ตอน 20: Chapter 20

แนะนำโดยคุณอิวามอโตะ

☆คราวนี้เป็นเรื่องของหมึก มนต์ดำ และสายฝนนะ

ฮิโรชิ คาคุ ชิบาชิ โก็นบาชิ

อิคุริ ยามะกะ แห่งโรงเรียนมัธยมต้นกองทัพบก ปีสอง, ซุมิฮะ อุจิกิ

หลายปีก่อน...

กลิ่นหมึกแรงขึ้นแล้วสิ

ซุมิฮะคุง

ยอดเยี่ยมจริงๆ

นี่คือพลังของ... "หมึกคุมา" ของเธอน่ะนะ...

เป็นประเพณีที่สืบทอดกันมานับพันปีเลยนะ

ดาบอาคมงั้นรึ...ดูเหมือนดาบนาตะเลย

เพราะว่าคำสาปน่ะ มันมักจะตกอยู่ที่ที่ใกล้ตัวเรามากกว่าที่คิดน่ะครับ

แล้วก็...วิธีที่จะคลายคำสาปแต่ละอย่างมันก็ไม่เหมือนกันนี่สิ น่าปวดหัวจริงๆ

จะให้เริ่มจากเรื่องอะไรดีล่ะ ผู้ที่เชี่ยวชาญเรื่องวัตถุอาถรรพ์

☆รวมเรื่องสั้นเหนือธรรมชาติและงดงาม

กำหนดวางจำหน่ายเล่มล่าสุดที่ 5 ในวันที่ 17 พฤศจิกายน (วันพฤหัสบดี) แล้วนะ!!

ซาซะ เก็นเรียว อะเมะคุงนี่บางทีก็หายไปที่ไหนสักแห่ง

อยู่แต่ที่เดิมนั่นแหละ

ก็ใช้ชีวิตอยู่แบบคิดแบบนั้นสินะ...

จากไดอารี่ของคุณอิวามอโตะ

เสียดายจังที่แอบออกมาเดินเล่นด้วย... พวกเธอก็มาเจอฉันได้เสมอเลยนะ

อึก... อึก...

อึ...

ตอนนี้...มีอะไร...

อา...คุณตรงนั้น...ขอร้องล่ะ...

อันนี้...คุณรับไปให้หน่อยได้ไหม...

ตั้งแต่ได้สิ่งนี้มา อาการก็ไม่ค่อยดีเลย...

แต่อย่างไรก็ตาม...

ถ้าคุณรับไปให้ล่ะก็...

ต้องแลกกับอะไรสักอย่างนะ!!

ขอร้องล่ะ...เขาบอกให้ทำแบบนั้น...

เป็นบุญต่อชีวิตเลย!!

คิดว่าเป็นการช่วยคนนี่นา...!!

งั้น...

ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ได้ไหมครับ?

อะไรก็ได้เลย!!

รอดแล้ว...เจ้าตัวนี้เนี่ย...ทิ้งไม่ได้จริงๆ!!

เอาล่ะ...

อ๊ะ

ฮิ...

ฮิ...ฮี้...

เร็ว...เร็วสิ...

ขะ...รอดแล้ววววว!! พี่ชาย...!!

● ● ● ● ● ●

จู่ๆ ก็รู้สึกหนาวสั่น...

รอดแล้ว รอดแล้ว...

เธอ...

อันนี้...ได้มาจากที่ไหน...

のろうこと。調伏。物理的手段にたよらず超自然的な方法によって災禍を与える行為。

茶房

เอ๊ะ?

ร่มอยู่ตรงนี้ครับ...

อา...เข้าใจแล้ว

ไม่ควรจะเข้ามาในร้านแบบนี้เลยนะ

ขอโทษครับ

โอนโนะ

อืม...? ฝนตกเหรอ...?

จะทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุดนะครับ

ชายคนนั้นบอกว่าเขาเก็บเปลือกหอยสวยๆ ที่ทะเลมา

ประมาณห้าชิ้นน่ะครับ...

สรุปก็คือ...ชายคนนั้นทิ้งเปลือกหอยไว้เพราะอยากได้ "หวี" สินะ...

ถ้า...คุณพนักงาน

ช่วยแลกเปลือกหอยตรงนั้นห้าอันกับอันนี้ให้หน่อยได้ไหมครับ?

ฮึก...

โกหกน่า...

โกหกสิ นั่นมัน...

เป็นไปไม่ได้เลยเหรอครับ...

งั้น... "หวี" อันนี้ คุณได้มาจากที่ไหนเหรอ?

คุณ...

ถ้าพกของแบบนั้นไปเดินเล่นเนี่ย จะโชคร้ายนะ

ฉันนี่เป็นไง ถึงกับขยับตัวไม่ได้ตั้งห้าวันเลย...

ดูสิ ฝนก็ตกด้วย...

...นั่นมันไม่เกี่ยวกับหวีนะ...

0

......

0

...

ฮี้ยยยยยยยย~

● ● ● ● ●

ขอร้องล่ะ...คุณออกไปจากตรงนี้เถอะ...!!

เดี๋ยวนี้เลย...แล้วมันมาจากที่ไหนกันนะ ที่มันดูไม่สงบแบบนี้?

...เดี๋ยวก็รู้เอง!!

ว่าแต่...ทำไมถึงพยายามจะหามาได้ล่ะครับ...?

ผมแลกมาจากร้านขายของชำนี่แหละ กับหนังสือเก่า...

นี่ไง...อย่ามายุ่งกับมันอีกเลยนะ...!!

ซะ...ถ้าเป็นเขา ก็หาได้จากที่นี่...โดยแลกกับไห

ว๊าาาา~ ได้โปรดอย่าโชว์หวีแบบนั้นเลยนะ...โอ้...น่าสยดสยองชะมัด...

...เหมือนเศรษฐีที่ได้ของเล็กๆ น้อยๆ มาเรื่อยๆ เลยนะ...

แต่เป็นแบบกลับกัน...

ยิ่งย้อนกลับไปเท่าไหร่ มูลค่าก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น...

ไปจนถึงดาบญี่ปุ่นเลย...

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปแล้ว คนที่รับของเล็กๆ น้อยๆ เข้ามา ก็คงจะแลก "หวี" อันนี้กับของที่มีค่ามหาศาลไปแล้วล่ะ

แต่ว่า... "หวี" อันนี้มันมีบางสิ่งที่น่ากลัวติดมาด้วย...

แล้วก็ยังนำพาโรคภัยไข้เจ็บหรืออุบัติเหตุมาด้วย...

เป็นแบบที่พอได้มาแล้วก็อยากจะปล่อยมันทิ้งไปทันที...

ผลก็คือ "หวี" อันนี้มันมูลค่าลดลงจนเท่ากับผ้าเช็ดตัวไปแล้ว...

"หวี" อันนี้...นี่มัน...

ผู้ชายคนนั้นหลอกได้เนียนเลยครับ...

ถึงจะเป็นเครื่องเล่นอัตโนมัติของเยอรมนีที่ดูดีงามก็เถอะ

แต่ว่าม้วนกระดาษที่อยู่ตรงนี้เนี่ยนะ...

มันเป็นของที่นำมาลดราคาอยู่นะครับ!

กระดาษม้วนจะถูกเจาะด้วยเครื่องจักรเฉพาะทางนะครับ

เนื่องจากมันจะเจาะพร้อมกันหลายแผ่น จึงเกิดกระดาษที่เยื้องออกมาตามจำนวนที่ซ้อนกันเยอะๆ ครับ

นี่มันเป็นความผิดพลาดจากการพิมพ์ของมืออาชีพเลยนะครับ

ของแบบนั้นมันก็จะมีการปล่อยออกมาในตลาดมืดในราคาที่ถูกลงหน่อยนะครับ

เข้าใจแล้วครับ...ดูเหมือนว่าคุณจะรีบแลกมันมานะครับ...

ใช่แล้ว!!

โอ๊ะ...

แล้วก็...

อา...

เอ๊ะ...?

จะปล่อยของถูกๆ แบบนี้ทิ้งไปได้ยังไงกัน...ช่างเป็นความผิดพลาดอะไรเช่นนี้...

แต่ว่า...ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่นา!! พวกเขาก็ถูกส่งขึ้นสวรรค์ทีละคน...ทั้งเพื่อนๆ...ทั้งผู้ศรัทธา...เพราะอำนาจนั้นน่ะ...!!

โลกภายในกล้องส่องตรวจ

ฉันได้รับมันมาด้วยเงินสด...มีอันนึง

คุณเป็นใครกัน!

อย่าเข้ามาในที่นี่ตามใจชอบนะ...

ขออภัยครับ...

เป็นไปได้ไหมว่าคุณ...เป็นคนทำสิ่งนี้...?

นั่นมัน...

ใช่ แต่มันมีอะไรเหรอ!?

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ...

เพื่อจะคลายคำสาปของท่านผู้นี้ไงครับ

คำสาป...

เจ้าของบ้านหลังนี้ถูกสาปด้วยคำสาปที่ทรงพลังมานานหลายปีแล้วครับ

จะค่อยๆ แกะออก...ไปพร้อมกับเส้นผมนี้

แล้วก็วางมันลงบนหวี

ด้วยการแลกเปลี่ยนสิ่งของไปเรื่อยๆ มูลค่าก็จะค่อยๆ เพิ่มขึ้น พร้อมกับคำสาปก็จะจางหายไปในที่สุด...

นี่คือวิธีคลาย "คำสาป" ที่สืบทอดกันมาในตระกูลนี้สามชั่วอายุคน...ของสำนักของเรา

ขออภัยที่ไม่ได้แนะนำตัว พวกเราคือผู้ประกอบพิธีจากสำนักซากะอิซึมิ

ถ้าไม่ทำแบบนี้ คนผู้นี้คงโดนคำสาปฆ่าตายในไม่ช้าแน่...

●

แต่กล่องไม้ใบนี้

ค่อนข้างหนักเลยนะครับ

พอแกะดูแล้ว...ทองคำก็อยู่ข้างใน...

แท่งทองที่ซ่อนไว้ในกล่องไม้

นี่เป็นสมบัติของตระกูลนี้ที่ถูกสร้างขึ้นมาใช่ไหม?

นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดา...ใครจะสนใจแค่หวีธรรมดาๆ ล่ะ

ทรัพย์สมบัติมันค่อยๆ ลดลงไปทีละน้อยนะ

แล้วคำสาปมันก็ลดลงไปด้วย...

แล้วจนถึงตอนนี้ได้ปล่อยกล่องไม้ออกไปสู่โลกนี้มากแค่ไหนกันนะ...

นี่มันวิธีแก้คำสาปที่ถูกต้องจริงๆ เหรอเนี่ย...

มีคนรู้จักที่เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องนี้อยู่คนหนึ่งนะ

โอ้...

งั้นก็ให้เขามาเถอะ

ตรงนี้แหละ

ถึงแม้จะเป็นคำขอที่เกินกำลัง แต่ก็อยากจะฝากความหวังให้คุณซาซากะจังประสบความสำเร็จด้วยนะครับ

ซาซากะคุง...ไม่อยู่เหรอครับ

จริงๆ แล้วผมก็ไม่ค่อยได้คุยกับคุณซาซากะเท่าไหร่เลยครับ...ทำไมล่ะครับ...?

เพราะว่าผมเชื่อใจคุณน่ะนะ

ผมเองก็คิดว่าคุณเหมาะสมที่สุดเลย

...เข้าใจแล้วครับ

...เข้าไปไม่ได้สินะ

โลกภายในกล้องส่องตรวจ

เป็นเขตแดนสินะครับ

กลายเป็นหมึกเข้มไปแล้ว

ทรงพลังมากเลยครับ

ไปกันเถอะ

กลิ่นหมึก...เหรอ?

แก...

เป็นคนใช้หมึกพิธีไงล่ะ

กลิ่นหมึกแรงจัง

เฮ้ ทำอะไรตามใจชอบแบบนี้...

เดี๋ยวก่อน...

ฮี๊...

หัน...

ฮะมะ...

ฮาา...

ฮาา...

อึ๊ก!

ผู้ประกอบพิธีคนนั้น...หายไปแล้วเหรอ...?

เปล่าครับ...น่าจะเป็นการทำจากระยะไกลล่ะมั้งครับ

ระยะไกล...

นั่นหมายความว่า...ตัวผู้ชายคนนั้นเองก็เป็นคำสาป...

ไม่รู้ว่าบ้านนี้เป็นบ้านแบบไหน แต่ที่ไหนมีทองก็ย่อมมีความแค้นเคืองสะสมอยู่เป็นเรื่องปกติของโลกอยู่แล้ว

แต่ว่า...ถ้าปล่อยคำสาปออกมามากขนาดนี้ ก็คงไม่รอดไปได้ง่ายๆ แน่เลย

การแก้คำสาปของผมมันรุนแรงเลยนะครับ

อ๊ะ!! คุณซาซากะ!

อา... อย่างน้อยก็คิดว่าจะขอบคุณจากระยะไกลสักหน่อย

ก็เพราะคุณนี่แหละครับ ถึงได้รู้สึกว่าน้ำหนักที่ไหล่มันเบาลงไป... ขอบคุณนะครับ

คุณซาซากะ

เธอ... ทำไมถึงทำอะไรบ้าระห่ำแบบนั้นล่ะ

ผู้ชายอย่างเธอเนี่ย ต้องสังเกตเห็นตั้งแต่ขั้นตอนแรกแล้วสิ?

ถ้าคนที่ร่ายคำสาปเป็นผู้มีพลังพิเศษ...คนที่แก้ได้ก็ต้องเป็นผู้มีพลังที่เก่งกว่า

ผมคิดแบบนั้นมาตลอดเลยครับ...

นึกถึงตอนนั้นที่มีคุณที่เก่งด้านคำสาปอยู่ด้วย

แล้วก็เลยมั่นใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เป็นไร

แล้วคนคนนั้นก็ทุกข์ทรมานอย่างหนักเลยนี่นา...

เอ๊ะ... เอ๋~?

โช... นั่นมันมากเกินไปแล้วนะครับ!!

แค่ครั้งนี้มันบังเอิญว่ามันสำเร็จเท่านั้นเอง...

ยูกะ คุณซาซากะคิดแบบนั้นเหรอ!?

ครั้งหน้าก็... อย่าเพิ่ง ลองท้าทายคำสาปสิครับ!!

คุณซาซากะ...รู้ว่าเพื่อนร่วมรุ่นคนไหนที่ไม่ควรเข้าใกล้ตัวเอง

ค่ะ~

ฝนกับการเขียนพู่กัน...

ก็จริงอย่างที่ว่านั่นแหละ

นั่นหมายความว่า คุณซาซากะก็สังเกตเห็นเรื่องของคุณซึมิเป็นอย่างดีสินะ

จริงๆ แล้วก็คอยรักษาระยะห่างไว้...

เธอ... อาจจะเข้าใจเพื่อนร่วมรุ่นในตึกนั้นก็ได้นะ

แต่ว่า คุณซาซากะ

★

ซะ

หมึกที่ถูกแต้มลงไปแล้ว ต่อให้ฝนตกก็ไม่เลือนหายไปเป็นพันปี

ได้ยินมาแบบนั้น

จากบันทึกของอิวามอโตะโชคุ: ☆หมึกที่ผสมกับฝน และเปลวไฟอันอบอุ่นที่เฝ้ามองมันอยู่

จบตอนที่ยี่สิบ

อิวามอโตะเซ็มไป