วาดรักให้เป็นเรื่องจริง ตอนที่ 1 แปลไทย

‹ก่อนหน้าถัดไป ›

โอพลอต 10 เรื่องราวแบบนิยายธรรมดาไม่สามารถบรรยายได้หรอก

นั่นมันรักลวงตาที่หนีความจริงเหรอ!? นี่มันมังงะเหรอ?

นี่คือความสัมพันธ์ในอุดมคติที่มังงะได้เชื่อมโยงไว้!! รักแบบฝึกฝนเหรอ!?

ผลตอบรับจากตอนพิเศษครั้งที่แล้วดีมากจนได้ตีพิมพ์ต่อเนื่อง!

คาคุนานุ-อุเอะวะ

คู่กันแห่งโชคชะตาที่ได้พบที่ที่ฝึกงาน! นักเขียนมังงะที่กำลังสร้างผลงาน × คอเมดี้รักวัยเยาว์!!

กำลังพังทลาย…

สิ่งที่สำคัญในใจของผม

กำลังพังทลายลง

อูเอะ...

ฟู่กุกุ...

ไม่อยากให้เข้าใจผิดก็เลยบอกไว้ก่อนว่า ไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย

คงเพราะมีฝุ่นเข้าตา หรือเป็นเพราะเกสรดอกไม้ ถึงได้เป็นแบบนี้ล่ะมั้ง

ฟู่กุกุกุ...

ไม่ได้ร้องไห้แน่นอน

ให้ตายสิ...

ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อยกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

ผมที่ใช้ชีวิตอยู่กับการจมดิ่งในโลกสองมิติมากกว่าโลกสามมิติ

ได้นำมังงะแนวรักคอมเมดี้ไปเสนอสำนักพิมพ์เพื่อเป็นก้าวแรกสู่ความฝันของการเป็นนักเขียนมังงะ

ว่าแต่ นี่คือชิราอิชิ คิโยเนะ สาวน้อยนางเอกครับ

ชอบดอกไม้กับสัตว์ แถมยังมีภาวะโลหิตจางอีกด้วย!!

ความบริสุทธิ์ที่ไม่เคยสัมผัสกับหนุ่มๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว!!

เป็นคนขี้อายและซุ่มซ่ามเล็กน้อย!!

ความฝันในอนาคตคือการได้เป็นภรรยา!!

แน่นอนว่ายังบริสุทธิ์อยู่!!

อ๊ะ

น่าจะวาดออกมาได้ดีนะ

เอ๊ะ!! จริงเหรอเนี่ย!?

ไม่จริงน่า ตอนนั้นอ่ะนะ

อาฮ่าฮ่า

แล้วก็นะ

เธอต่างจากพวกผู้หญิงในห้องที่สนใจแค่เรื่องมีกับโดนมี ไม่มีศีลธรรมอะไรเลย

คิโยเนะคือนางเอกในอุดมคติเลยล่ะ!!

อะไรสักอย่างมัน

ไม่ค่อยสนุกเลยแฮะ

เอ!?

เดี๋ยวก่อน... ฮะ? นี่... อะไรนะ...

จะให้พูดว่าไม่มีความสมจริงก็คงจะ...

มันก็สามารถวาดคนที่ไม่น่าประทับใจออกมาได้

ไอเดียสุดเพี้ยนที่กำลังก่อตัวอยู่ในตัวผมเนี่ย มันสุดยอดมากเลย

ความฝันของผม...

ถ้าผมได้รับมันมา มันจะดีมากๆ เลยนะ

ความฝันของนักเขียนมังงะ...

ฟังอยู่ไหม?

ฮ๊ะ!!

อะ...ฮะ ค่ะ!!

ก็เป็นแบบนั้นน่ะ

อาาา~

นายยังไม่ถึงระดับนั้นหรอก

เอ๊ะ...

คือว่า...คือว่า...

ผะ...นามบัตรน่ะ...

เรื่องรางวัลอะไรพวกนั้น...

งั้นก็พยายามต่อไปนะ

ความฝันของผม...

แบบนี้ จะต้องได้ให้ได้ มีคุณภาพ

กลยุทธ์และการแทรกซึมก็เข้ามาตรงนี้แหละ

เหมือนกับการดูดเข้าไปนั่นแหละ

ความฝันของนักเขียนมังงะ...

ให้ตายสิ...

ขอโทษนะ คิโยเนะ...

ต้นฉบับนี่ทิ้งไปดีกว่า แล้วยอมแพ้การเป็นนักเขียนมังงะซะ

อูววว จะทำยังไงดี

ถ้าทิ้งในบ้าน พ่อแม่จะมาเห็นเข้า...

โยนจากดาดฟ้าดีกว่า...

ปล่อยลงโถส้วม...

ไม่ได้สิ มีโอกาสถูกเก็บไปได้

จะเสร็จไหมนะ...

จะทิ้งไว้ที่ไหนดีล่ะ

แบบนี้ก็คงต้องกิน (เอาตัวรอด) เท่านั้นแหละ...

45 หน้ามันหนักหนาจริงๆ...

เอ๊ะ?

โย่ววว~

อิ...!!

เพื่อนร่วมชั้น...

อันดับ 1 ของระบบชนชั้นในโรงเรียน (จากการสืบส่วนตัว)

อูเอฮาระคุง... ใช่ไหม?

ทำอะไรอยู่น่ะ ตรงนั้น

มิยามอโตะ นิอิตะ...

เป็นศูนย์กลางของชั้นเรียนที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาทีมหลักเลย...

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้คุยด้วย...

อะ...

นี่...ทำไมนายถึงรู้ชื่อฉัน...

คนที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับโอตาคุอย่างฉันเลย

ก็เราเรียนห้องเดียวกันนี่นา ชื่อก็รู้ไม่ใช่เหรอ

อ๊ะผิดไปนิดหน่อย แต่ก็รอดแล้ว เย้!!

บะ...ก็ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย...

มิ...คุณมิยามอโตะ ทำไมถึงยังอยู่ตรงนี้ในเวลาเลิกเรียนล่ะครับ...

ตรงนั้น

เพราะว่าฉันเป็นสายจริงจังน่ะจ้ะ

ลืมของน่ะจ้ะ

ล็อกเกอร์ฉันใช้ได้ไหม?

เอ๊ะ?

อ่า...อะ ขอโทษนะ

หืม?

มี...ของอยู่ในนี้ครับ

แย่แล้ว...ในล็อกเกอร์ของฉันก็มี...

อะ!!

เอ๊ะ? แล้วทำไมในล็อกเกอร์ของฉันถึงมีของแบบนี้ล่ะ?

รู้ไหม?

ไม่รู้ ไม่รู้เลยค่ะ!!

เล...

แล้วนี่ดูสิ ไม่ได้ร้อง "อะ" เหรอ?

ค...คุณได้ยินเสียงเหรอคะ...?

ผมไม่ได้ยินนะครับ...ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบนั้นก็ตาม

เหงื่อออกเยอะจัง

น...นี่แปลว่าคุณมีระบบเผาผลาญที่ดีเหรอครับ?

ระบบเผาผลาญ...

มะ...

อาาา เร็วจังเลย...

เดี๋ยวก่อน...!!

จบแล้ว...

เพราะเรื่องที่วาดมังงะแล้วโดนเพื่อนร่วมชั้นจับได้ เลยโดนแกล้ง

ผมก็เลยไม่ไปโรงเรียน ขลุกอยู่แต่ในบ้าน ตอนอายุ 60 พ่อแม่ก็เสียชีวิต ของกินก็ไม่มีเลย

เลยต้องกินแบบไม่มีเงินแล้วก็โดนจับ จนต้องตายในคุก...

จู่ๆ ก็หยุด... เอ่อ ไม่สิ...

ชนเข้าแล้ว ขอโทษด้วยนะ

จริงจังเลย

มันเศร้าจังเลย!!

ห๊ะ?

ฉันก็ควรจะโชว์ให้ดูดีไหมนะ?

ดูดีใช่ไหม?

นี่...อะไรนะ...

แต่ว่าคุณอูเอฮาระก็แอบดูนี่นา มันไม่ยุติธรรมเลยไม่ใช่เหรอ?

เปล่า...นั่นมันของของผม...

เลิกพูดเรื่องแบบนั้นไปเถอะ!!

นี่มัน...

ฮะ!

ไม่ต้องหรอก! ดูไปเฉยๆ เลย!!

ครับ!!

นี่...มาขวางทางนี่นา

รีบหลีกไปเลยน่า

อึก...

รูป...เก่งโคตรๆ เลยครับ...

เอ๊ะ? นี่คุณมิยามอโตะเป็นคนวาดเหรอครับ?

คือว่า...

ว๊าย จริงๆ อายจัง!!

น่าอายชะมัด!!

ก็มีแค่คุณทันโตะเท่านั้นที่เห็นให้ดู

นี่...นี่เปลือยเลยเหรอ...

แล้วไง? เป็นไงบ้าง? พูดตรงๆ เลยนะ

รู้สึกเหมือนโดนเห็นตอนเปลือยเลย อายจัง

อ่า...

วาดเก่งมากเลยครับ...

ฉะ...ใช่แล้ว!!

เอ๊ะเระ

เทียบไม่ได้เลยกับมังงะของผม

เอ๊ะเระเระ

ยังมีคนดูแลอีกด้วยนะ...ถึงกับนักบรรณาธิการยังยอมรับเลย

ส่วนผมที่มีแต่มังงะเนี่ย จะทำยังไงดีกันล่ะ

คนที่เป็นเหมือนศูนย์รวมของความสมบูรณ์แบบแบบนี้

ก็วาดรูปเก่งนี่นา

ไม่ไหวแล้ว

ผมเมื่อวานไปยื่นแล้วโดนด่าเละเทะเลย...

ถึงจะวาดแนวรักตลก แต่ก็บอกว่าความสมจริงของความรักมันไม่มี... อ่า... ก็คงเป็นเพราะไม่มีประสบการณ์รักนี่แหละ...

เข้าสู่โหมดหดหู่แล้ว...

ก็...ก็เป็นอย่างนั้นแหละครับ...

แต่มันเป็นเกมที่เล่นไม่ได้เลยสำหรับเรื่องความรักและความเป็นจริงนี่นา จบแล้วล่ะ...

ถึงจะโดนพูดแบบนี้ คนตรงหน้าก็คงจะรังเกียจอยู่ดีล่ะนะ

กับฉัน

คบกับฉันได้ไหม?

นี่...

เมื่อไหร่ล่ะ!?

ชะตากรรมสุดๆ เลยนี่นา!! สุดยอดว่ะ!!

เอ๊ะ? คือว่า... หมายความว่ายังไงเหรอครับ?

ก็เลยว่า...

จะ...คบ

แฟนเหรอ?

ของฉันน่ะ

อ่ะเหรอ?

กำลังโดนล้ออยู่สินะ?

ดูถูกผมว่าเป็นตัวท้ายๆ ในลำดับชั้น...

นี่แหละผู้หญิงในโลกความจริงเนี่ย...

ฉันก็โดนคุณทันโตะพูดแบบนั้นด้วย

เหมือนกันเลย

ทั้งที่เป็นมังงะรัก แต่ดันโดนบอกว่าไม่สมจริงซะอีก

ตรงประเด็นเป๊ะเลยอ่ะ

"ไม่มีประสบการณ์รักใช่ไหม...?" แบบนั้นน่ะ

เอ๊ะ?

"ไม่มีประสบการณ์รัก"...

ว๊าย...แย่แล้วววว!!

คุณอูเอฮาระก็ไม่มีเหมือนกันนี่นา!!

เปล่าสิ ก็ผมดูออกเลยแหละนะว่า

ก็เลยอยากจะให้พวกเราลองเป็น 'ประสบการณ์รักที่สอดคล้องกัน' ไงล่ะ?

เอ๊ะ? เดี๋ยวๆนะ? พวกเรามีแต่ศักยภาพที่จะเติบโตอยู่นะ!! แย่แล้วไม่ใช่เหรอ!?

ถ้าไม่มีประสบการณ์ก็ลองสร้างประสบการณ์ขึ้นมาสิไม่ใช่เหรอ?

งั้น...สรุปคืออยากจะลองเป็นคู่รักจำลองเพื่อมังงะน่ะเหรอ...?

ใช่ๆ!!

พันธมิตรการ์ตูนรักทะลุเลย!!

ทีมการ์ตูนรักตลกดีกว่าเหรอ?

เอ่อ...ชื่อค่อยว่ากันทีหลังก็ได้

งั้นเอาเป็นว่าลองดูกันเลย!!

ว่าจะลองดูกันไง

คุณจะ...ทำอะไรเหรอครับนั่น

แบบเจาะจงเลยนะ

มันก็ตัดสินใจไปแล้วไม่ใช่เหรอ!

ก็...ก็แค่...

ปกติก็ใส่การ์ตูนไว้ในกระเป๋าตลอดเหรอ?

โอเค!!

ตามมานี่!!

มันกำลังจะเป็นทิศทางที่จะทำอะไรบางอย่างแล้ว...

นี่มัน...

อะไรเหรอครับ?

โกหกเหรอ? ไม่เข้าใจเหรอ?

ฉากที่ตกลงมาจากบันไดแล้วมีผู้ชายมาช่วยนี่มันเป็นเรื่องที่พบบ่อยมากๆ ในมังงะรักๆ น่ะ

อยากจะลองทำดูแบบธรรมดาๆ น่ะ

รับไว้ให้ดีนะ

นับ 1-2-3!!

เอ่อ...คือว่า

มันไม่สูงไปเหรอครับ!?

ถ้าพลาดนี่ตายได้เลยนะ

ไม่...ยังไม่พอ

ขนาดนี้เหรอครับ?

จริงเหรอ? อีกเยอะกว่านี้ไหม?

มันไม่ต่ำไปเหรอ?

เอาเลย!

นับ 1-2-3!!

●●●

พะ...?

โอ๊ยยย!!

กึ๊ฟ!!

ไหวไหม? นี่ขอโทษจริงๆ เลยนะ

ดะ...ไม่เป็นไรครับ ไม่เจ็บขนาดนั้นหรอกครับ

เป็นก้อนขึ้นมาด้วย...นี่มันอาถรรพ์สวรรค์รึเปล่านะ...

ก็ต้องลองทำกับมังงะของเราให้ได้สิเนอะ

การที่เรามาแสดงฉากที่เราวาดเอง แล้วดูว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไงน่ะ สำคัญที่สุดเลยนะ

ปากมากน่า

จะทำแบบเร่งๆ ไปเลยไหม?

มีใครอื่นอีกบ้าง?

จะทำสิ่งนี้เหรอ!?

พูดจริงนะคุณอูเอฮาระ

ผมเหรอ!?

อย่ามาเล่นน่า เฮ้ย! ไอ้ตัวละครสุดหล่อสไตล์ S นี่ให้ผมเล่นเหรอ!?

มันจะต้องตลกสุดๆ แน่นอนนี่นา...!!

เร็วๆ สิ เร็วๆ

มาทางนี้สิ~

บ้าเอ๊ย...ให้มันเป็นยังไงก็ได้!!

ต้องขำสิ...ต้องขำแน่ๆ เลย ฉากแบบนี้...

ส่วนสูงต่างกัน...

บทพูดก็ดีนะ

นรก...

...

อึก...น่ารำคาญ...

ระ...ยา...ระ...ยากะ...กึ

ยา...โร...อุคา

นี่มันเป็นการรังแกแล้วชัดๆ

ฟู่!!

โคตรเจ๋ง!!

อา ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ขอโทษนะ ปวดท้องเลย

ขำเลย...

ค...คือแบบนี้เหรอครับ?

การที่จะไปลองประสบการณ์ความรักเนี่ย...

แล้วมันคืออะไรเหรอ?

คู่รักในโลกนี้ทำอะไรกันอยู่กันนะ!!

อย่ามาถามผมสิ

เอ๊ะ? ไม่ใช่เหรอ?

เดิมทีมันก็ไม่มีทางจะเป็นไปได้นี่นา

นายตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

เป็นสมุนของฉันแล้วนะ

ตัวละครในมังงะของคุณมิยาโมโตะก็คืออันนี้ครับ

มะ...

ตัวละครชื่อชิราอิชิ คิโยเนะ ในมังงะของผม เป็นตัวละครที่บริสุทธิ์สุดๆ เลยครับ

น่าอายจังเลยครับ...

พวกเราต่างก็ไม่ตรงกับอุดมคติของตัวเองเกินไปขนาดนี้ การทำแบบนี้ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกนะ

ก็จริงนะ...อืมมม

ถ้าพูดถึงสิ่งที่คนรักทำกันน่ะเหรอ~

เรื่องเซ็กซี่เหรอครับ?

จูบ?

งั้นก็...ทำได้เหรอครับ...

● ●

คงจะ...ไม่ได้หรอก...

อืมมม ถ้าอย่างนั้น

จับมือกัน

ลองจับกันไหม?

โอ้

ก็...

ไม่เป็นไรแล้วครับ...

มังงะ

กะว่าจะเลิกแล้วน่ะ

เอ๊ะ? อย่างนั้นเหรอ? ทำไมล่ะ?

มันโคตรจะแปลกเลยนะ!!

พอเอาเข้าไปแล้วโดนด่าเละเทะ...ก็เลยได้รู้ความจริง

ดูเหมือนว่าตัวเองจะไม่มีพรสวรรค์เลย

พยายามอยู่นะ

แม้แต่เรื่องนั้นก็ยังพยายามอยู่นะ

ก็จริงอย่างที่ว่านั่นแหละ

ถ้าจะให้พูดว่ามันตลกไหมล่ะก็...มันไม่ตลกเลยล่ะ

แต่ว่านะ...

มันมีความรักเนอะ

ตัวละคร

อย่างเช่น คิโยเนะจังที่เป็นนางเอก

ฉันวาดทับใหม่ด้วยน้ำยาลบหลายรอบเลย

แล้วก็สื่อออกมาได้ว่ากำลังพยายามจะวาดให้เธอดูน่ารัก

อย่างเช่น รายละเอียดในห้องน่ะ

ก็คิดอยู่นะว่าเด็กคนนี้ชอบอะไร ถูกรายล้อมด้วยอะไรอยู่

แบบที่คิโยเนะจังที่ป่วยจะหายดีเพราะจูบของตัวเอกน่ะ

มันก็รู้สึกว่า "จริงดิวะเนี่ย" อะไรประมาณนั้น

มันก็ไม่สมเหตุสมผลนี่นา

แต่ว่า

ความรู้สึกที่อยากจะทำให้เด็กคนนี้มีความสุขมันก็สื่อถึงเลยนะ

ถึงฉันเองต่างหาก

ที่เพิ่งบอกว่ามันเจ็บปวดน่ะ จริงจังนะ

มันโดนใจมากเลย

ฉันไม่มีพรสวรรค์หรอก

ค...คือ...

แบบนั้นน่ะเหรอ...

อ...

เป็นอะไรเหรอ?

...ไม่มีเลย!!

ก็เพราะตัวเองวาดนี่นาเลยรู้...

เสียงดังขนาดนั้น...

การดูภาพของคุณมิยาโมโตะน่ะ มันแสดงให้เห็นว่าเขาพยายามมากแค่ไหน...

ไปที่นีน่ากันไหม?

ถ้าไม่จริงจัง...ก็คงจะไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก...

ดูเหมือนจะชอบเล่นด้วย และมีประสบการณ์ความรักด้วยใช่ไหมล่ะ?

อีกสิ...

แค่นั้น...

มัน...มันก็มีพรสวรรค์มากพอแล้วล่ะ!!

มือ!! มือเก่งมากเลย!!

เพราะว่าผมวาดไม่เก่ง เลยมักจะเลือกจัดองค์ประกอบที่ไม่ต้องใช้มือเยอะๆ แต่ก็คิดว่าแบบนั้นไม่ดีสินะ

แล้วก็สีหน้าก็ดีด้วย โดยเฉพาะสีหน้าของตัวเอกที่กำลังสับสนตอนถูกเด็กผู้ชายตรงกลางรุกน่ะ

แล้วก็...

ผมก็ตื่นเต้นจนพูดไม่หยุดเลย...

เอ๊ะ...เปล่า

ต้องถูกมองว่าน่าขนลุกแน่ๆ!! ไม่สิ...คงจะคิดไปตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว...

ไม่...ใช่สิ

อ๊ะ...

อะไรกันเนี่ย...

สะดือ...!!

เห...

●

โง่

ขอบใจนะ...

เอ๊ะ?

เมื่อกี้มีเสียงอะไร...

มีใครยังเหลืออยู่เหรอเนี่ย!!

แย่แล้ว!! เสียงนี่มันคากิคุริคนนั้นนี่นา!!

เกลียดไอ้หมอนั่นว่ะ มันชอบพูดเรื่องถูกทำโทษอะไรแบบนี้ตลอดเลย!!

มันเลยเวลาเลิกเรียนไปตั้งนานแล้วนะ!!

ในฐานะการถูกทำโทษ...

เอ๊ะ?

ได้ยินเสียงแล้วนะเนี่ย

แอบมาตรงนี้เนี่ยนะ มันแบบจงใจเกินไปเลยอะ!!

ชู่ววว!! เดี๋ยวโดนจับได้สิ!!

แล้วก็ล็อกเกอร์นี่นา เวลาบอกว่าที่ซ่อนในห้องเรียนน่ะ

ข้างในผ้าม่านก็เป็นได้ใช่ไหมล่ะー

มันเป็นแบบฉบับของรักโรแมนติกเลยไม่ใช่เหรอ?

ด้วยเหรอ? เป็นไงบ้าง?

ใจเต้นเหรอ?

ม...

ไม่นะ...!!

โอ๊ะ

เสียงหัวใจดังจัง...ทำไมฉันต้องมาใจสั่นขนาดนี้ด้วยนะ...

ฉันสนใจแต่เรื่องสองมิตินะ แล้วตรงหน้านี่มันเป็นสาวเกิร์ลสุดแกร่งที่ตรงข้ามกับอุดมคติของฉันเลยนะ...!!

นี่

เอ๊ะ?

ลองจับดูสิ

...นะ

ช่วยส่งความรู้สึกเกี่ยวกับผลงานชิ้นนี้มาให้หน่อยนะ ที่อยู่คือ → 〒101-0063 กรุงโตเกียว เขตชิโยดะ เขตคันดะอาวาจิโจ 2-2-2 บริษัทชิราอิซึมิชา แผนกบรรณาธิการยังสลิมาร์ (Young Animal) "บนภาพที่ทำให้อยากวาด"

อ๊า!

ชิมะ...

คุณอาจารย์ไม่อยู่แล้ว...

อา...

บ้าจริง...

เหงื่อมือเยอะจัง...

โดนคิดว่าน่าขนลุก...

ฮ่าๆๆ เจอเข้าแล้วเนี่ย~

เกือบไปแล้วโว้ย

งั้นฉันกลับก่อนนะ

แก๊กๆ

ไว้เจอกัน