ตอนที่ 131

เรื่องย่อ: เหลืออีกนิดเดียวก็จะเข้าสู่สงครามโลกเต็มรูปแบบแล้ว!!

เหล่านักรบเป็นอย่างไรบ้างนะ...?

ตอนที่ 131 ป้ายราคาแห่งความรู้สึก

ขอย้ำอีกครั้งนะครับ/คะ

การต่อสู้ในครั้งนี้มันสำคัญกับพวกเรามากๆ เลยล่ะครับ/ค่ะ

ก่อนอื่นต้องชนะให้ได้ก่อน

นั่นคือแนวคิดของคุณอุซามิครับ

เรื่องของพวกคุณ ไม่เกี่ยวกับผมหรอก

แค่หาเงินค่ารักษาพยาบาลตามปกติก็พอ

...คุณมุราซาเมะ

นี่ คุณทำอะไรอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้เนี่ย?

สายตายาวอย่างหนักเหรอ?

มันเป็นโยคะตามกิจวัตรน่ะสิ

เป็นวันไหนแล้ว

หัวของผมนี่เต็มไปด้วยความรู้เกี่ยวกับร่างกายมนุษย์เยอะแยะเลยนะ

เสียงดังน่า!

ถ้ามีพลังในการควบคุมร่างกายตัวเองได้คล่องแคล่วก็สมบูรณ์แบบเลย

ถ้ามีร่างกายที่แข็งแกร่งเหมือนพวกโง่ๆ บางคนน่ะ

ก็ทนหมัดเตะของคุณได้ด้วย

ถ้ายังออกกำลังกายต่อไปสัปดาห์หน้า ผมก็จะเลิกสูบบุหรี่ด้วยนะ

แล้วไงล่ะ?

สิ่งที่ผมต้องรับรู้คืออะไรเหรอครับ?

ก็ไม่ได้ต่างจากปกติอะไรเลยนะครับ

ถึงจะเป็นการต่อสู้เพื่อเลื่อนตำแหน่ง กฎก็ยังเป็นแบบครึ่งชีวิตเหมือนเดิมนี่ครับ

ศัตรูก็เป็นพวกที่สมองเบี้ยวอยู่แล้ว

ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ

ฟันจอมโหด ท้องฟ้าแจ่มใส

ครับ

นะ

เอาล่ะ~~~

นี่จะให้รออีกกี่นาทีกันเนี่ย?

แกเนี่ยมันต่างจากพวกพนักงานพาร์ทไทม์อย่างแกไงล่ะ---

พวกเรามันไม่ได้ว่างจนรอให้แกมาเสิร์ฟได้นะเว้ย

...ขออภัยเป็นอย่างสูงครับ

กรุณารอสักครู่นะครับ

แล้วไอ้"สักครู่"ของแกนี่จะถึงเมื่อไหร่กันล่ะ?

แค่นำอาหารมาให้ก็ทำเป็นไม่ได้เรื่องได้ยังไงวะ!

อีกอย่างเนี่ย จริงๆ แล้วมันไม่เข้ากับแกเลยนะคุณพี่! ในเมื่อน่ารักขนาดนี้ ลองใช้ร่างกายสร้างรายได้ดูไหมล่ะ?

พูดแรงเกินไปแล้ว!

ก็เพราะว่าดูถูกสังคมนี่นา

คุณลูกค้า

หิวขนาดนั้นก็ดูดนิ้วไปก่อนสิ

ถ้าความต้องการไม่ถูกเติมเต็ม ก็ไปดูดกันเองสิพวกแก

หือ!? แกเนี่ยนะ!?

หันไปทางลูกค้า

อาาา... ฮ่าๆๆๆ!!!

จ่ายเหรียญนิดหน่อย แถมได้ปลดปล่อยความเครียดไปพร้อมกับมื้ออาหาร

แผนที่วางไว้นี่มันพลาดเป้าเลยนี่หว่า

เจ้าแมลงสาบต่ำทรามพวกนี้

ถึงจะเป็นขอทาน แต่ก็หัวสูงชะมัด

เข้ามาเลยเว้ย ไอ้แก!

มันไม่เกี่ยวกับแกซะหน่อย!!

จ่ายเงินแบบเดิมๆ ในร้านเดิม

พวกเราที่กำลังทานข้าวเงียบๆ เนี่ย

ต้องมารู้สึกไม่พอใจเพราะพวกแมลงน่ารำคาญอย่างพวกแก

ยอมรับไม่ได้เลยว่ะ

มันเกี่ยวกันมากนะ

เงินที่พวกแกจ่ายไปน่ะ

มันคือค่าใช้จ่ายสำหรับการมีสิทธิ์มาทานอาหารในที่แห่งนี้

แต่พวกแกกลับทำตัวหยิ่งเหมือนคุณเจ้าบ้านทั้งที่แค่จ่ายเงินไปเฉยๆ

รู้เหตุผลไหมล่ะ?

พวกแกนั่นแหละ

ที่ถูกเลี้ยงด้วยเงิน

พวกแกต้องทนความเจ็บปวดเพื่อหาเงินเล็กๆ น้อยๆ

เลยคิดว่าเวลาที่ตัวเองเป็นคนจ่าย ก็สามารถสร้างความเจ็บปวดให้คนอื่นได้

เมื่อโดนความเจ็บปวดที่รับไม่ได้จากใครสักคน

ตัวเองก็ไม่เข้าใจ แล้วก็ส่งมันกลับไปให้คนอื่นอีกคนนั่นเอง

พวกแกนี่มันเชื้อโรคชัดๆ

ขออภัยที่ทำให้รอนานนะครับ

ครบแล้วใช่ไหมครับ?

นี่ๆๆๆ พวกแกไม่มีอะไรจะบ่นเหรอ?

เป็นเพราะไอ้หมอนี่มันมาช้านี่นา ถึงได้ทำให้รอไง!

อย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นเอง! ดูเหมือนพวกแกจะไม่มีอะไรจะบ่นแล้วสินะ!

ถ้างั้นเมื่อปัญหาถูกแก้ไขแล้วล่ะก็—

โค้งหัวลงซะ

ถึงจะเป็นคนทำงานแล้วก็เถอะนะ

กรี๊ดดดดดดดดดด!!!

อาาาาาาาาาาาา!!

เพื่อที่จะมีชีวิตที่น่าพอใจ

มันต้องซื่อสัตย์ต่อความต้องการของตัวเองนะ

ฉันจะทำเพื่อความพึงพอใจของฉัน

เฮ้ แกทำอะไรอยู่วะ!!

เรียกตำรวจ! เรียกตำรวจเร็วเข้า!!

ฉันจะทำให้แกต้องขอโทษต่อไปเรื่อยๆ เลย

สวิบิสวิบาเซนสวิบาเซนสวิบาเซน!!

เฮ้ย! แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!! แกบ้าไปแล้วรึไง...

เงินนี่น่ะ

เป็นค่าขอโทษจากฉันนะ

ถ้าแกยอมเดินออกไปอย่างเงียบๆ ล่ะก็

ฉันจะให้ไอ้นี่กับพวกแก

...ซุกิดะ

หน้า...

ไม่เป็นไรเหรอ?

เอาล่ะ ทั้งเราก็พอใจกันแล้วสินะ

งั้นก่อนที่เราจะเริ่ม จะบอกไว้ก่อนนะ

ถ้ามีอะไรมาวุ่นวายหลังจากนี้

ฉันจะให้คืนเป็นสองเท่าเลย

เถอะ หลักหมื่นจุด

อะไรนะ?

สุกิดะ ไปกันเถอะ!!

ไอ้โง่เอ๊ย...

ความพึงพอใจของแก!!!

ขายด้วยเงินรึไงกันเนี่ยยย!!

จงซื่อสัตย์ต่อความต้องการของตัวเองให้ได้!!

จงอยู่กับความต้องการของแก!!อย่าไปทำตามเงินเพียงอย่างเดียว!!

ฟังให้ดีนะ พวกแกจะต้องส่งเสียงออกมาให้ได้!!

คุณลูกค้า!!

ยินดีต้อนรับกลับครับ!!!

คุณลูกค้าคือเทพเจ้าเลยนะ

ถ้าไม่พอใจ ก็จะขอจัดให้ได้

◇ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ จังเก็ตแบงค์

คุณกะชิราโอะ ทาเกะฮารุ ประธานกรรมการบริหารร้านอาหารเชน "จอยคิทเช่น" (34)