ตอน 117: Chapter 117

สัตว์ประหลาดในใจพูดว่าอะไรนะ?

【ตอนที่ 117】

ถ้างั้นก็มาสิ

เพื่อที่จะผูกพันกับพวกเราให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

เอ๊ะ...

วิ่งเลยยยย!!

ทำอะไรอยู่! เกะกะชะมัด!!

ขี้ขลาดไปแล้วเหรอ!!

นี่มันอะไรกันนะ...!? สมรภูมิเก่าเหรอ!?

วิ่งเลยยยย!!

วิ่งเลยเหรอเนี่ย...

ด้วยอุปกรณ์ที่มันดึกดำบรรพ์ขนาดนี้เนี่ยนะ?

วัตถุดิบทุกอย่างก็มาจากสัตว์ประหลาดนี่แหละ

แต่ถ้าไม่มีการสนับสนุนทางวิทยาศาสตร์ มันก็เปลือยออกมาแบบนี้เลย

ในเอกสารประวัติศาสตร์ก็รู้แล้ว แต่ว่ามันใช้เนื้อเยื่อของสัตว์ประหลาดแบบปรสิตเป็นตัวกลาง แล้วก็เชื่อมต่อกับร่างกายโดยตรงเลย

แบบนี้มันคงจะดึงพลังออกมาได้ไม่มากเท่าไหร่หรอกนะ

ภาระต่อร่างกายมันจะมาถึงยุคของเราแล้วล่ะ

อันตราย!!

สัตว์ป่าเหรอ!?

ทำเป็นเหม่อลอยแบบไม่สมกับเป็นพวกแกเลยนะ!

ชื่อคุณโชแห่งหน่วยนี่มันน่าร้องไห้เลย

คุณโฮชะ รองหัวหน้าหน่วยนนนนนนน--

บรรพบุรุษ...!?

จากหน่วยโทระ ยิงด้วยธนู!!

หน่วยนิช ให้ล่อเข้าไปในหลุมเลย!!

ตกแล้ว!!

การระดมยิง!!

สุดยอดไปเลย!!

นี่มัน...ด้วยอุปกรณ์แบบนี้

ที่ใช้ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดได้...!!

ในวันนั้นก็

ถึงแม้จะต้องสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปมากมาย

:

ภารกิจที่เข้มข้นเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย

ก็คิดแบบนั้นแหละ

?

สิ่งที่โผล่ขึ้นมาจากภายในตัวนั่นน่ะ

พวกเรา ไม่มีวิธีทำเลย

ทุกคนถอยออกไป!!

ไอ้หมอนี่ฉันจะล่อมันเอง--

แม้แต่ความเร็วอันดับหนึ่งของประเทศ

หรือความสามารถด้านพลังแบบไหนก็ตาม

ก็ถูกขนานนามว่าไร้เทียมทาน

แม้แต่ผู้ใช้ทักษะดาบก็

โอ้!! โอ้โฮโฮ!

ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน

ถูกเหยียบย่ำจนแหลกสลาย

เพื่อนร่วมทีมก็

ทุ่งนาที่ทุกคนตั้งใจดูแลก็

บ้านที่ควรจะกลับไป

ครอบครัวก็

มันพรากทุกสิ่งไปหมดเลย

ไม่ได้ทำอะไรเลย

"

...เลย

น่าเสียดายจัง...

น่าเสียดายจัง...

น่าเสียดาย

น่าเสียดายจัง...

น่าเสียดายจัง...

น่าเสียดาย

น่าเสียดายจัง...

●●●●●

น่าเสียดาย

พวกเราไร้เรี่ยวแรง

จัง...

น่าเสียดาย

จัง...

น่าเสียดายจัง...

น่าเสียดายจัง...

น่าเสียดาย

น่าเสียดายจัง...

น่าเสียดาย

น่าเสียดาย

น่าเสียดายจัง...

เหมือนตัวแมลง

ไร้เรี่ยวแรงเลย

ความรู้สึกเสียดายก็ยังคงอยู่ในร่างของสัตว์ประหลาดนั่นแหละ! มีกำหนดจะเผยแพร่ในวันที่ 6 ธันวาคม (ศุกร์) ครั้งหน้า!!