ตอนที่ 179

ปีศาจ 2 ตัว

ทะลุ 1.4 ล้านเล่มแล้ว!!!

หลอก

ศัตรู, ช่วงชิง

ศึกการถอดถอนแห่งโชคชะตา เกมที่ 3

ตอนที่ 179 ขีดจำกัดของความเข้าใจ

ล่าสุด

วางจำหน่ายแล้ว! สุดฮอตยอดนิยม!!

::

:

ฉบับรวมตอนเปิดตัว

เริ่ม

ทานากะ อิกโค่

เป็น 4 รอบที่ผลออกมาเสมอตามที่มิซึกิว่า แต่ว่า!?

ใน 4 รอบที่ทั้งสองฝ่ายเลือก "ว่างเปล่า" นี้

ก่อนจะไปสู่การ "เล่นใหม่" ก่อนอื่นต้องบันทึกผลลัพธ์ก่อน!!

การสกัดหิน "เหล็กหลอมปีศาจ" ของผู้เล่นทั้งสองคนครับ!!!

เช่นนั้นเรามาเริ่มกันเลย!! เนื่องจากทั้งสองคนเลือก "ว่าง"

30 25 20

จึงต้อง "เล่นใหม่" อีก 4 รอบ!!

ฝั่งก็ยังคงเป็นฝั่ง "สมบัติ" ของคุณมากิสุะครับ!!

ชิชิชิ แปลกจัง

มันแปลกอย่างที่สุด

พยายามยืดรอบให้ได้มากที่สุดเพื่อสังเกตคุณมากิสุะ

สำหรับสามเหลี่ยมแล้ว นี่คือ "การเล่นใหม่" ที่เต็มไปด้วยข้อได้เปรียบ

แล้วคุณมากิสุะล่ะครับ?

ตอนนี้ให้เวลากับเจ้าหมอนั่น

น่าจะมีเรื่องดีๆ สักเรื่องบ้างสิ...!!

ไม่รู้เลยว่าร่างกายนี้จะอ่าน

อะไรออกมาได้บ้าง

สวนทางกับความกังวลของมิเตระ

"เริ่มใหม่" ก็ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ

อีก 4 รอบ ทั้งคู่ก็เลือก "ว่างเปล่า" อีกแล้ว

เล่นใหม่อีก 4 รอบ

ใน 4 รอบครั้งที่ 3 ก็เป็นไปตามแผนอย่างสมบูรณ์

30 25 20

ทั้งคู่เลือก "วิญญาณมนุษย์" แล้วสิ้นสุดรอบ

ในทุกๆ รอบ

ฟู่

สามเหลี่ยมวางสมบัติไว้ในตำแหน่งเดียวกับคุณมากิสุะเลย

ล้างเสร็จเรียบร้อย!! งั้นต่อไปเป็นรอบที่ 5!!

"สมบัติ" ฝั่งสามเหลี่ยม กรุณาวางสมบัติด้วยครับ!!

...แย่แล้ว มันมีอะไรแปลก...

ก็นึกว่ามีอะไรแปลกอยู่แล้ว

จนได้รู้ถึงตัวตนของความไม่ปกตินั้น

สามเหลี่ยมตั้งใจจะเล่น "วอชิน" เพื่อทำความเข้าใจคุณมากิสุะ

4R-3 30 25 20 27 | 25 15

แต่ว่าตั้งแต่แรกเลย

ทุกครั้งที่ตั้งใจจะเล็ง "ดำ"

แล้วยังสามารถดึง "ดำ" ออกมาได้ มันมันแปลกเกินไปแล้วนะ!!

แบบนี้มันก็เหมือนกับว่า

งั้นก็ราวกับว่า

พอแล้วน่า

ไม่จำเป็นต้องเล่นใหม่

เลือกสมบัติครบ 4 ชิ้นแล้ว!!

ต่อไป ฝั่ง "รอง" ฝั่งคุณมากิสุะ กรุณาเลือกหินด้วยครับ!!

ก็คงคิดว่าแบบนั้นแหละ

ก็คงไม่พูดว่าเข้าใจผมแล้วใช่ไหมครับ?

ถ้าผมมันง่ายขนาดนั้น

ก่อนจะมาที่นี่ก็ตายไปแล้วล่ะ

ผู้เล่นทั้งสองคนเลือกเสร็จเรียบร้อย!!

เริ่มการเล่นรอบที่ 1 ของ 5 รอบที่ไหลผ่านการ "เล่นใหม่" อันน่าขนลุก!! ผลลัพธ์คือ—

ก็คงต้องพูดว่า

ดวงมันดีน่ะ

จนมาถึงตรงนี้

ก็ไม่ได้มาเจอฉันนี่นา

เปิดตัว!!!

ไม่น่าเชื่อ คุณมากิสุะ ครับ ได้ "ว่างเปล่า" มาด้วย!!!

30 25 20

"ว่างเปล่า" ที่ไม่ใช่เพื่อการ "เล่นใหม่" ชัดๆ! เป็นความล้มเหลวเลย!!

ถึงแม้จะตัดเรื่องที่ฉันขาดความเห็นอกเห็นใจออกไป

ใครๆ ก็ปรารถนาให้คนอื่นเข้าใจตัวเอง

พร้อมกับตั้งเงื่อนไขต่างๆ ให้กับความเข้าใจจากผู้อื่น

จิตใจคนเรามันขัดแย้งกัน

อยากได้รับความเห็นอกเห็นใจ แต่ก็ไม่อยากให้ถูกมองทะลุ

ต้องการการสนับสนุน แต่ก็ไม่อยากถูกดูถูก

ความสงสารคือความเมตตา แต่การสงสารก็เป็นการเสียมารยาท

พูดว่าอยากจะเข้าใจกัน

แต่จริงๆ แล้วกลับมีเรื่องที่ปิดบังมากมาย

รู้ไหมว่าทำไมล่ะ?

พอถูกเข้าใจไปเสียหมดแล้วล่ะก็

มันจะไม่พิเศษสำหรับตัวเองอีกต่อไป

คนเราจะมองสิ่งที่ตัวเองเข้าใจไม่ได้ว่าเป็นสิ่งที่พิเศษ

แล้วก็จะเรียกสิ่งที่เกินกว่าระดับนั้นว่าอัจฉริยะหรือคนประหลาด

ความเข้าใจของผมเนี่ย

มันจะเปลี่ยนนายให้กลายเป็นคนธรรมดาเอง

เอาล่ะ ไปกันเลย การไหลของเรื่องกำลังเปลี่ยนไป การเล่นรอบที่ 2 ของ 5 รอบ!!

"สมบัติ" ฝั่งคุณมากิสุะ กรุณาจัดวางสมบัติด้วยครับ!!

เป็นการคิดที่น่าสนใจดีนะ

นายเองก็ไม่เคยมาเจอผมเหมือนกัน

แค่ถูกเข้าใจเนี่ยนะ

นายก็คงไม่โดนฆ่าหรอก

ก็ภาวนาแบบนั้นอยู่ล่ะ

แต่นายอย่าเข้าใจผิดนะ

การฆ่าตัวเองที่ไม่พิเศษเนี่ย

มักจะเป็นตัวเราเองเสมอเลย

ผู้เล่นทั้งสองคนเลือกเสร็จเรียบร้อย!!

การตัดสินใจทันทีทันใดนี่คือสัญลักษณ์ของความมั่นใจหรือเปล่าคุณสามเหลี่ยม! ผลลัพธ์รอบที่ 2 ของ 5 รอบคือ—

เปิดตัว!!!

มิคาโดะ โฮริ!! มาถึงตรงนี้แล้ว ได้ "ขวดไร้เรี่ยวแรง" มาด้วย!!

30 25 20

มันค่อยๆ ซึมๆ เข้าไป ขัดขวางจุดเริ่มต้นของคุณมากิสุะ และคืบคลานตามหลังเข้ามา!!

มาเริ่มกันเถอะ!! การ "เจาะ" "เฮล อิงโกต" ครั้งแรกของเกมนี้

โดยมิคาโดะ เพียงคนเดียว!!

ชินโค

เหล็ก

ผมเข้าใจจิตใจด้วยการลอกเลียนแบบ

ดังนั้นเมื่อสามารถเข้าใจกับใครสักคนได้อย่างสมบูรณ์

นอกจากสิ่งที่ทำไม่ได้ตามหลักกายภาพแล้ว ก็จะสามารถทำได้เหมือนเจ้าตัวทุกประการ

ถ้าขอให้เพื่อนช่วย ก็สามารถชงกาแฟรสเดียวกับในคาเฟ่ได้

ท่าเต้นของไอดอลใต้ดินก็สมบูรณ์แบบ

แม้แต่การผ่าตัดม้าก็ทำได้เลยล่ะ

แต่ที่น่าลำบากก็คือ

ผมจะลอกเลียนแบบทุกสิ่งของอีกฝ่ายไปหมด

แม้แต่ความหยิ่งทะนง หรือความรู้สึกที่เชื่อว่ามีแต่ตัวเองเท่านั้นที่เข้าใจ

ความคิด การกระทำ และสิ่งที่ทำได้กับสิ่งที่ทำไม่ได้

เมื่อทุกสิ่งกลายเป็นเหมือนกัน

คนเราก็จะเริ่มไม่เชื่อในคุณค่าของตัวเอง

ถูกเข้าใจไปเลยก็ได้ เมื่อเกินขีดจำกัดไปแล้ว

มนุษย์จะฆ่าตัวเองด้วยความรักครั้งสุดท้าย

นั่นคืออสูรกายที่กินการดำรงอยู่—

ไม่ใช่ให้ฉันฆ่าหรอก

พวกนายจะตายกันเองนั่นแหละ