ตอนที่ 2.1

คำว่า "มาโอยะซึกิ" นั้น มาจากการที่คนเราเฝ้ารอคอยพระจันทร์เต็มดวงในวันรุ่งขึ้น

เคยได้ยินมาว่ามันถูกเรียกแบบนั้น

ตั้งแต่ชาติที่แล้ว

ฉันมีความรู้สึกว่ามีบางอย่างที่แตกต่างจากคนอื่น

และไม่เคยได้พบเจอสิ่งที่ฉันรู้สึกว่ามันสำคัญเลยสักครั้ง

ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ไม่สามารถรู้สึกสนุกจากใจจริงได้เลย

แม้ว่าจะรู้สึกสนุกอยู่บ้างเล็กน้อย

แต่เมื่อมองดูคนอื่นที่สนุกกับมันสุดกำลัง

ก็คงคิดว่าชีวิตของตัวเองมันน่าเบื่อสินะ

ถ้าเกิดไม่มีพรสวรรค์ในการเพลิดเพลินกับสิ่งต่างๆ

ฉันใช้ชีวิตโดยการให้ความสำคัญกับสิ่งที่ได้ประโยชน์มากกว่าเป็นอันดับแรก

พระจันทร์ที่มองขึ้นไป มักจะเสี้ยวเสมอ

ตอนท้ายของชาติภพก่อนแบบนั้น

สิ่งที่สะท้อนอยู่ในแววตานั้นก็...

ฮะ!

แย่แล้ว...หมดสติไปเลย

อืมมม...

เดิมทีก็เป็นความคิดโง่ๆ ที่ว่า ถ้าแยกออกอย่างชัดเจนแล้วมันจะหายใช่ไหม... เลยลองทำการทดลองดู

ติดกันแล้วมันก็รักษาได้เลย...

โลกนี้ดูเหมือนจะใจดีกับคนโง่พอสมควรเลยนะ

สุดยอดเลย... เส้นประสาทก็เข้าใจ...

ความสามารถในการฟื้นตัวเร็วขึ้นมาก

เริ่มฝึกการทำร้ายตัวเองแล้วซ่อมแซมมาได้ 3 ปี ก็เริ่มเห็นผลแล้ว

แต่ก็ต้องระวังเรื่องเลือดออกเยอะๆ นะ...

เหมือนเมื่อครู่เลย อาจจะหมดสติได้นะ...

ถึงจะคิดว่าต้องได้รับบาดเจ็บก็พยายามหลีกเลี่ยงเส้นเลือดใหญ่ให้มากที่สุด

เส้นเลือดใหญ่เหรอ ก็คอ ข้อเท้าอะไรพวกนั้นล่ะนะ...

อืมมม...

มาอ่านตำราแพทย์กันเถอะ...!

อ่า...

อันนี้สินะ

คฤหาสน์นี้ถึงแม้จะเก่าและโทรม แต่เพราะแต่เดิมเคยเป็นคฤหาสน์ของตระกูลขุนนาง

ของที่จัดเตรียมไว้บางอย่างก็ไม่เหมือนที่บ้านทั่วไปเลย

ห้องเก็บหนังสือก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

อย่างนั้นเหรอ... ถึงจะเรียกว่าเส้นเลือดใหญ่ก็ตาม

คือเลือดที่ไหลออกมาจากหลอดเลือดแดงเป็นอันตรายใช่ไหม

แล้วหลอดเลือดแดงก็คือ

โดยพื้นฐานแล้วอยู่ด้านในของกระดูกน่ะสิ...

อา การที่ผ่าเนื้อแล้วหักกระดูก (ของคู่ต่อสู้) นั่นน่ะ

ทั้งสองอย่างก็เจ็บปวดทั้งนั้น แต่การหักกระดูกเนี่ย มันถึงจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้จริงๆ เหรอ

ถ้าไม่คิดถึงเรื่อง "ความตาย" แบบนี้

ตำราแพทย์นี่มีแต่ตัวหนังสือเต็มไปหมด เข้าใจยากจริง...

ก็อาจจะเป็นแค่ความรู้ที่ไม่ได้ศึกษาดูก็ได้

111

ตำราเวทมนตร์...สินะ

อยากจะดูดซับสิ่งที่จะเป็นประโยชน์กับตัวเองให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ภาษา ประวัติศาสตร์ สามัญสำนึก สังคม วัฒนธรรม......

กำลังอ่านหนังสือที่อยู่ในห้องเก็บหนังสือของคฤหาสน์หลังนี้อยู่

แต่ตำราเวทมนตร์เล่มนี้

เขียนไว้ว่า "อนุญาตให้เฉพาะผู้ที่มีคุณสมบัติเท่านั้น"

และก็ถูกล็อคไว้ อ่านไม่ได้ตลอดเลย

ทั้งๆ ที่อยากจะเรียนรู้เวทมนตร์ให้เร็วที่สุดเชียว...

เสียงวรรณยุกต์ เวลามาตรฐาน ได้

จู

เอ๋

เฮ้ หยุดนะ! กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย...

แกนี่...! ปล่อยให้ไปแล้วนะ

ทำไมถึงกลับมาได้!?

ล่าง

ว่า

เอ๋...

ไม่จริงน่า...

จริง ๆ แล้วได้ยินมาว่าหนูมันเก็บคอนกรีตได้ด้วยนะ!!

...หรือว่าการเปิดด้วยกุญแจทางกายภาพแบบนี้มันจะใช้ได้เหรอครับ...

......แต่ว่า

ขอบคุณมาก ช่วยได้เยอะเลย

ถึงจะทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น ก็ยังต้องพึ่งพาเรื่องเวทมนตร์จากคุณแม่หรือคุณย่าอยู่ดี

เพราะเวทมนตร์น่ะ โดยเฉพาะเรื่องสัญชาตญาณหรือความรู้ที่มีอยู่ มันดูเหมือนจะแก้ไขไม่ได้เลยล่ะครับーー...

...แล้วหนูมันจะเข้าใจคำพูดได้ยังไงล่ะ

เอ๋อ...ชอบของที่มาจากต่างประเทศจัง

เมื่อครั้งก่อน ก็แวบคิดไปชั่วขณะว่า เป็นการตอบแทนบุญคุณรึเปล่านะ... ฉันนี่มันโง่จริง...

จิ๊บจิ๊บจิ๊บ