ตอนที่ 82

เฮ้อ...บทเรียนวันนี้โคตรยากเลยแฮะ

ยังมีงานให้ทำอีก ต้องทบทวนไว้แล้วล่ะ...

คุณจิฮาระ...ท่าโพสอะไรน่ะ!?

ตอนที่ 82 ท่าโพสอะไรน่ะครับ คุณจิฮาระ

เรียล

นึกว่าจังหวะตอนนั้นซะอีก

...เอ๊ะ!?

ก็คุณคุโรกิทำหน้าเครียดตอนเรียนอยู่

เลยคิดว่าคงจะเหนื่อยแน่ๆ

อา...!

ไม่สิ ไม่สิ!! เข้าใจเหตุผลแล้วก็รู้สึกขอบคุณที่เป็นห่วงนะ แต่ว่า

ไม่ได้หรอกนะ ที่โรงเรียนนี่ การได้สัมผัสความอบอุ่นต่อหน้าคน การเยียวยาใจ

มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ

แต่ว่า...

แต่ว่ามันไม่มีความทะลึ่งเปรยอะไรเลยนะครับ คุณจิฮาระ

คุณคุโรกิแค่กังวลเรื่องสถานที่เท่านั้นเหรอครับ?

ห๊ะ?

ถ้าอยู่กันแค่สองคนก็ดีเหรอครับ?

ห๊ะ?

หลังเลิกเรียนแล้ว

จะกอดกัน

หรือถูกกอดก็ได้เหรอครับ?

อะ...

อะ...

ผมเนี่ยะะะะะ--

จิฮาระรุ่นพี่จ๋า~

ตอบไม่ได้เลย

ฉันน่ะ ชอบคุณจิฮาระอยู่

แต่กลับทำได้แต่หวาดระแวงอยู่เรื่อยเลย

คุณจิฮาระคงจะพูดเพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีนะ

ผมชอบคุณจิฮาระนี่ครับ แล้วถ้าคุณจิฮาระสบายใจล่ะก็

จิฮาระ~

ความเมตตาดีๆ แบบนั้นเนี่ย น่าจะรับไว้ด้วยความขอบคุณได้ไม่ใช่เหรอครับ

ขอร้องล่ะ~

ทำไมผมถึงได้เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ

คงจะไม่มีความมั่นใจสินะ

คุณครูครับ ไปทางโน้นก่อนดีไหมครับ

หลังเลิกเรียน

...เอ๊ะ คุณจิฮาระ

ยังเหลืออยู่นี่เองนะ

สวัสดีครับ

ชินัตสึกำลังคุยอยู่ แล้วคุณคุโรกิล่ะ?

ผมกำลังจะไปสอบถามเรื่องเรียนวันนี้ แล้วกำลังจะกลับพอดีเลยครับ

งั้นกลับไปด้วยกันไหม

อย่างนั้นเหรอ

อืม...

...คุณจิฮาระ

...คุณจิฮาระ!

อาาา

ผมเนี่ยะะะะะ

เป็นแค่ไอ้คนขลาด

เอาแต่คิดถึงความอายตอนที่ตัวเองคิดไปไกลเกินไป

ทำเป็นแกล้งไม่เห็นความรู้สึกของคุณจิฮาระ

ตั้งแต่ตอนที่คุณจิฮาระให้หมากฝรั่งเป็นสัญลักษณ์ของการเข้าใกล้กัน

จริงๆ แล้ว ผมเองนั่นแหละที่น่าจะสังเกตเห็น ระยะห่างที่ไม่เก่งของเธอ

จิ๋วแฮะ คุณคุโรกิ

เอ๊ะ!?

จิ๋วแถมยังอบอุ่นด้วย

มีกลิ่นเหมือนอาหารเช้านะ

อืมม...

อีกแล้ว...

บางทีนะ

ขอ...ได้ไหมครับ?

ไปกันเถอะ

ก็ยังรู้สึกกลัวอยู่หน่อยๆ แล้วก็เขินด้วย

ถึงจะไม่รู้ว่าคุณจิฮาระคิดอะไรอยู่

แต่ว่าฉันก็คิดว่าจะค่อยๆ เผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง

และความรู้สึกของเธอด้วยนะ

คุณครูครับ!!