ตอน 26: Chapter 26

ห้างสรรพสินค้าหรูหราที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงยุคทศวรรษที่หนึ่งพันเก้าร้อยสิบ

ที่นั่นมีสิ่งประดิษฐ์ที่หาได้ยากยิ่ง นั่นคือลิฟต์

ห้องเครื่องที่อยู่บนสุดนั้นโดดเด่นเป็นพิเศษ

ชั้นห้า ห้องอาหาร

ชั้นสี่ แผนกของใช้ทั่วไป

สิ่งประดิษฐ์นั้นได้พาผู้คนไปยังทุกหนแห่งเลยทีเดียว...

ชั้นสาม แผนกเสื้อผ้าบุรุษ

เชิญชวนสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก

คุณอาจารย์ทาจิบานะจิโระที่เคารพของฉัน บางครั้งก็ออกไปซื้อเสื้อผ้าด้วยเท้าของตัวเอง

ระยะการเดินของคนผู้นั้นมันสั้นจังนะ

เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ

มาเดินเข้าร้านหรูนี่บ่อยๆ ก็เพราะว่ามีลิฟต์ให้ขึ้นลงนี่แหละ ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ดี

จะขึ้นไปข้างบนครับ

แล้วก็...เจอเขาที่ตรงนั้นน่ะ...

☆รวมเรื่องสั้นชั้นดี "บุรุษพิษ" เล่มล่าสุด เล่มที่ ๖ วางจำหน่ายแล้ว!!

รุ่นพี่อิวาโมโตะ

แนะนำ

ตอนที่ 26

ลิฟต์ขึ้นลงสู่ความมืด

ผู้อำนวยการโรงเรียนที่ตรวจสอบผู้มีพลังพิเศษ คุณทาจิบานะ โจ เรื่องราวเหนือธรรมชาติที่เขาต้องเผชิญคือ—

ชิอิบาชิ ฮิโรชิ

คุณผู้ชายครับ

ส้มครับ

เธอ...

ซุ่บ...

อา... เธอเป็นพ่อค้าแม่ค้าข้างทางสินะ

แอบตามมาเหรอ?

ไม่ได้นะ ที่นี่มันข้างในห้างสรรพสินค้านี่นา ห้ามค้าขายนะ

อย่าพูดแบบนั้นสิ

คุณผู้ชาย

อยู่ที่แผนกเสื้อผ้าบุรุษชั้นสามครับ

...?

เธอ...มันมืดจังเลยนะ...?

นี่มันชั้นเสื้อผ้าบุรุษจริงๆ เหรอ?

ใช่ครับ...กำลังชี้ไปที่ชั้นสามอยู่ครับ...

หืมมม...

อ๊ะ

ลงมาที่ชั้นหนึ่งสิครับ

ครับ...จะลงไปข้างล่างครับ

เหนื่อยหน่อยนะครับ ชั้นหนึ่งแล้วครับ

คุณลูกค้า...จะไปทางไหนเหรอครับ?

ไปที่แผนกเสื้อผ้าบุรุษชั้นสามอีกครั้งครับ

พอรู้สึกตัวขึ้นมา เด็กขายส้มก็ไม่อยู่แล้ว

●●●●●

ชั้นสาม...ที่แผนกเสื้อผ้าบุรุษครับ

เมื่อเปิดออกไปแล้ว ที่นั่นก็คือแผนกเสื้อผ้าบุรุษอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

แจม

ปริศนาลิฟต์...

ภาพของห้างสรรพสินค้า...

เสื้อผ้าบุรุษชั้นสาม...ชั้นหนึ่งกับชั้นสองก็วาดเป็นภาพไปหมดเลย...

ห้องหม้อไอน้ำก็ด้วย ข้างในลิฟต์ก็ด้วย ข้างนอกก็ด้วย!

ทุกอย่างถูกวาดเป็นภาพไปหมดแล้ว!

ให้ตายสิ...ทำไมล่ะ!?

สำหรับฉันแล้ว ฉันไม่สามารถสร้างภาพจำลองของชั้นสามในฝันที่คุณทาจิบานะ เห็นได้เลย

ฟุชิโฮะ จุงโค - ชิอิบาชิ ฮิโรชิ ชั้นปีที่สี่ ใต้การดูแลของคุณทาจิบานะ

อา ทำไมถึงสร้างภาพจำลองไม่ได้นะ?

ฉันจะช่วยได้ด้วยพลังนี้เท่านั้นแท้ๆ!

อาาาา... แบบนี้ก็คงทำให้ผิดหวังอีกแล้วสินะ...

การตรวจสอบเรื่องประหลาดต้องเริ่มจากฉันนี่นา...

ต้อง...ต้องโยนฉันออกไปแน่ๆ เลย...

ยังไงคุณทาจิบานะก็คงไม่ไว้ใจฉันหรอก

แต่จะฝากไว้กับรุ่นพี่อิวาโมโตะแทนแน่ๆ เลย!?

...ใครน่ะ?

รุ่นพี่อิวาโมโตะปีสามครับ

โอ้โอ

ขออนุญาตนะครับ

...ขอโทษครับ...

ไม่เป็นไร...ช่วงนี้แมลงวันบินมาก็ร่วงหล่นลงมาเลยล่ะ...

เยอะเกินไป

...ขอโทษด้วยนะครับ

เก็บให้ครับ

ไม่เป็นไรหรอก

นี่มัน...ห้างสรรพสินค้าเหรอครับ?

...นี่มันลิฟต์...

เห็นเป็นครั้งแรกเลยครับ แต่เหมือนของจริงเป๊ะ...สมกับเป็นรุ่นพี่ฟุชิโฮะเลยครับ...

เฮ้ อย่าดูตามใจตัวเองสิ!

อะไรกัน...พอมีเธออยู่ด้วยแล้วมันก็เพี้ยนไปหมดเลย

รีบบอกธุระมาเถอะ

เป็นเรื่องขอให้ตรวจสอบครับ

ให้ฉันเหรอ? เธอเองเหรอ?

ห๊ะ?

สุนัขสีน้ำตาลว่องไว กระโดดข้ามหมาที่เกียจคร้าน

ก่อนอื่น...จะลองหาเด็กขายส้มก่อนไหมครับ...

หาเหรอ...? ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องวุ่นวายแบบนั้นก็ได้นี่นา

ปลอมๆ

...สินะครับ

ตรวจสอบไปแล้วเหรอครับ...สมแล้วที่เป็นรุ่นพี่ฟุชิโฮะเลยครับ

ปกติคุณควรจะอยู่ที่ตรอกนี้ไม่ใช่เหรอครับ

ไม่อยู่เหรอ

มีตู้เสื้อผ้าวางอยู่ด้วยครับ

อันเล็ก...ทิ้งไว้เหรอ

พร้อมกับถุงใส่เหรียญน่ะ

ที่ชั้นล่างสุดมีส้มอยู่ลูกหนึ่ง

...เป็นเรื่องจริงจริงๆ ด้วย

อยากได้สองลูก หรืออยากได้สามลูก...

ถึงแม้จะไม่อยู่ตรงนี้ แต่คุณอ่านใจเด็กขายส้มได้ด้วยเหรอครับ

นี่คือโน้ตที่อยู่ตรงนี้

โอ้!

ทำไมฉันถึงได้มีประโยชน์กับเจ้าหมอนี่ล่ะ...

สรุปก็คือ...เป็นการขายแบบไม่มีคนดูแลสินะครับนี่

อ่า...น่าจะเป็นอย่างนั้นสินะ

ชั้นวางห้าชั้น...ข้างบนสุดมีส้มอยู่ห้าลูกสินะ

แต่ทำไมต้องแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ ด้วยล่ะ?

...ในตะกร้าก็มีกระดาษเขียนอะไรบางอย่างอยู่ด้วย...

หืม?

มีแบบนี้ด้วยเหรอ?

เอ๊ะ?

อะไรกัน...นี่มัน...?

ต่อมา...ประตูที่ห้า

ประตูที่หนึ่ง

แล้วก็ประตูที่สองอีกสองครั้ง...

สุดท้ายคือประตูที่สี่...

ส้มที่เมื่อกี้ยังไม่มี...

มีอีกใบ...โน้ตปรากฏขึ้นอีกแล้ว

ถังขยะ...?

อึ๋ง

นี่มัน...

จะขึ้นไปข้างบนแล้วครับ

คุณลูกค้าอยู่ชั้นอะไรเหรอครับ

ชั้นสองครับ

ชั้นสอง รับทราบครับ

เป็นแผนกเสื้อผ้าสตรีชั้นสองครับ

...คุณลูกค้าเหรอครับ? ลงมาไม่ได้เหรอครับ...?

นายเป็นคนควบคุมทั้งหมดเลยเหรอ?

ไปที่ชั้นห้า...จัดการให้หน่อยสิ

ครับ?

...ครับ...

ชั้นห้า...สินะครับ

พอถึงแล้วก็เปิดประตูสองครั้งนะ

ต่อมาชั้นหนึ่ง...แล้วก็สุดท้ายชั้นสามนะ

...ชั้นสาม...เป็นแผนกเสื้อผ้าบุรุษครับ...

อึ...

มะ...ไม่นะ...

จริงๆ ด้วย...

ตามที่อิวามโมโตะคาดการณ์ไว้เลย

มันมืดลงจริงๆ ด้วยด้วยวิธีนั้น...

แต่ว่า...ทว่า...

มองเห็น...มองเห็นแล้ว!

วาดเป็นภาพได้เลย!

ถ้าเป็นคุณอาจารย์ คุณคงจะต้องการทุกอย่าง ทั้งภาพจริงและรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของพื้นที่นี้

ความดีความชอบทั้งหมด จะไม่ให้แกหรอกนะ คุณอิวาโมโตะ!

คุณฟุเดกิครับ ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่บ้างเลยครับ

แค่บริเวณที่แสงส่องไปถึงเท่านั้นแหละ

● ● ● ● ● ● ●

เป็นนายสินะ...

ตา

นายเป็นคนควบคุมแล้วพามายังพื้นที่ปริศนานี้เอง

ที่ที่หมึกิชิซังถ่ายสำเนาไม่ได้ก็เพราะว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของพลังของเขาไงล่ะ

เป้าหมายของนายคืออะไร?

คึฟุ

ผม...วันหนึ่งได้รู้ถึงความสามารถของตัวเอง...ตอนที่กำลังเปิดปิดตู้เสื้อผ้า...

ชั้นล่างสุดอันที่สอง ต่อมาเปิดชั้นบนสุดแล้วก็เปิดอีกครั้ง...แล้วก็เปิดชั้นล่างสุดอีกที แล้วเปิดตรงกลางด้วย...

ก็เกิดเป็นพื้นที่ลึกลับขึ้นมา!

หลังจากนั้นก็ลองทำกับตู้เสื้อผ้าอื่นๆ แล้วก็ทำได้

อา นี่มันเป็นทักษะพิเศษของผมสินะ...รู้สึกซาบซ่านไปหมดเลย! เต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นจนทนไม่ไหว!

แต่ผมก็ไม่ได้บอกใครเลย

อะไรก็ตามที่เข้ามาในพื้นที่นี้แล้ว จะไม่มีวันออกไปได้อีกเลย

ถ้าคนรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาล่ะ? ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเลยครับ

แต่ว่า...หลังจากนั้นไม่นาน พอลิฟต์มันก็ถูกสร้างขึ้นมา ผมก็อดคิดไม่ได้...ถ้าเราโยนคนเข้าไปในนั้นล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นนะ?

ผม...ในที่สุดก็ไม่สามารถห้ามความสนใจของตัวเองไว้ได้...ความสนใจที่อยู่เหนือกว่าความกลัว...

ผมก็เลยไปที่ชั้นห้า โดยอาศัยว่าไม่มีลูกค้า แล้วก็เปิดปิดประตูไปมา ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังชั้นหนึ่ง

แล้วก็ไปยังชั้นสามตรงกลาง...แล้วมันเป็นยังไงล่ะ

มันก็ถูกสร้างขึ้นมาจริงๆ ด้วย

ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ก็มีพื้นที่ปริศนาด้วยรึ!!

และวันนี้... ก็ถูกระบุว่าเป็นผู้มีพลัง... ในทหารด้วย!!

เป็นไง... เป็นไงล่ะ...?

คนนั้นที่เหมือนนางฟ้า... เป็นคนสำคัญใช่ไหมคะ?

เขากำลังตัวสั่นกลัว... ตอนนี้เลย!!

แต่ว่า... แต่ว่า...

รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยเลย!!

ก็หมายความว่า...ตั้งใจจะอวดสินะ...

แต่ทำไมถึงไม่ลองใส่คนเข้าไปล่ะ

ตอนนั้นไม่หยุดคนขายส้มเหลืองเหรอ?

คนขายส้มเหลือง? มันจะเกี่ยวอะไรกันล่ะ?

ว่าแต่ บอกฉันให้เร็วกว่านี้หน่อยสิ ว่าฉัน...จะเป็นยังไงกันแน่!?

จะเป็นทหารเหรอ!? หรือว่า...จะโดนจับ!?

คงไม่ดีแน่ๆ เลย

ความทรงจำของตู้เสื้อผ้านั่น...

เอ๊ะ!? อะไรนะ...อะไรกันเนี่ย...

ของจริงเหรอครับ?

ฮึก

อ๊ะ...เอ๊ะ?

ผม...เหรอ?

เปลวไฟของผมมันเผาพลังได้นะ

นายก็ถูกฝังความทรงจำของใครบางคนไว้จริงๆ ด้วยสินะ

ไม่...ไม่จริง...แน่ๆ เลย ผมก็...พลัง...

สามารถทำให้ลิฟต์มันเคลื่อนไหวได้...

ใช่แล้ว... ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลที่นี่!!

สามารถขยับทุกคนขึ้นลงได้อย่างอิสระเลยนะ! ด้วยปุ่มนี้...

และด้วยมือจับนี้ด้วย!!

ใช่แล้ว... สิ่งที่ทำได้ตอนนี้มีแค่คุณคนเดียวแหละ

เป็นความสามารถที่ยอดเยี่ยมเลยนะ ทุกคนล้วนมีหน้าที่ของตัวเอง

แต่ว่า... หน้าที่นั้นถูกนำมาใช้

คุณถูกกำหนดให้เป็นวิธีเปิดถังขยะ... พร้อมกับความทรงจำของตู้เสื้อผ้าของผู้มีพลังคนอื่นๆ ด้วย

อ๊ะ... ว่าแต่ว่า...

มีอะไร... ที่เหมือนได้รับตอนมาทำงาน...

เจ้าหนุ่มคนนั้น...

คุณฟุเดกิเหรอครับ?

ถ่ายสำเนาเหรอ? ถึงขนาดนี้แล้ว...

อิวามอโตะ!!

รีบปิดเถอะ...

เอ๊ะ...?

โอ

ในความมืด... มีสัตว์ประหลาด...!?

ค...นี่มัน...

ลิฟต์บอย!! เร็วเข้า ตอบมาเลย!!

ผะ...ครับ...

อิวามอโตะ...ถ้าจะไล่ตาม ก็ต้องเตรียมตัวนะ

ไม่ใช่แค่ตัวถ่วงอย่างผม...แต่เป็นคดีที่ควรจะพาพวกฝ่ายบุโกะมาด้วยอย่างเต็มที่เลยล่ะ!!

คุณฟุเดกิ...

...วันนี้แค่นี้เหรอครับ

วันนี้ขอบคุณมากเลยครับ

เจ้าหนุ่มขายส้มเหลืองคนนั้น... เป้าหมายที่แท้จริงคืออะไรกันนะ...

จะดำเนินการสอบสวนต่อไป

ลองมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่ว่าเจ้าหนุ่มลิฟต์จะพยายามควบคุมยังไง ลิฟต์ก็ไม่เคยไปถึงชั้นสามในฝันเลย

เจ้าหนุ่มขายส้มเหลืองกลายเป็นเป้าหมายที่ฉันต้องจับตาดู

ดูจากพลังแล้ว คุณอิวามอโตะน่าจะได้เสนอความเห็นต่อคุณทาจิบานะจิโระแล้วล่ะ

คุณฟุเดกิครับ สวัสดีครับ...

อ๊ะ

ขอโทษครับ...

ตั้งแต่ตอนนั้นมาบ่อยๆ เลย

มีอะไรเหรอ...?

อันนี้ครับ ซื้อมาจากตอนเดินทางครับ

หลังจากนั้นเป็นยังไงบ้างครับ? การเขียนไปถึงไหนแล้วครับ?

นี่คุณ...

เหมือนบรรณาธิการนิตยสารอะไรสักอย่างเลยนะ

ขอโทษนะครับที่เหมือนจะเร่งรัด...

ฮ่าๆ...

ที่...ที่...เยอะขนาดนี้!?

นี่คือต้นส้มที่ผมถ่ายสำเนามาเอง...

เฮ้อ... แย่แล้ว...

รู้สึกว่าเข้ากันได้ไม่เลวเลยนะ เมื่อเทียบกับที่จินตนาการไว้

จากบันทึกของคุณฟุเดกิ ทงะ ที่ถูกทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง และรวบรวมโดย ชิโนะ มาซาฮิโกะ เรื่อง "บันทึกการถ่ายสำเนาของฟุเดกิ"

ตอนที่ยี่สิบหก ตามคำแนะนำของคุณอิวามอโตะ จบแล้ว