ตอนที่ 1

ตอนนี้ล่ะ...

เรื่องราวอันแสนน่าเบื่อของฉันมัน

กำลังจะจบลงแล้ว

ทั้งที่มันควรจะเป็นแบบนี้

กำลังกังวลว่าหนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งซื้อมา

ชีวิตที่ไร้สิ่งใดเลย

จะเปื้อนไปด้วยเลือด

ในชีวิตของฉันมันขาดอะไรไปอย่างเด่นชัดเลย—

ตอนที่ 1

ที่ฉันได้มองพระจันทร์เต็มดวง

มันจะไม่มีอีกแล้วววว...

อื้...

อีกแล้วสินะ...

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

ถึงได้เริ่มรับรู้ว่ามันไม่ใช่ชีวิตตัวเอง...

ค...

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

ถึงได้ตระหนักว่า "ชีวิต" นี้เป็นครั้งที่ 2

ฉัน

ชื่อเมลเซเตส นามสกุลคือกรู้เนวาลท์

เกิดมาในฐานะลูกของแวมไพร์

อืม

ก็เป็นฉันเหมือนเดิมนั่นแหละ

ท่านเมลเซเตส ตื่นแล้วหรือครับ

ได้จัดเตรียมอาหารไว้ให้แล้วครับ

ขอบใจนะ บัว

จะรีบไปเดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ

ครับ

พระจันทร์เต็มดวงที่มนุษย์คนนั้นไม่เคยได้เห็นววววว...

ในโลกนี้ที่เรียกว่า "ดินแดนสีแดง" ดวงจันทร์จะส่องแสงสีฟ้าที่งดงาม

ที่นี่ไม่ใช่โลกของเรา และก็ไม่พบเผ่าพันธุ์ที่เรียกว่ามนุษย์

พวก "ฟาลช์" ซึ่งเลียนแบบรูปกายของเทพเจ้า ถูกแบ่งออกเป็น 4 สายพันธุ์ และสร้างอารยธรรมขึ้นบนดาวดวงนี้

ก็เป็นหนึ่งในนั้น

แวมไพร์ของโลกนี้

พวกมันมีพลังแข็งแกร่ง ใช้เวทมนตร์ได้อย่างคล่องแคล่ว อายุยืนยาว มีพลังฟื้นฟูร่างกายที่ดี และไม่ค่อยชอบแสงอาทิตย์มากนัก

หากเทียบกับเผ่าพันธุ์ที่กลับชาติมาเกิดแล้ว ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีเลยล่ะนะ

ส่วนที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมที่เกิดมานั่นแหละ—

นี่มันในอาคารนะ...

มันเกินกว่าระดับลมโชยเข้าเลยนะ...

อรุณสวัสดิ์ เมล

เป็นค่ำคืนที่วิเศษจังเลยค่ะ!

วันนี้ไข่ดาวเป็นฝาแฝดเลยนะ!

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณแม่

นั่นเป็นเรื่องที่ดีเลยนะครับ

อ๊ะ...

ทำไมทำหน้าไม่สดใสล่ะ... เป็นอะไรหรือเปล่า...?

そろそろ廊下の床を張り替えないと怪我をします

それから本格的に冷え込む前に窓周りの建て付けも…

んーーーーー…

そうねぇ…

あぁ…

やっぱり

もっ

かたっ…

少々の卵と硬い黒パンに具のないスープ代わり映えのしなメニュー

んーーーー・・・

どうしましょうねぇ…

จากสถานการณ์ที่เห็นเนี่ย...

คงเป็นเพราะเงินที่พ่อส่งมาให้น้อยลงทุกปีสินะ

ตามที่แม่เล่า พ่อเป็นขุนนางที่ปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่

ดังนั้นควรจะมีทั้งเงินและเสบียงมากมายสิ

...แต่กลับถูกปฏิบัติตัวแบบนี้

แล้วฉันก็จำภาพของพ่อได้แต่ในรูปวาดเท่านั้น

มุก

มุกมุก

ไม่แม้แต่จะใส่ใจลูกที่เติบโตขึ้นทุกวัน

นั่นเป็นเพราะแม่มีสถานะ

เป็นแค่ "อนุภรรยา" ที่มีตำแหน่งต่ำต้อยน่ะสิ—

หวังว่าเมลจะเริ่มดูดเลือดได้สักหน่อยก็ดีนะ

ถ้าได้ดื่มนี่เข้าไป ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องสารอาหารแล้วล่ะ...

เลือดไม่ได้มีอะไรที่ดื่มไม่ได้เลยหรอกนะ

ตรงกันข้าม ร่างกายของแวมไพร์กลับรู้สึกว่ามันอร่อยด้วยซ้ำ

แต่สมองที่มีความทรงจำจากชาติก่อนกลับปฏิเสธมัน

ความไม่ตรงกันนั้นมันน่าขนลุก เลยตัดสินใจทำใจว่า "ไม่เข้าปาก"

ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น ขอเชิญคุณแม่ทานก่อนเลยนะคะ

เลือดก็ได้ถูกใส่ลงในอาหารแล้ว ถือว่าพอแล้วค่ะ

นอกจากนี้ การเคี้ยวของที่แข็งๆ ก็ดีต่อร่างกายด้วยนะ

มันเป็นการกระตุ้นสมอง

ทำให้สมาธิ ความสามารถในการจดจ่อ และความสมดุลเพิ่มสูงขึ้นและคงอยู่ได้ดี

เอ่อ... เมล

มาพูดเรื่องยากๆ แบบนั้นจากที่ไหนกันเนี่ย...

ความทรงจำจากชาติก่อน... ต้องอธิบายก็ยุ่งยากน่าดูเลย

เอ่อ... คือว่า...

เอ๊ะ

ปี้~? เมเมเมเม

คุณยายคะ ช่วยไปดูให้หน่อยว่ากำแพงคลังเสบียงมีรูไหม

แค่ว่าเมื่อไหร่

ค่ะ ๆ...

ㅠ

อิ่มจังค่ะ

ตึ้บ

คุณแม่ก็ไม่เคยได้มองหน้าพ่อมานานแล้วเหมือนกัน

ไม่คิดเลยว่าคุณแม่คนนั้นจะได้รับความรักจากพ่ออีกครั้ง

คฤหาสน์ที่ผุพังกับชีวิตที่เรียบง่าย

คุณ "เมอร์เซเดส กลูเนวาลท์"

ถึงอย่างนั้นที่ยังสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ขั้นต่ำก็เพราะว่า

เป็นผู้สืบทอด สิทธิ์ในการสืบทอด

อยู่ได้ก็เพราะอย่างนั้น

แน่นอนว่านามสกุลกลูเนวาลท์จะถูกสืบทอดโดยลูกของภรรยาเอก

เรื่องนั้นก็ไม่ใช่ปัญหา

หลังจากที่ผู้สืบทอดถูกตัดสินแล้ว

ก็ถึงส่วนที่ "หลังจากนั้น"

คุณค่าของครอบครัวเราสำหรับพ่อ

จะเหลืออยู่มากแค่ไหนกันนะ—

เอฟ2

ตั้งแต่ถูกจับมา ชีวิตของแกก็ไม่ต่างอะไรกับว่ามันจบสิ้นไปแล้ว

ครั้งหน้า... อย่าตัดสินใจพลาดอีกนะ

จูบหน่อย...

นี่มาสอนอะไรเนี่ย ในเมื่อต้องเจอกับเนสมี...

“ครั้งหน้า... อย่าทำพลาดอีกนะ~~...”

ชีวิตของ "ใครบางคนในชาติก่อน" ของฉัน มันจบลงอย่างกะทันหันเลย

โดนกลุ่มคนรีบเร่งบนทางข้ามชนเข้า

พลัดตกและเสียชีวิต

ถ้าเป็นอย่างช่วยเด็กไว้จากอุบัติเหตุรถยนต์น่ะสิ—

คงจะมีอะไรที่ดูสง่างามสักหน่อยกระมัง—

มันเป็นความทรงจำที่เลวร้ายจริงๆ...

ก่อนอื่น การตายมันไม่ดีเลย

อึก

ไม่คิดเลยว่าการเกิดใหม่จะเกิดขึ้นได้หลายครั้งขนาดนี้

ในผลงานที่มีผีดูดเลือดเป็นหัวข้อ ไม่ว่าจะเป็นนิยายไลท์โนเวล นิยายแฟนตาซี หรือตำนานต่างๆ

พวกมันบางครั้งก็มีสถานะเป็นอันเดด หมายถึงผู้ที่มีพลังเป็นอมตะ

แต่ถึงอย่างนั้น

แม้ว่าจะมีเรื่องที่ผีดูดเลือดสามารถมีลูกกันได้ก็ตาม

ก็น่าจะสันนิษฐานได้ว่า โลกนี้ยังมี "ความตาย" อยู่

ถ้าเป็นเช่นนั้น การตายเพราะความยากจนก็เป็นเรื่องที่สามารถเกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย

เพื่อจะหลุดพ้นจากความยากจน ทางที่เร็วที่สุดก็คือต้องหาทางทำงานนั่นเอง

อย่างน้อยในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นอายุหรือตำแหน่ง

ก็มีงานให้ทำสำหรับทุกคน

นั่นแหละคือ "นักสำรวจ"

ค่าตอบแทนคือชีวิตของตัวเองกับชิป 1 ใบ

เป็นงานที่มีอัตราการเสียชีวิตสูงที่สุดในการพิชิต秘境หรือดันเจี้ยนมากมายในโลกใบนี้

ตอนนี้ ถ้าฉันจะหาเงินให้เร็วที่สุด ก็มีแต่งานนี้เท่านั้น

แต่จุดแข็งของฉันคือประสบการณ์และความทรงจำจากชาติก่อน

ถึงแม้จะมีความรู้ แต่ถ้าร่างกายไม่ตามทัน ก็คงกลายเป็นศพในไม่ช้า

แล้วจะทำอย่างไรดี

ตรงไปตรงมา

ก็แค่ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!!

นอกจากนั้นก็คิดไม่ออกแล้ว!!

วันนี้ลองทำสิ่งนี้ดูกัน

ตามเอกสารบางฉบับก็มีที่บอกว่าแวมไพร์มีพลังกายเหนือมนุษย์

อะไรกัน คุณนั้น

ก็ลองดูก่อนนี่!

นั่นไง

ไม่ขยับแม้แต่น้อย

เลย...

ฮึ

ฟุ

เซย์!

ฮะ!

น่าจะ... มีพละกำลังมากกว่าเด็กมนุษย์นะ...

แต่ก็ดูเหมือนว่าจะยังไม่ถึงระดับผู้ใหญ่เลย

.........

แบบนี้... ปีนป่ายขึ้นไปน่าจะดีกว่า

โครม

สำหรับการฝึกฝนพละกำลังกับแรงบีบ

ก็ดีเลยนะ

เลิกผิดหวังได้แล้ว

แม้ว่าในเรื่องแต่ง แม้แต่การฝึกฝนก็ยังเป็นแบบฝึกฝนที่ต้องทำอย่างสม่ำเสมอแบบนี้

แง... แต่ก็ไม่เชิงนะ!

ถ้าเทียบกับความสามารถโกงในโลกอื่นช่วงนี้ล่ะก็...

ฟู่~

นี่มันเป็นความรู้สึกที่มาจากความทรงจำชาติก่อนนี่นา...

สำหรับฉัน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้ปีนต้นไม้

แต่ความรู้สึกคิดถึงที่มันผุดขึ้นมานี่มัน...

จู่ซัตเซียน

เอ็กซ์คาลิเบอร์

อัสคารอน

ไอจิส

คลอซอรัส

ดูรันดาล

ทอร์ฮามเมอร์

ฟุฟุ...

โดยไม่มีเหตุผล

ก็จำได้เยอะขนาดนี้เลยนะ

ตอนเป็นเด็ก

ว่ามันจะมีประโยชน์อะไรในอนาคต

การกระทำนั้นมีความหมายแบบไหน

แต่พอโตขึ้นมาหน่อย

โดยไม่คิดถึงเรื่องพวกนั้น

ก็ทุ่มเทให้กับสิ่งที่ชอบและมีความฝัน

ก็ได้รู้จักกับความเป็นจริง ได้รู้จักกับพรสวรรค์ และได้รู้จักกับความล้มเหลว

แล้วก็แสวงหาประสิทธิภาพเพื่อการดำรงชีวิต

และก็เลิกวิ่งตามความฝัน

เรื่องราวที่ไร้จุดหมายก็จึงถูกสร้างขึ้นมา

นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆ นะ

ก็เลยบอกกับตัวเองแบบนั้น

แค่ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ

แม้กระทั่งในวันนั้น... ตอนที่กำลังจะตายแบบกะทันหัน

ก็ไม่มีความสิ้นหวัง ความเสียใจ หรือเรื่องที่ติดค้างอะไรเลย

ที่ถาโถมเข้ามา

ชีวิตที่เลิกที่จะท้าทาย ก็ย่อมไม่มีความล้มเหลวใดๆ

ไม่มี... อะไรเลย

!!

เดี๋ยวก่อนสิ ต้นไม้ กิ่งไม้

ไม่ได้คาดคิดถึงฉากแบบนี้เลย

แวมไพร์เนี่ย บินได้ไม่ใช่เหรอ?

ใช่แล้ว...! ถ้าใช้พลังเวทได้ ก็คงจะบินได้แน่เลย...

เวท...

บิน เวท--...!

อึ...

...ตั่บ

อย่างน้อยก็ยังรอดอยู่...

โล่งอก

เพราะว่ากางศีรษะไว้

เลยโดนกระแทกที่ขาค่อนข้างแรงเลยล่ะ...

"

นี่เป็นอาการบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับวิกฤตของชีวิตเลยนี่นะ...!

แต่ว่าความเจ็บปวดมันน้อยมาก...

ผ่าตัดเหรอ?! เงินล่ะ?

ความเจ็บปวดมันควรจะเป็นสัญญาณเตือนเพื่อปกป้องชีวิตนะ...

เอ๊ะ

เลือด... มันหยุดแล้วเหรอ...?

แถมผิวที่ฉีกขาดก็กำลังติดกลับไปด้วย...

ความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองเนี่ย...!

เป็นคุณสมบัติของร่างกายแวมไพร์สินะเออ

เข้าใจแล้ว... เป็นเพราะความรู้สึกเจ็บปวดมันทื่อสินะ

เหตุผลที่เผ่าพันธุ์นี้มีอายุยืนยาวก็คือสิ่งนี้สินะ...

นี่มันฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิดอีก ถ้าปล่อยไว้แบบนี้อาจจะติดในมุมแปลกๆ ได้...

เอาล่ะ

~~~~~~~...

แต่การมาจัดการกับบาดแผลที่ขาตัวเองนี่มันน่าขยะแขยงชะมัด...

ถึงแม้จะเจ็บแค่เล็กน้อย

ความสามารถในการฟื้นฟู....

กล้ามเนื้อเนี่ย ถ้าทำลายแล้วซ่อมแซมซ้ำๆ

ก็จะแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหมนะ... เคยคิดแบบนั้นมาตลอด...

ถ้าใช้หลักการแบบนั้นกับความสามารถในการฟื้นฟูนี้

ก็คงจะสามารถเสริมให้มันแข็งแกร่งขึ้นได้...

คงจะกลายเป็นความสามารถที่

ยอดเยี่ยมเลยล่ะมั้ง...?

การทำลายกับ

การซ่อมแซม...

...ฮะ

บ้าไปแล้วรึไงเนี่ย

ถ้าเป็นฉันในชาติที่แล้วนะ

คงจะพูดแบบนั้นแหละ

มือเล็กๆ แค่นี้เองนะ

ตอนนี้สิ่งที่จับได้ด้วยมือเล็กๆ คู่นี้ก็ยังมีไม่มากนัก

ไม่รู้ว่ามันเป็นสมบัติ หรือเป็นความหมายของชีวิตกันแน่

ถึงแม้ตัวฉันเองก็ยังไม่แน่ใจเลยก็ตาม

จะเอาชีวิตรอดให้ได้!

จะใช้ชีวิตนี้ให้สุดเหวี่ยงไปเลย!

จะไม่ปล่อยให้มันจบลงง่ายๆ หรอก!

จะคว้าความหมายของการเกิดใหม่ในโลกนี้ด้วยสองมือของตัวเองให้ได้

จะทำให้มันสำเร็จอย่างเต็มที่ แล้วยิ้มออกก่อนจะจบลง

ถ้ายังคงเป็นแค่ดวงจันทร์ที่ขาดหายไปแบบนี้