ตอนที่ 110

ชีวิตประจำวันของคุณมานาเบะ

คุณอาจารย์ ลาก่อนนะ!

ครับ! ลาก่อนครับ! เดินทางกลับบ้านดีๆ ล่ะ

ไปบ้านฮารุมะไหม?

วันนี้ฉันมีคลาสเรียนกวดวิชา~

ไปซื้อขนมไปเที่ยวกันเถอะ!

ต้องไปถามคุณรินสิ!

เอ่อ... คุณอาจารย์

ขอเวลาหน่อยได้ไหมครับ

หืม? มีอะไรเหรอ นาโอยะ

...เอ่อ

...มีเรื่องจะปรึกษาหน่อยครับ

ฉัน...ทำพวงกุญแจของเคนจิพังเข้าล่ะ

อภัย...

อ๋อ ไอ้โลเกมอนนั่นเหรอ?

ไม่ยอมพูดกับฉันเลยตลอดมา...

ไม่ยอมให้อภัยเลย...

ใช่...

แล้ววันนี้ก็ขอโทษไปแล้วนะ...

เข้าใจแล้ว...ทำไมถึงทำมันพังล่ะ?

...เพราะอิจฉาไงครับ...

ตั้งใจทำพังเหรอ!

ถ้างั้นเคนจิโกรธก็ช่วยไม่ได้สินะ

ทำไมล่ะ!?

ฉันขอโทษแล้วนะ!!

บทที่ 4 ริว คุณ

นั่นแหละที่เป็นปัญหาของนะโอยะ

เท็งโค ดวงอาทิตย์ ชิโอคาเซะ ออก

เอ๊ะ?

"กอมเม็น" น่ะ เป็นคำที่บอกว่ากำลังสำนึกผิดนะ

ใครที่พูดว่า "ก็ฉันขอโทษไปแล้ว ก็ควรจะให้อภัยสิ" น่ะ

นายเองก็คงไม่อยากให้อภัยสินะ?

ถึงแม้ว่าเคนจิจะให้อภัยเราหรือไม่ก็ตาม

ขอโทษให้ดีอีกครั้งนะ

ถ้ายังกลับมาเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีก

พรุ่งนี้ก็มาที่ห้องฉันอีกนะ

อืม!

เข้าใจแล้ว!

ฉันไปบ้านเคนจิแล้วนะ!!

ขอบคุณครับคุณอาจารย์!!

อ๊ะ เฮ้ อย่าวิ่งกันในทางเดินสิ!

คุณอาจารย์ ลาก่อนนะ~~!!

ครับ! เดินทางกลับบ้านดีๆ ล่ะ

...เอ่อ... คุณมานาเบะ

ที่จริงตอนนี้คุณแม่ของคุณคุโรคาวะกำลังมองมาทางนี้อยู่ครับ...

...อ่าา...

เดี๋ยวรีบไปดูให้ทันทีครับ

นี่มัน...ฉันก็เป็นคนมาพูดคุยเรื่องนี้กับคุณมาตั้งหลายครั้งแล้วนะครับ!!

ตกลงแล้ว อะไรกันแน่ที่ทำให้มันไม่ดีขึ้นเลยสักทีน่ะ!?

มิโตะของพวกฉัน ผลการเรียนตกอีกแล้วนะ!?

ไม่รู้ว่าที่โรงเรียนคุณอาจารย์สอนอะไรกันแน่!?

งานแสดงของโรงเรียนครั้งที่แล้ว มิโตะอยากจะเล่นเป็นซินเดอเรลล่าแท้ๆ

แต่กลับโดนเด็กคนอื่นแย่งไป แล้วก็ซึมเศร้าไปทั้งวันเลยเหรอ!!

โดยพื้นฐานแล้วคุณอาจารย์ต่างๆ ก็ไม่สนใจสิทธิของเด็กๆ เลย...

เอ่อ ขอโทษนะคะ คุณแม่

คุณคิดว่ามิโตะกำลังจะไปในทางที่ผิดเหรอคะ?

อย่ามาขัดจังหวะคนอื่นสิยะ!!

บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าคุณอาจารย์หัวไม่ดีนี่!!

ถ้างั้นสาเหตุก็ชัดเจนอยู่แล้วล่ะค่ะ

เพราะเป็นแม่ไงล่ะ

พวกขยะอย่างนายเนี่ย

หะ...

พวกนายเนี่ยปากดีจริง...

ぴぁっ

อายุ 40 แล้ว ยังเป็นป้าเจ้าชู้ติดโฮสต์

คิดว่าเป็นใครถึงมาสอนฉันแบบนี้?

ก็แค่ไม่ได้ตายก่อนเด็กนิดหน่อยเองนะ!!

ไม่ได้พูดจาเหมือนผู้ใหญ่เต็มตัวซะหน่อย!!

อย่าเอาความไร้ความสามารถของตัวเองมาโยนให้คนอื่นสิ!!

ให้เด็กฟังคำขอบคุณ มากกว่าบ่นออกมา!!

อย่าเรียกการไม่ได้รับสิทธิพิเศษว่าการถูกเลือกปฏิบัติสิ!!

อย่าตัดสินเด็กจากแค่คะแนนสอบนะ!!

ดอกพวงชมพูที่มิโตะปลูกน่ะ

มันออกดอกสวยที่สุดในห้องเลยนะ?

...โกเมะ

ฆ่า...

เลย...

“ตกลงจากบันได”

ถ้าไม่อยากถูกทิ้งแบบไม่มีส่วนแบ่งทรัพย์สินกับสิทธิ์ในการปกครอง ก็บอกมาสิ

คำตอบล่ะ!?

กริ๊ก...

...ฮัลโหล

กำลังไปเดี๋ยวนี้ อย่าจอดอยู่หน้าประตูโรงเรียนนะคะ

ในการต่อสู้แบบหัวเดียว

จะมีการเตรียมสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเกม

เกมแต่ละประเภทจะถูกใช้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

เนื้อหาเป็นความลับสุดยอด จะถูกเปิดเผยให้คนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ขออภัยในความไม่สะดวกนะครับ

กรุณารอสักครู่นะครับจนกว่าจะถึง

อืม ได้ๆ

ว่าแต่ ไปหยิบเครื่องดื่มให้หน่อยสิ

รู้สึกตื่นเต้นเหมือนไปทัศนศึกษาเลยนะเนี่ย

มันฝรั่งแผ่นเกลือบางๆ

จะถึงเมื่อไหร่เหรอ?

พอขึ้นยานพาหนะแล้วก็กังวลเรื่องห้องน้ำเหมือนกันน่ะ

...เรื่องนั้นก็ตอบไม่ได้เหมือนกันค่ะ

เพราะฉันเองก็ไม่ได้รับคำตอบมาเหมือนกัน...

ยิ่งแบบนี้ยิ่งน่าตั้งตารอเลยนะ

ระวังเท้าด้วยนะคะ

ทำงานเหนื่อยมาแล้วนะคะ

ถึงสถานที่แล้วค่ะ

ที่เรียกนายแบบนี้ได้ ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วล่ะ

ฟังดูไพเราะจริงนะ

คุณอุซามิ

ลองฝึกเรียกฉันแบบนั้นไว้ด้วยนะ

♦あとはลุยเข้ากองไฟก็เท่านั้น

จังเก็ตแบงก์