ตอน 61: Chapter 61

เรื่องย่อ ตกไปในงานประมูลใต้ดิน แถมยังโดนคุณมิยาโมโตะ หัวหน้าห้องแสนใจดีหลอกอีกแล้ว...?

ก็เหมือนชีวิตนั่นแหละ

พอรู้ตัวอีกทีก็สายเกินไปแล้ว

สวัสดีปีใหม่นะครับ!

อึก...

เรื่องราว: ของใหม่ราคาดิ่งเหว

ไม่ว่าจะถูกใครตักเตือนเรื่องอะไร

ไม่ว่าจะถูกใครสอนเรื่องอะไร

∵

ทานากะ อิคโค

กับดักน่ะ

มันจะถูกเตรียมไว้ใต้ฝ่าเท้าเราโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย

เอ่อ...

"อย่าคิดไม่ดีเลย"อยากจะพูดแบบนั้นนะ

แต่จริงๆ แล้ว

มันจะถูกมองยังไงโดยแกน่ะ ไม่รู้หรอก

จำเรื่องของรุ่นพี่ใจดีได้ไหม?

หมอนั่นเก่งจริงๆ นะ

ตอนแรกก็นึกว่าโดนพวกเศรษฐีซื้อไป แล้วก็ถูกเอาเปรียบในเรื่องงานซะอีก

แต่มีครั้งหนึ่ง หมอนั่นก็ส่งรูปมาให้ฉัน

ถูกปูเป็นพรมเลยนะ

ทั้งที่ยังมีหัวอยู่

ก็เพื่อที่เขาจะได้ให้ดูรูปนั่น

คนรวยเขาซื้อไอ้หมอนั่นไปแล้ว

ไม่ว่าจะหลุดออกมาได้ ถูกทิ้งก็ตาม ก็มันเป็นที่สุดแล้ว

นรกนี่แหละคือ "สุดยอด" ของพวกเรา

ตรงนี้คือที่ที่เจ้าของนั่ง

หุ่นจำลองที่หันผิดท่าเนี่ย เดิมทีมันหันไปอีกทางน่ะ

เพราะว่าชนิดของสัตว์มันไม่เหมือนกันเลย บางทีสัตว์ที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้อาจจะเป็นกุญแจก็ได้นะ

มันหันไปทางเก้าอี้ใช่ไหม?

ใช่แล้ว

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น แปลว่าจำนวนหุ่นจำลองมันน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับขนาดห้องนะ

ส่วนที่เหลือเนี่ย เค้าเอาคนมาถมไว้รึเปล่านะ

นักสืบจอมปราชญ์—!

พวกแกเข้ามาในห้องกันมั่วซั่วอะไรวะ!!

บอกให้รออยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ!!!

อย่าโมโหขนาดนั้นสิ เคอิจิคุง

ใครกันวะที่ว่าเคอิจิคุง ไอ้บ้า!!

แล้วอีกอย่าง แกเป็นใครวะ!?

คายะ เรย์เมย์เองนะ

พูดแบบนั้น แสดงว่าตื่นเต้นอยู่ใช่ไหม?

ทำหน้าเหมือนอยากจะดูสุดๆ เลยนะ

ว่าเรื่องที่ปกปิดไว้จะถูกเปิดโปงยังไง

เก๊! อย่าพูดไปเรื่อยเปื่อยสิ

อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว ถ้าเผาบ้านนี่ เถ้าถ่านก็คงไปถึงคำตอบได้แน่

ห้องนี่มันเละเทะจริงๆ เลยนะ

ทำไมหุ่นจำลองถึงกำลังก้มกราบอยู่ล่ะ?

อย่าบอกนะว่าเพราะเป็นเทพสิงโต

เรื่องราชาแห่งหมู่สัตว์นี่มันไม่ไร้สาระใช่ไหม?

อย่ามาเรียกโง่สิวะ!

ไม่มีหุ่นจำลองที่เป็นคนเหรอ?

เขาบอกว่าคนที่ซื้อไปน่ะ ใช้งานมันนะ

มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้หรอก... ฮ่าๆๆๆๆ

นี่

อย่างที่ว่า เทพสิงโต

ก็เป็นเพราะว่าเขาจงใจไม่มองชั้นวางนี่สินะ

มุราซาเมะ!! แกอย่ามาเล่นตลกกับกูนะ!!

...ห๊ะ?

อะไรวะน่ะ?

หืม?

มุราซาเมะนี่มันมุราซาเมะ เร็นจิคุงรึเปล่า!?

หืม? นายเป็นใครน่ะ

คายะ เรย์เมย์!

อุ๊ยววว อยากลองเล่าเรื่องของเร็นจิคุงให้ฟังจริงๆ เลย!!

ความผิดปกติต่างๆ ในร่างกายมันจะปรากฏให้เห็นในจิตใจ และในทางกลับกันก็เป็นเช่นกัน

การสังเกตทั้งภายในและภายนอกพร้อมกันเป็นสิ่งสำคัญนะ

ว่าแต่ นายลดเครื่องดื่มชูกำลังลงหน่อยก็ดี

...มองฉันอยู่จริงๆ ด้วย!!

นายก็จะร่วมเป็นสักขีพยานในการผ่าตัดด้วยเหรอ?

เอ๊ะ!? ได้เหรอ!? เมื่อไหร่ล่ะ?

พรุ่งนี้

ดูท่าจะกระตือรือร้นน่าดูนะ

ต้องไปให้ได้เลย!!

คงเสียใจที่โดนนายหลอกสินะ

ครั้ง

ยังไม่สนเรื่องนั้น เอาเข้าเรื่องหลักดีกว่า

แกบอกว่าขั้นตอนมันน่าเบื่อ งั้นให้ฉันดูเองละกัน

มันเข้าถึงได้ผ่านเบราว์เซอร์เฉพาะเท่านั้นนะ

มันถูกติดตามอยู่ อย่าทำอะไรแปลกๆ ล่ะ

เอาน่า ทุกคนเป็นลูกหนี้ทั้งนั้นนี่นา

นากาโนะ มิไก 65-171F65-72G415

เห้ย ดูน่าสนใจดีนี่!

การที่ของที่ขายสกปรกเนี่ย มันล้ำยุคมาก!

เทพสิงโตก็ซื้อไปเยอะไม่ใช่เหรอครับ?

ถ้าอยากรู้ว่าเป็นใครก็เขียนรายละเอียดไว้หมดแล้ว

...ขับออกไปหมดแล้ว

ส่วนสองคนที่ขออยู่ต่อ ก็จ้างให้มาทำธุระจิปาถะน่ะ

ถ้าจะซื้อนะ เลือกตัวที่ราคาสูงกว่า 2.5 ล้านไปเลยดีกว่า

ตัวที่ต่ำกว่านั้นน่ะ มีแต่ตัวที่น่าเบื่อทั้งนั้นแหละ

ฉันน่ะคิดต่างนะ

ตัวถูกๆ น่ะ ยิ่งมีเรื่องโกหกกับโรคภัยไข้เจ็บเยอะด้วย

เชิ่นคุง มีใครจะซื้อไหม?

ไม่เอาอ่ะ ก็แค่ราคาของคุณอิทาริเอง

มิทารัย? ...อ้อ เป็นพนักงานสินะ

โอ้! เจอแล้ว

เอ่อ ราคาของคุณอิทาริตอนนี้คือ—

1020แสน?

โกดังหมายเลข 2 ธนาคารกาฬ

เลขที่ควบคุม 65-P75G89-78X670

ราคาประมูลต่ำสุด ¥ 10,200,000

ประหยัดหนึ่งวัน

วงเงินใช้งานต่อวันคือ 50% ของเงินที่มีอยู่—

2100万 -1050万

1020万

4200万 -2100万

ใช้ถึงขีดจำกัดสองครั้งข้ามวันเลยแฮะ

วันนี้ 0:00

ผมเนี่ย—

จบแล้ว

คาวะ

4

...เสียงนี้

กินข้าว...!?

ทำไมถึงเป็นเวลานี้... หรือว่า

ทำไมถึงไม่มีใครมาเลย...

ไม่มีอะไรเลย

สิ่งที่เหลืออยู่กับพวกเราน่ะ

ก็เหมือนกับชีวิตเลย

มันไม่มีค่า เลยกินข้าวไม่ได้

เรากำลังแลกมูลค่าสุดท้ายเพื่อกินข้าวอยู่เนี่ย

●●●●●

โอ้! นายฉลาดนี่นา

จับกลไกได้เร็วขนาดนี้

ระบบที่แย่ที่สุดเลยนะ

นายเรียนมหาวิทยาลัยเหรอ?

ฉันน่ะไม่เลย...

โอย! น่ารำคาญชะมัด!

อย่ามาพูดเสียงดังข้างๆ คนที่กำลังนอนอยู่สิ!!

ถ้าจะคุยเรื่องทั่วๆ ไปก็ออกไปคุยข้างนอกสิ!!

...นายต่างหากที่เสียงดังกว่านะ

ตะโกนไม่เป็นแล้วคุยธรรมดาไม่ได้เหรอ

ว่าไงนะ ไอ้แก!?

ดูจากท่าทางของนายแล้ว

คงโดนใครบางคนหลอกแล้วตกลงมาสินะ?

นี่

ไม่กินก็ไม่ได้หรอกนะ

...เอ๊ะ!? คือว่า...อันนี้

ไม่เป็นไร! ไม่มีพิษอะไรเลยนะ!

ยังไงตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องประหยัดแล้ว

ถ้าไม่ขายได้ในการประมูลพรุ่งนี้

พวกเราก็จบเกมอยู่ดีนั่นแหละ

ตกไปถึงจุดต่ำสุด

ก็เพิ่งจะรู้บางอย่างได้เหมือนกัน

เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมานะ

สวรรค์กับนรกน่ะ

มันหมุนด้วยกฎเดียวกันสินะ

"การกินข้าวโดยใช้ตะเกียบยาวๆ" เนี่ย คือกฎข้อเดียว

ฝั่งสวรรค์น่ะ

ฝั่งนรกน่ะกินข้าวไม่คล่อง เลยหงุดหงิดกันอยู่

แต่ก็คอยป้อนกันอยู่ตลอด เลยไม่เคยอดอยาก

"ให้ใช้ตะเกียบให้สั้นลงหน่อย" เนี่ย

คือความรู้สึกของฉันเลยล่ะ

ไม่สนใจแก่นแท้ แล้วก็จับผิดไปเรื่อย

อยากจะให้มันจบลงซะทีแล้วนะ

ฉันที่ควรจะฉลาดเนี่ย ไปอยู่ที่นี่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

มาขายกันเถอะ

พรุ่งนี้ให้ได้เลย

แจงเก็ตแบงค์

♦ เสียงปรารถนาที่ว่างเปล่าดังก้องไป

ฉบับหน้า การประมูลนรกเปิดฉาก