ตอนที่ 104

ท่านคุราอิกับคุณโกมงจิ ตอนที่ 104: ท่านคุราอิ, ได้เวลาทรมานแล้ว

อึก...

ในค่ำคืนของเกาะทางใต้

ประชันทำอาหารเหรอ!?

ไม่สิ แค่มาทำอาหารก็พอแล้วน่า

มันมีความหมายของการประชันอยู่ไม่ใช่เหรอ!?

เรื่องราวต้นฉบับ: อิวาตะ ยูกิฮานะ ภาพวาด: อาโอกิ ยู

แน่นอนสิ

นี่คือการฝึกเพื่อทำหลายอย่างพร้อมกันในสนามจริงนะ

ทำงานหลายอย่างพร้อมกันเหรอ...?

การทำอาหารมันมีหลายอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน

แล้วก็ต้องคิดถึงขั้นตอนต่อไปด้วยนะ

พวกเธอสองคนน่ะมันเป็นพวกที่ทำอะไรตามสัญชาตญาณและเป็นเส้นตรงไปอย่างเดียวเลยล่ะ

หึ! ไอ้พวกนี้!

อะไรนะครับ?

ดูสิ

ใจเย็นไว้เถอะ

ฉันรวบรวมแต่วัตถุดิบที่ดีที่สุดมาแล้วนะ

...เหรอ!

เป็นของทะเลที่เพิ่งจับได้เมื่อเช้านี้ในน่านน้ำใกล้ ๆ นี่เอง

จะเอาไปทำอะไรก็อร่อยแบบที่สุดเลยล่ะ

รสชาติน่ะเป็นรอง แต่ความแม่นยำกับความเร็วนี่สำคัญกว่านะ

!

ความแม่นยำและความเร็ว...

ถ้างั้นฉันก็ยังมีโอกาสชนะนะ...

หึ

เจอของดีขนาดนี้แล้วจะไม่สู้ได้ยังไงล่ะ

ในที่สุดก็มีแรงฮึดขึ้นมาแล้วสินะ

ถ้าอย่างนั้นก็...

ซากุระกิ

อ่า...

เป็นอะไรไปเหรอ?

เปล่า...

...เปล่าครับ/ค่ะ

แค่คิดไปนิดหน่อยน่ะครับ/ค่ะ

ถึงแม้ว่าคามาคุระจะเสียอำนาจไปแล้ว แต่ก็ยังหลบหนีอยู่นะครับ/คะ...

ถึงแม้ว่าจะมีการทบทวนการผ่อนคลายกฎเกณฑ์ แต่เรื่องลึกลับก็ยังแข็งแกร่งอยู่...

...ก็เลยคิดไปว่าเวทมนตร์ขนาดใหญ่คงจะถูกใช้ไปอีกพักใหญ่น่ะครับ/ค่ะ

มันไม่เข้ากันเลยนะครับ...

ซากุระกิเติบโตขึ้นเยอะแฮะ

...เอ๊ะ!?

เรื่องที่กังวลของเขาก็ขยายวงออกไปจากตัวเขาเองเยอะเลย

เขาเริ่มมีนิสัยคิดให้กว้างขึ้น ถึงขนาดมองภาพรวมของประธานบริษัทแล้ว

...อ่า

...ซากุระกิคนก่อนหน้านี้เนี่ย

เหมือนกำลังมองตัวเองในอดีต

ก็รู้สึกกังวลนิดหน่อย

...ในอดีตเหรอ?

อ่า

ในช่วงที่พยายามคิดค้น ปรับปรุงเทคโนโลยี หรืองานตรงหน้า...

ระหว่างที่กำลังลองผิดลองถูกกับสิ่งเหล่านั้น

ทุกวันเหล่านั้นจบลงอย่างกะทันหัน

มันคือตัวฉันในตอนที่ทุกสิ่งถาโถมลงบนหลัง

ทางเลือกมีจำกัด ไม่มีทางหนี

แต่ถึงอย่างนั้น

ก็พยายามหาแสงสว่างให้เจอ

แล้วก็พยายามอย่างเต็มที่เกินกว่ากำลังของตัวเอง

...จนดูเหมือนจะยืนหยัดอยู่ได้

...คุณประธาน

คุณประธานที่เคยร่วมกับคุณโกกะและพวกพัฒนาแรบบิท

...ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยพูดเรื่องของตัวเองเท่าไหร่หรอกนะ...

...เฮ้!

...ท่านประธานนี่

ทำไมถึงแยกจากเพื่อนร่วมงานเก่า ๆ ไปได้ล่ะครับ/คะ?

...ไม่รู้ทำไมนะ...

เหตุผลโดยตรงคือภัยพิบัติลึกลับน่ะ แต่

ก่อนหน้านั้นก็คงมีการหว่านเมล็ดพันธุ์ไว้แล้วสินะ...

ช่องเก็บของ

...พูดตามตรงแล้วนะ

ฉันยัง

อาจจะยังติดใจกับงานที่ทำกับพวกเขาอยู่

......

แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว

สภาพแวดล้อมก็ต่างกัน...ก็มีคนที่ไม่อยู่เหมือนกัน

ที่สำคัญที่สุดก็คือ

สำหรับฉันตอนนี้

มากิรุเมียเป็นสถานที่ที่ขาดไม่ได้เลยนะ

...ฉันก็เหมือนกันค่ะ

เพราะอย่างนั้นเราถึงปกป้องมันไว้ได้

ขอบคุณนะ

แต่ว่าพูดไปมากไปหน่อยแล้วล่ะนะ

ก็แค่พูดกับตัวเองตอนกำลังดื่มเท่านั้นแหละ

มันเป็นความลับระหว่างประธานบริษัทนะ

ครับ/ค่ะ

ข้าวแล้วววว!!

ดูเหมือนจะเป็นรูปแบบการประลองสินะ

หิวแล้วจัง~

ตอนนี้ไอ้แว่นตาเท่ ๆ กำลังชิมรสชาติอยู่

โรโลโร

นี่แหละที่จะตัดสินกัน!!

แกนี่มัน...อะไรเนี่ย!?

...อะไรเหรอ...

เป็นสมูทตี้ที่ผสมทุกอย่างแล้วเติมโปรตีนลงไปด้วยครับ

ไม่ใช่กับข้าวเลยนี่นา

มันสามารถทำซ้ำได้ง่าย รวดเร็ว แถมยังสมดุลทางโภชนาการอีกนะครับ!?

เฮ้อออ

รสชาติเป็นไงล่ะ!?

รสชาติมันจำเป็นกับอาหารเหรอครับ/คะ?

ทางหลักการเหรอครับ/คะ? มันคือการเติมสารอาหารไม่ใช่เหรอ?

กระบวนการคิดเหมือนตัวร้ายเลยนะ

แล้วทำไมทางนี้ถึงไม่ใช้วัตถุดิบเลยล่ะเนี่ย

ถ้าจะไปถึงแก่นของราเม็งแล้วก็คือ... ไม่อยากให้มันขึ้นอยู่กับคุณภาพของวัตถุดิบทั้งหมดน่ะสิ...

มันไม่ใช่การประลองราเม็งนะ

ฟังให้ดีนะ การประลองอาหารนี่น่ะ

ต้องเปิดมุมมองให้กว้าง แล้วก็เตรียมพร้อมรับมือได้ทุกทิศทาง...

ฉันชอบสมูทตี้อันนี้จังเลย

ราเม็งก็อร่อยดีนะ

มันมีความเป็นคุชิตะเด่นชัดเลย

ใช่ไหมล่ะ~

!

แต่ว่านะครับ คุณประธาน...

ไม่เป็นไรหรอก คุณคุราอิ

ใช่ไหมครับ คุณประธาน

ก็จริงนะ

การเปิดมุมมองให้กว้างน่ะ เป็นหน้าที่ของท่านประธานเลย

ส่วนที่หน้างานน่ะ ทำได้อย่างอิสระพอดีเลย

...เข้าใจแล้ว แต่สมูทตี้ฉันไม่เอา

เอ๋~ ดื่มหน่อยสิครับ/ค่ะ

อร่อยจะตายเลยนะ

ซากุระกิ...แกเมาแล้วเหรอ!?

ก็ไม่ได้เมานี่นา