกับเป็นคุณรินน่าตำรวจสืบสวนจริงๆ เลยนะ...

อยากให้คุณรินน่าที่เป็นเหล็กกล้าซะที

คุณรินน่าตำรวจสืบสวน ทุกคนยังอยู่ในสภาพเดิมบนพื้นเลยนะ—

ไม่ขาดรุ่งริ่งเหรอ!?

ต้องทำตัวให้สมเป็นตำรวจให้ได้สิคะ "คุณรินน่าที่เป็นเหล็กกล้า"

ฉัน...กำลังเริ่มแปลกไปเรื่อยๆ แล้วนะ...

เพราะฉันเป็นเหล็กกล้านี่นา—

ตึก!

จะปล่อยให้ตัวเองโดนอาการแบบนี้เล่นงานไม่ได้นะ—

ตึก!

คุณรินน่า

วันนี้ก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะครับ!

ขอโทษนะคะ ที่ว่าจะตั้งใจทำคดีจากเงามืดแต่ว่า...

ดูเหมือนจะค่อนข้างหดหู่ไปหน่อยน่ะค่ะ...

โร—

คุณโรทันดะนักสืบ...!

เรื่องนั้น...

เวลาแบบนั้นน่ะ—

ดื่มอะไรอุ่นๆ กันเถอะค่ะ!

...เพราะว่าฉัน...กำลังหดหู่เหรอคะ?

เอ๊ะ

!

เอ่อ! ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็จริงค่ะ แต่ว่าอากาศมันเย็นด้วยน่ะค่ะ...!

มุมแบบนี้ของคนๆ นี้

จริงๆเลย—...

"จริงๆ"เหรอ...?

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ!

ขอบคุณนะคะ...

โฮ่...

—...รู้สึกเหมือนกำลังถูกมองในมุมที่น่าสมเพชอยู่เลยนะ...

ก็มีแบบนั้นเหมือนกันนะคะ!

ฉันจะพยายามให้ดีเองค่ะ—

ค่ะ

...ไม่เป็นไรค่ะ ในสภาพนี้แหละ

● ●

มะ...เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ!

ในฐานะตำรวจน่ะ...

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอคุณรินน่า...

ก็ตั้งใจมากๆ เลย

...แล้วก็ยอดเยี่ยม

พยายามมาตลอดเลย

ผมก็ตะลึงในตัวคุณตลอดมานั่นแหละครับ

นี่จะไม่เป็นกำลังใจให้คุณเหรอครับ!!

อย่าพยายามมากเกินไปนะคะ!

ขอโทษนะคะ...

เผื่อว่าจะรู้สึกไม่สบายใจ—

คุณ

อยากให้คุณรินน่าที่เป็นเหล็กกล้านะ

...นิดหน่อย...รู้สึกตกใจ...

คนที่พูดแบบนั้นกับฉัน...เป็นครั้งแรกเลยค่ะ...

จริงๆ นะคะ

คำพูดที่คนๆ นี้มอบให้

เอ๊ะ?

ตึก!

จ้ะ

เอ๊ะ...ใจเต้น...

จริงด้วย...นี่มันอะไรกันเนี่ย...!

หัวใจของฉัน—

ว่าไปแล้ว อาการนี้มีมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?

อา

เอ่อ

น่าจะประมาณ 3 เดือนมาแล้วมั้งคะ...

เข้าใจแล้ว...

พอดีเลย

ตอนที่ได้เจอกันครั้งแรกน่ะ—

จำได้ด้วยเหรอคะ...?

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ—

ใช่ค่ะ เอ่อ ไม่สิ ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ เลยนะคะ!

ใช่ๆ เลยค่ะ! บังเอิญจริงๆ!

...อาการแบบนี้อยู่เป็นระยะเวลานานขนาดนี้ มันแปลกนะ...

สงสัยต้องกลับไปโรงพยาบาลอีกแล้วล่ะ

ไม่เป็นไรค่ะ

คงจะไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอกค่ะ...

มันเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมเลยค่ะ

เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ...ความรู้สึกที่ประเมินค่าไม่ได้...

—เอ๊ะ...เป็นไปได้ไหม

ว่าคุณไขปริศนาได้แล้ว!?

อีกอย่างนะ ทำไมถึงทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะ!

จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องแย่สักหน่อยนะ—

ขอให้อีกหน่อยนะคะ!

!!

ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ!

งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ!

!

ขอบคุณนะคะ!

...อุ่นจัง...

ตรวจตราแล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติเลยค่ะ...

คุณสารวัตร!

น่าจะทำงานได้แล้วนะคะ...

เหนื่อยหน่อยนะ

วันนี้อาการเป็นยังไงบ้างคะ?

...อืม

ทำให้เป็นห่วงเลยนะ

ก็ใจเย็นๆ นะ

ตามปกติเลย—...

ถึงแม้ว่าการที่รู้ว่าเขาเห็นจะทำให้ใจเต้น แต่ว่า

ก็ไม่ได้รู้สึกแย่เลยสักนิด

ตั้งใจทำงานให้เต็มที่—

ฮึ

ชิงกระเป๋า!!

โกหก! มองข้ามไปเหรอ

เดี๋ยวก่อนนะ—

คุณสารวัตร!

"

อันตราย!!

ไม่เป็นไรนะคะ...

คุณสารวัตรลินน่า!

—เอ่อ...

ฉัน

ในฐานะตำรวจ...

ถึงขนาดนี้แล้วเหรอคะ...

ว่าจะเป็นปกติ—...

ไม่เป็นไรเลยสักนิดค่ะ...!

คุณสารวัตร!?

เย้! จับได้แล้วล่ะ!

กรุณารอสักครู่นะคะ!

ทำได้แล้วค่ะ! เรื่องคุ้มกัน ฝากไว้กับคุณเลยนะคะ—...

นั่นสิ

0

กรุณารอสักครู่นะคะ!

คุณสารวัตรลินน่า!

อ๊ะ!

เอ๋?

คือ

คือ

!?

ขอโทษนะคะ—

เอ๋?

ฉันนี่...แย่แล้วนะ!

ใจเต้นจนสมองตื้อไปหมดเลย...

รู้สึกเหมือนมีอะไรบีบรัดอยู่ข้างในอกด้วย

จะละสายตาไม่ได้เลยสักนิด...

พอสบตากันแล้วก็รู้สึกดีใจขึ้นมาซะงั้น...

อาการมันก็เสียไปหมดแล้ว...

ถ้ามีคุณโรกันดะนักสืบอยู่ด้วย ฉันก็จะไม่ได้เป็นตัวฉันเองอีกต่อไปแล้ว...! นี่มันอะไรกันเนี่ย!!

เป็นตัวฉันที่ "เหล็กกล้า" ไม่ได้!!

เอ๋!?

ซี

ตัว "ใครบางคน" น่ะ ก็คือฉันนี่แหละ

ใช่แล้ว! กับคนอื่นน่ะ มันไม่ได้เป็นแบบนี้หรอก!

ต้องทำยังไงดีล่ะคะ—พอได้มองคุณแล้ว ก็รู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเองเลย

เสียงเต้นในอกนี่มันไม่หยุดเลย—

มันทรมานแต่ก็สบายใจ...นี่มันอะไรกัน...?

—คุณผู้หญิง นั่นคือ...

คุณเขากำลังหลงรักฉันอยู่นะคะ

||| ||| |||

!!

เวลาที่คิดถึงคุณ...มันก็

ใจเต้นแรงมากเลยค่ะ...

ตอนนี้ก็ยัง... แค่ลมหายใจของคุณเพียงนิดเดียว หัวใจฉันก็เต้นรัวเลยค่ะ...

...คุณ...

ฉันนี่...

...นี่มัน

เป็นหลักฐานว่าฉันหลงรักคุณเหรอคะ...

ของลินน่าที่เป็นเหล็กกล้า

...ลินน่า

คะ...คำตอบของคดี

ถูกไขออกมาแล้วค่ะ...

และยังมีข้อเสนอแนะที่

จะนำไปสู่การแก้ไขด้วยค่ะ—...

* * * * *

—คุณ!

เป็นแฟนกับผมได้ไหมคะ—!

ชะตาชีวิตมันกำลังเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว—!!

การที่ตัวเองจะไปอยู่ในภาพความงามสุดโรแมนติกอย่างความรักหรือความเสน่หาแบบนั้นได้

มันรู้สึกสบายและอบอุ่นเหลือเกิน

หอมหวาน หอมหวานของ "อนาคต" เป็นสัญญาณเริ่มต้น

อ๊ะๆ ความหวานๆ ของ "จากนี้ไป" สัญญาณเริ่มต้นของ ความรักน่ะค่ะ

ค...คือ... ค่ะ...

ลินน่าผู้เป็นเหล็กกล้าอยากจะถูก...