ตอนที่ 42

วันหยุดฤดูร้อนที่มีเรื่องราวมากมาย ก็ถึงวันสุดท้ายแล้วนะ

วันสุดท้าย... มีเพื่อนที่ใส่ใจกันสักทีเหรอ...?

ฟูมิ เพื่อนของคุโรกิ

ขอโทษนะ...

ตอนที่ 42 วันสุดท้ายของช่วงปิดเทอมฤดูร้อนใช่ไหมครับ? จิฮาระ คุณจิฮาระครับ

เรียง

หน้าร้อนนี้...ก็ออกไปเที่ยว คิดเรื่องต่างๆ เยอะแยะเลยนะ...

หืม?

อ้อ ทริปครอบครัวเหรอ? กลับบ้านเกิดเหรอ?

เปล่า...เหรอ?

หรือว่ามีคนชอบหลงรักขึ้นมาแล้ว?

นี่แกน่ะ

ช่วงเช้าไปเล่นสระว่ายน้ำมา

แหม... แกนี่จู่ๆ ก็แบบนี้เลยเหรอเนี่ย...

เอาฤดูร้อนมาด้วยรึไง... ผู้หญิงจิ๊บจ้อยแบบนี้...

อะไรเหรอ?

ก็บอกแล้วนี่ว่าวันหยุดฤดูร้อนกับเพื่อนมันดีที่สุดไงเล่า!!

ฮอเทม ฮัชชูโตะ!!

อาจจะไม่ได้บอกก็ได้นะ

ไม่ๆๆ เดี๋ยวๆ รออะไรน่ะ!!

เหตุผลที่ไม่ค่อยได้เที่ยวช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมันคือ...?

เอ่อ...

คือว่า...

ก็...

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เล็กลงไปถึงฮิบิยะ

เขาก็ใจดีนะ

ที่ไม่ได้เล่นอะไรเลยตลอดวันหยุดฤดูร้อน นี่ขอโทษจริงๆ นะ

ก็นึกว่าแกเป็นเพื่อนสำคัญที่อดทนกับฉันแบบนี้

ไม่ได้จะละเลยพวกเธอสองคนนะ...

อ้อ งั้นจะไปเล่นกันเมื่อไหร่ล่ะ? พรุ่งนี้เหรอ?

พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ

ก็ได้ๆ งั้นฉันที่เป็นอันดับ 1 ในลิสต์เพื่อนของคุโรกิมา 17 ปี จะเป็นคนให้คำปรึกษาเองก็ได้

รู้จักกันมาถึง 3 ขวบแล้วไม่ใช่เหรอ

รวมชาติก่อนด้วยนะ

เออ... การให้เพื่อนมาปรึกษาเนี่ย มันน่าอายนะ

อย่าพูดแบบนั้นสิ คุโรกิ

ความสัมพันธ์ชาตินี้มันสั้นจัง~

พูดเองก็ดูเหมือนจะดูถูกตัวเองนะ แต่พวกเราน่ะพึ่งพาได้นะ

แต่อะ...

ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงดี ส่วนเรื่องความรู้สึก... ก็มีนะ

จะ... คบกันเนี่ย มันอาจจะฟังดูสุดโต่งไปหน่อย แต่ก็คือแบบอยากจะผูกขาดไว้คนเดียวแบบนั้นอ่ะนะ...

พอคิดแบบนั้นแล้วก็รู้สึกรู้สึกผิดอะไรแบบนี้ หรือว่ามันไม่มีความมั่นใจตัวเองอะไรแบบนั้น...

ที่ได้มานั่งคิดอะไรแบบนี้อยู่คนเดียว มันดูงี่เง่าจังเลย หรือว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกขยะแขยงหรือรำคาญหรือเปล่านะ....

อยากเป็นดอกไม้ดอกนึง

ทำไมล่ะ?

...ก็จริงนะ ถึงแม้จะมีคนที่ชอบแล้ว คุโรกิก็ยังเหมือนเดิม ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

มั่นใจเข้าไว้สิ

พวกแกทั้งสองคน...

ถ้าปัญหาของคุโรกิมันไม่หมดจริงๆ ฉันจะจัดการให้เอง!

ทำไมล่ะ? อย่าฆ่าเด็ดขาดนะ?

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ การให้มันพัฒนาไปตามจังหวะของคุโรกิก็ดีนะ น่าจะยังไม่ชินอยู่

คาซามิ ขอบคุณนะ...!

คำแนะนำเกี่ยวกับการเข้าหาแบบโง่ๆ กับ การเข้าหาแบบจริงจัง

อยากฟังแบบไหนเหรอ?

พอเห็นตัวเลือกแล้วก็อาจจะไม่อยากฟังทั้งคู่แล้วล่ะ รับแค่ความรู้สึกไว้ก่อนนะ

จะลุยกับหมอนี่เลยไหม?