ตอนที่ 28

อิวะฮานะ ผู้วาดขอบเขต

มาช้าจังเลยนะ

ให้ฉันกับฮะซึกิช่วยถมสมองที่ว่างเปล่าของคุณให้เอง

วันนี้ไม่ได้อยู่หลังเลิกเรียนเหรอคะ

คุณคิคุเกะบอกไว้น่า

ทุกคนของชั้น A ไม่ได้อยู่หลังเลิกเรียนกันหมดนะ

ถูกแบ่งเป็นหลายๆ กลุ่ม

แล้วก็ต้องไปร่วมเดินทางกับนักเวทย์นี่นา...

พวกเราต้องไปร่วมภารกิจกับนักเวทย์ของสมาคมกลุ่มเล็กๆ ค่ะ

นั่นมันไม่อันตรายเหรอคะ

ถึงแม้ว่าคลาสเอจะเคยมีประสบการณ์ภาคสนามมาแล้วก็ตาม

แต่มันก็มีแต่พวกอสูรชั้นต่ำที่น่าเสียดาย ที่ถึงกับต้องส่งผู้ใช้เวทมนตร์ไป

การที่ได้ติดตามผู้ใช้เวทมนตร์ไปน่ะ แปลว่า

จะได้ไปสัมผัสภารกิจจริงที่มีระดับความเสี่ยงแล้วสิ...?

ถือว่าอยู่ในระดับต่ำของภารกิจที่ผู้ใช้เวทมนตร์รับมือได้

ถึงจะบอกว่าไม่เสี่ยงเลยก็คงพูดไม่ถูก แต่ว่า

ก็นะ ก็เพราะมีผู้ใช้เวทมนตร์ไปด้วย ฉันเลยคิดว่าคงไม่เป็นไรหรอก

แต่ว่าถ้าให้ดูแลทุกคนในคลาสทีเดียวมันก็ดูไม่ได้ เลยเป็นแค่กลุ่มเล็กๆ เท่านั้นเอง

เป็นอย่างนี้นี่เอง

ก็ใช่

พวกปีสามน่ะ แค่ไม่ถึงปีเดียวก็จบโรงเรียนแล้ว แถมกว่าครึ่งของนักเรียนก็กลายเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ของสมาคมไปแล้วด้วย

ก็แค่เร็วกว่านิดหน่อยเองล่ะนะ

หลังจากเข้าร่วมสมาคม ก็จะมีช่วงฝึกหัดติดตามนักเวทรุ่นพี่

เพื่อศึกษาเรื่องราวของนักเวทนี่แหละ

ดูเหมือนว่าสมาคมจะมองว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเรื่องอันตรายมากเลยนะ

ก็ต้องอย่างนั้นสิ

สิ่งที่กำลังจะทำในระดับ A เนี่ย ก็เหมือนกับช่วงฝึกหัดนี้เลยสินะ

โรงเรียนเฮคิโยนั้นประกอบด้วย 5 โรงเรียน ตั้งแต่โรงเรียนที่ 1 ถึงโรงเรียนที่ 5

สำหรับคนที่รู้สึกไม่พอใจตระกูลทั้งห้าแล้ว สถานที่ที่ฝึกฝนเมล็ดพันธุ์นักเวทนี่ถือเป็นเป้าหมายชั้นดีเลยล่ะ

เพราะฉะนั้นจึงมีการติดตั้งระบบการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด และเคยปัดป้องศัตรูมาแล้วหลายครั้ง

ไม่ใช่ว่าโรงเรียนเฮคิโยจะไม่เคยถูกโจมตีนะ

แต่มันไม่เคยเกิดเหตุการณ์ใหญ่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตเลย

ดังนั้น การที่สมาคมหรือตระกูลทั้งห้าจะร้อนรนก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้...

ว่าแต่...

แกนั่นแหละ ต้องห่วงเกรดตก!

ไปกันเถอะ!

ยินดีต้อนรับกลับนะ คา

อาราสึ ช่วยด้วย

เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

กะกะกะ

เอ๋~

เป็นเพราะเกรดของคุณเจ้าของไม่ดี เลยต้องมาติวหนังสือกันน่ะค่ะ

แล้วคุณเจ้าของก็แกล้งทำเป็นรำคาญแล้วหนีไปอีกด้วยค่ะ

ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นฉันก็จะช่วยดูคาไปด้วยนะ

ฉันว่าควรจะฟังคำขอของคุณเจ้าของแล้วปล่อยให้หนีไปนะ แต่ว่าคุณพระก็เป็นคนจริงจังและใจดีนี่นา...

การเรียนนี่มีประโยชน์กับคาที่สุดนะ!

นี่มันแบบฝึกหัดอะไรเนี่ย... หนาจัง...

ฉันทำเองนะ

ห๊ะ!?

พี่ชายขอให้ทำมานี่เนี่ย ทำระดับนี้ก็ได้

เอาเป็นว่าลองทำไปก่อนละกัน...

ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะ...

แคร่ก..."

อ๊ะ

เอ๊ะ?

ฮ่าาา...

ถ้าไม่ไหวก็บอกมาสิ~

ไอ้โง่!

รู้ว่ามันไม่ดี แต่ไม่คิดว่าจะโง่ขนาดนี้!

ไม่ต้องถึงกับพูดขนาดนั้นก็ได้นี่นา

ก็เพราะว่าแบบฝึกหัดนี่นะ ไม่ใช่แค่เนื้อหาที่เรียนในห้องเรียนของโรงเรียนอย่างเดียว

แต่มันยังรวมเรื่องของตระกูลทั้งห้ากับผู้ใช้เวทมนตร์เข้าไปด้วยนี่นา

สิ่งที่แกขาดไปน่ะ คือความรู้ที่คนเกิดในตระกูลผู้ใช้เวทมนตร์ก็ต้องรู้เป็นเรื่องปกติ

นี่ยังไม่รวมแต่เรื่องที่ถ้าเข้าโรงเรียนเฮคิโยก็ยัดเยียดเข้ามาให้จนได้นะ

กำลังทำอะไรอยู่ระหว่างเรียนเนี่ย!

กำลังหลับอยู่ค่ะ

ไอ้บ้านี่โง่จริง!

อย่าพูดว่าโง่สิ!

อ๊าก!

ฉันไม่ได้บอกว่าแกโง่ซะหน่อย แล้วแกจะเรียกใครว่าโง่ล่ะ

ถึงจะรู้ชื่อตระกูลทั้งห้านะ

แต่ก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ของแต่ละตระกูลเลยนี่นา

ฉันไม่ใช่ผู้ใช้เวทมนตร์ ฉันทำงานในบริษัทธรรมดาอยู่นะ

แต่คาเนี่ยสิ

ถ้ากลายเป็นภรรยาของตระกูลอิชิโนะมิยะแล้ว ก็มีบางเรื่องที่ควรรู้ไม่ใช่เหรอ?

ถึงจะไม่รู้ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนี่นา

มันจำเป็นเพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกว่าคาไม่รู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเจ้าบ้านนะ

อา...

ว่าแต่ว่าจริงๆ แล้วนะ

ซากุระคิดว่าถึงจะหย่ากันแล้ว ก็คงไม่จำเป็นต้องเรียนแล้วล่ะ

เอ๊ะ?

หมายความว่ายังไงเหรอ? จะหย่าเหรอ?

อะไรนะ!

พี่ชายไม่พอใจตรงไหนกัน!?

ว่าแต่ ที่โรงเรียนเนี่ย

มีข่าวลือแพร่สะพัดว่าพวกเขาแต่งงานกันหลังจากความรักครั้งใหญ่ใช่ไหม

เรื่องศิลาเสาหลักน่ะ ลับสุดยอด...

แต่ถ้าเป็นคนสองคนนี้ นอกเหนือจากเรื่องศิลาเสาหลักแล้ว ก็น่าจะคุยกันได้ใช่ไหมนะ

เปล่าหรอก มันเป็นงานแต่งแบบตามสัญญาต่างหาก

เอ่อ... เรื่องละเอียดๆ มันเล่าไม่หมดหรอกนะ

งานแต่งตามสัญญาเหรอ?

เพราะว่าซากุนะต้องการภรรยาที่มีพลังเทียบเท่ากับตัวเองเพื่อตระกูล

แล้วฉันก็อยากจะออกมาจากตระกูลอิเซ

และก็ต้องการความช่วยเหลือจากอิชิโนะมิยะ เผื่อว่าพลังจะถูกเปิดเผยก็ไม่เป็นไร

ก็เลยเป็นการแต่งงานที่ผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายตรงกันน่ะค่ะ

ไม่ใช่นะ~

คุณเจ้าของบอกว่าจะให้เงินพันล้านกับตระกูล เลยตาลายไปเลยค่ะ

ชิ

ไม่ไหวหรอกค่ะ คุณอาซึพูดความจริงออกมา

อะ...ว่าไงนะ...

พูดง่ายๆ ก็คือแกแต่งงานกับพี่ชายที่สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติแบบนั้น

แคร่ก!

เป็นแค่การแต่งงานตามหน้าตาเหรอ?

คุณแม่รู้เรื่องนี้แล้วเหรอ?

ในฐานะภรรยาของรุ่นก่อน ท่านคงจะรับรู้แล้วว่ามันเป็นเพื่อบ้านเมื่อเห็นความสามารถของฉันแล้วไม่ใช่เหรอคะ?

น่าจะรู้มั้งว่าไม่ได้รักกันแล้วค่อยแต่งงานแบบตรงไปตรงมาแบบน่ะ?

แล้วเมื่อไหร่จะหย่ากับเจ้าบ้านคะ?

...ก็คือซากุระไม่ยอมหย่าให้ เลยมาถึงตอนนี้ล่ะค่ะเนี่ย

ทำไมเหรอ?

ไม่ใช่ของปลอม แต่อยากเป็นสามีภรรยาที่แท้จริงกับคา

สำหรับผมแล้ว นอกจากคาแล้วก็ไม่มีอะไรเข้าตาเลย

รีบมาหลงเสน่ห์ผมซะ

เปล่า ก็มีเรื่องต่างๆ น่ะ

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมรู้สึกอยากได้ใครสักคนขนาดนี้

?

งั้นก็เข้าใจแล้วล่ะ

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีการติดต่อกันเลยนี่นา

อาฮ่าๆ

ฮะซึกิก็บ่นว่าให้สลับตัวกับฉันนี่นา

อยู่ดีๆ ท่านเจ้าบ้านก็มาที่บ้านแล้วบอกว่าจะแต่งงานกับคาซะซะอีก

เรื่องนั้นก็ลืมไปได้เลย

ท่านแม่ก็รู้แล้ว...

ทำไมถึงมีแต่ฉันคนเดียวที่ไม่รู้ด้วยล่ะ

ก็เพราะพลังของฉันยังไม่พอสินะ...

นั่นไม่เกี่ยวกันหรอกค่ะ

มันเป็นเรื่องที่มีแค่เจ้าบ้านกับภรรยาของเจ้าบ้านเท่านั้นที่รู้

ถ้าคุณเสียใจที่ยังไม่รู้ความลับของบ้าน

ก็แค่คิดว่าคุณแม่สะใภ้ที่เป็นคนช่างสังเกตคงจะรู้แล้วล่ะ

ก็ลองโค่นล้มแล้วดึงซากุระลงจากตำแหน่งเจ้าบ้านสิ รับรองว่าคุณก็จะรู้

ไม่ใช่ว่าได้บอกคุณแม่สะใภ้เองนะ

แล้วก็ไม่ใช่ว่าคิดจะให้โมโนชิด้านล่างเท่านั้นที่ได้รู้ด้วย

ว่าแต่ว่ามันเป็นเรื่องร้ายแรงน่ะ

เรื่องที่ว่าประเทศนี้มันถูกค้ำจุนไว้ด้วยศิลาเสาน่ะ

การที่ศิลาเสาตั้งอยู่ใต้ดินของอิชิโนะมิยะเป็นความลับเฉพาะคู่ชีวิตของเจ้าบ้าน

จำเป็นต้องใช้พลังของชายและหญิงเพื่อซ่อมแซมเขตแดนที่เริ่มปริแตก

อืมมม...

จะเล่าไปได้แค่ไหนดีนะ...

มะ

ถ้าสงสัยก็ลองถามซากุระสิ เขาจะเล่าเท่าที่พอจะบอกให้ฟังเองค่ะ

ไปถามทีหลังสิคะ

...เข้าใจแล้ว

แต่ถ้าอย่างนั้นก็แย่เลยสิ ที่ยังทำวิชาพื้นฐานไม่ได้น่ะ

ผลสอบของคุณคา วิชาพื้นฐานก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะคะ

บริษัทในเครือของอิชิโนะมิยะก็มีสอบเข้าด้วยนะ

แบบนี้ก็ไม่ต้องตั้งใจเรียนแล้วเหรอคะ?

ฉันไม่ได้คิดจะเข้าร่วมสมาคมสักหน่อยค่ะ

จะทำงานในบริษัทเหมือนคนทั่วไป ทำงานอย่างขะมักเขม้นจนถึงเกษียณเลยค่ะ

ดะระ

แย่แล้ว ทำยังไงดี

มาตั้งใจเรียนกันเถอะค่ะ

ไม่อยากเลยยย~

ฉันอาซึนะค่ะ

ฉันมิยะนะ

ฉันอาโออิ

ฉันอารุนะ

ฉันฮิอิระงะค่ะ จะอยู่กับฮะซึกิด้วยนะ

ไปหาคาและฮะซึกิได้แล้วนะ

อยู่ห้องอื่น

ยางินะ

คงไม่ได้เจอกันสักพักแล้วสินะ

ค่ะ

ทั้งที่ก็เข้าออกอิชิโนะมิยะทุกวันเลยนี่นา...

บังเอิญเลย

ซากุระทำงานอยู่เหรอ?

อ่า ตอนนี้อยู่กับยางินะ...

ไม่อยู่...

?

เป็นแบบนี้ตลอดเลย

หลบเลี่ยงก่อนที่คาจะรู้เรื่องต้นหลิวอีกนะ

ขอบคุณมากนะครับที่ปกป้องคาและฮะซึกิ

ขอฝากสองคนนี้ไว้กับคุณด้วยนะครับ

...แก นาย...

รู้ว่าคาซะซะมีพลังที่แฝงอยู่ เลยปิดบังไว้สินะ?

ใช่ค่ะ

สมแล้ว

คิดว่าคุณคงจะรู้ เพราะคุณเป็นคนที่ได้พลังสีน้ำเงินมาตั้งแต่เด็กที่สุด

เพียงแค่ชั่งน้ำหนักว่าระหว่างน้องสาวกับนายท่านที่รับใช้ใครสำคัญกว่ากันเท่านั้นเอง

คุณรู้ว่าผมกำลังตามหาผู้หญิงที่มีพลัง แล้วทำไมไม่รายงานให้ผมทราบล่ะ?

เอาตัวน้องสาวไว้มากกว่าผมเหรอ?

ขอให้นายท่านเอาไปก็ได้ค่ะ

รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

วันรุ่งขึ้นหลังวันเกิดอายุ 15...

รู้สึกได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งจากเด็กคนนั้นค่ะ

รู้เร็วจริงๆ นี่นา

มันยังซ่อนไว้ได้ไม่ดีเท่าตอนนี้ เลยรู้ทันทีค่ะ

ทำไมไม่บอกคาล่ะ?

เพราะดูเหมือนเขาจะไม่ต้องการให้รู้ค่ะ

คำพูดน้อยเกินไปจริงๆ นะ

คงเป็นเพราะเรื่องนั้นแหละ ถึงทำให้พวกเขาเข้าใจผิดสินะ

แกก็เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าคำพูดมันน้อยไป

...เด็กคนนั้นถูกพ่อแม่เล่นงานมาเยอะแยะเลยนะ

ขอประทานอภัยค่ะ

ก่อนจะขอโทษ บอกมาสิว่าทำไมถึงเงียบมาตลอด

รับใช้มามากพอแล้ว

อยากจะเคารพเจตจำนงนั้นค่ะ

ถูกหักหลังมา

แล้วก็ไม่ได้แสดงพลังต่อหน้าพ่อแม่

ถ้าตัดสินใจว่าจะเก็บซ่อนไว้...

พ่อแม่คนนั้นน่ะ ถ้าได้รู้พลังของคาแล้ว ก็เห็นชัดเลยว่าจะใช้งานมันจนหมดตัว

ถ้างั้นแกน่าจะปกป้องให้ดีกว่านี้สิ

ถ้าเป็นผม คงทำไม่ได้ครับ

มันจะไปไปกระตุ้นพ่อเขา

ถ้าเป็นผม คงยิ่งทำให้นายท่านและพ่อแม่คนนั้น...

ไม่สิ

คงจะกำลังเคลิ้มไปกับความรู้สึกเหนือกว่าที่ถูกท่านพ่อเลือกแล้วสินะ!?

เพราะว่ามีโอกาสที่การปฏิบัติต่อคาและฮะซึกิจะแย่ลงในภายหลัง

เลยปล่อยให้มือไม่เข้ามายุ่งได้ยังไง

ให้ตายสิ...

ตอนที่คาขอให้ผมเป็นผู้ปกครอง เพื่อที่จะได้พาฮะซึกิออกจากบ้าน

มันน่าสนใจดี

คิดแบบนั้น

เพราะว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน...

เพราะว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน...

เพื่อช่วยฮะซึกิ คุณซากุระจะมาเป็นผู้ปกครองนะ

ขอฝากพวกเธอไว้ที่อิชิโนะมิยะสักพักนะครับ

พวกแกนี่เป็นพวกที่คล้ายกันจริงๆ เลยนะ

ดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องพี่น้องเลยแฮะ

เพราะว่าคากับยางินะ ต่างก็มีความปรารถนาเดียวกันกับผมในช่วงเวลาเดียวกันน่ะ

และที่สำคัญที่สุดคือ ใส่ใจพี่น้องมากเลย

รู้แล้วล่ะ

สมุดบันทึกที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านในของแกน่ะ

แกมักจะใส่รูปน้องสาวๆ ไว้ในนั้นเสมอไม่ใช่เหรอ

ใครรู้ก็ต้องรู้

หะ...

เรื่องที่คุณชอบมองรูปเด็กผู้หญิงสองคนนั้นอย่างทะนุถนอมนี่นะ

คุณยางินะอีกแล้ว นั่งดูรูปเด็กผู้หญิงอีกแล้ว

น่ากลัวจัง...

ก็มีข่าวลือว่าคุณอาจจะเป็นพวกโลลิต้าด้วยนะ...

รูปพวกเธอตั้งแต่ยังเด็ก...

สมัยที่ยังเป็นเด็กไร้เดียงสาอยู่เลย

รูปที่ถ่ายทั้งสามคนมีแค่นี้เอง

อยากจะปกป้องรอยยิ้มนี้เอาไว้

แต่มันยังไม่มีพลังมากพอสำหรับผม

เพราะเรื่องนั้น ทำให้คากับฮะซึกิ

ทำได้แค่ไม่เข้าไปยุ่งกับเด็กคนนั้นเท่านั้นเองครับ...

ได้กลายเป็นเหยื่อของพ่อแม่ที่หมกมุ่นอยู่กับการฟื้นฟูตระกูล

เจ้าพวกทื่อๆ นี่

แน่ล่ะ ยางินะนั่นแหละที่รักฝาแฝดคู่นั้นมากกว่าใครๆ

แต่เพราะไม่แสดงออกมา มันเลยถูกจดจำว่าเป็นตัวตนที่อยู่ห่างไกล

น่าสงสารนะ

แต่ว่า

ความรู้สึกที่ลึกซึ้งขนาดนี้

ถ้าเป็นไปได้ก็หวังว่าความรู้สึกของเจ้าคนนี้จะส่งไปถึงทั้งสองคนได้นะ...

เพราะว่าคุณยางินะเป็นคนจริงจังและหัวแข็ง

ถึงได้ไว้ใจและวางไว้ข้างๆ ได้

...น่ารำคาญแฮะ

คุณซากุระ?

เรื่องของพ่อแม่แกน่ะ

แน่นอนอยู่แล้วครับ

คงไม่ใช่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปใช่ไหม?

ผมจะจัดการส่งพวกเขาให้ถึงที่สุด และให้ปลีกตัวออกจากเวทีหลักครับ

ผมก็จะช่วยมือด้วย

เพราะเป็นเรื่องสำคัญของคาไงล่ะ

นอกจากนี้

ผมอยากจะเห็นภาพที่

พวกเขาทั้งสามคน

หัวเราะไปด้วยกัน

ปึ้ง!

ยินดีต้อนรับกลับนะ ในคฤหาสน์มีอยู่ตลอดเลย

เหรอ?

หาววว...

ที่นี่มันกว้าง เลยแยกไม่ออกว่าใครอยู่ใครไม่อยู่

ซากุระ...

เพราะเป็นตระกูลหลักนี่นา

คนเข้าออกเยอะเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

โดยพื้นฐานแล้ว เขาจะอยู่ที่คฤหาสน์แล้วก็ออกคำสั่งกับนักเวทนะ...

ในฐานะนักเวทสีดำระดับสูงสุด เขากำลังไปทำภารกิจอันตรายอยู่ด้วยนะ

ทำตัวจอมกวนไปหน่อย แต่ก็สู้เพื่อเอาชีวิตเป็นเดิมพันนะ...

ถึงจะทะเลาะกันอยู่เรื่อย แต่ผมก็เคารพเขามากๆ ในเรื่องแบบนี้

ทั้งๆ ที่แบกภาระหนักขนาดนี้ แต่ก็ไม่แสดงท่าทางเหนื่อยล้าแม้แต่น้อยเลย

...คุณซากุระ ขอบคุณมากนะ

เรื่องของฮะซึกิ

กะทันหันเลยนะ?

ขอบคุณจริงๆ

ไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาพูดคุยกับฮะซึกิแบบปกติได้อีก

พวกเราพยายามทำตัวเหมือนไม่ใส่ใจกัน

เป็นแค่คนแปลกหน้าที่อยู่บนพื้นที่เดียวกันเท่านั้น

แต่หลังจากแต่งงานกับคุณซากุระ มันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนนะ

ด้วยพลังของฉันเอง มันไม่สามารถดึงฮะซึกิออกจากตระกูลนั่นได้หรอก

คุณซากุระยังช่วยกอบกู้อนาคตของฮะซึกิไว้ด้วย

เป็นเพราะคุณซากุระนี่เอง

...งั้นเหรอ

ก็ต้องได้รางวัลที่สมควรกัน

ทนาๆ กำลังทำอะไรอยู่!

กำลังทับภรรยาของตัวเองอยู่นะ

ไม่เอาๆ! รีบๆ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!

อ...ย...ะ!

ถึงเวลาที่พวกเราจะสมเป็นสามีภรรยากันจริงๆแล้วไม่ใช่เหรอ?

คุณก็น่าจะคิดแบบนั้นใช่ไหม?

ไม่คิดเลยสักนิดเดียว!

ฮานะคา...

ฮานะคา

ฉันลองสรุปปัญหาต่างๆ ไว้แล้วนะ...

รบกวนด้วยค่ะ

เชิญต่อได้เลย...

ว้าว!

เดี๋ยวก่อนๆ ฮะซึกิ! มันเป็นความเข้าใจผิดเอง!

มันไม่ใช่ความเข้าใจผิดซะหน่อย คุณบอกให้พูดต่อแล้ว ก็ไม่ต้องใส่ใจหรอกนะฮานะคา

ซากุระนี่มัน!

ไม่ใช่ว่าแต่งงานแบบตามสัญญาเหรอคะ?

ที่พูดว่าจะหย่าเนี่ย มันหมายความว่าอะไรเหรอคะ?

ตอนแรกมันเป็นแค่การแต่งงานตามสัญญา แต่นี่มันไม่ใช่แล้วนะ

กับคาแล้วฉันก็รักกันตอบนะ

ฮะซึกิ ตอนนี้ช่วยออกไปก่อนได้ไหม มีเรื่องจะคุยกับคุณซากุระ

เพราะงั้นก็ไม่หย่ากันหรอก

เข้าใจแล้วค่ะ

ซา...คุ...ระ!

คุณกำลังพูดอะไรกับฮะซึกิอยู่น่ะ!

แบบนั้นมันจะทำให้เข้าใจผิดเข้าสิคะ

เข้าใจผิดอะไรกัน นี่คือเรื่องจริงนี่คะ

ฉันจะไม่หย่าหรอกนะ

พอซะทีสิ...ยอมแพ้เถอะนะ...

งั้นขอถามหน่อยนะ...

เธอจะแยกจากฉันไปได้ใช่ไหม?

เธอแน่ใจนะว่าจะหย่ากับฉัน แล้วจะไม่เสียใจนะ?

ค...

//

ก็...

●●●●●

ฉัน...ฉันไม่มีความตั้งใจจะเอาผู้หญิงคนอื่นนอกจากเธอ

มาเป็นภรรยาหรอกนะ

...อึก!

คึคึคึ

แค่ต้องอีกนิดหน่อยเอง

อะไรกันเนี่ย!?

จนกว่าฮานะคาจะตกหลุมรักฉัน

ไม่ ไม่ ไม่! ไม่มีทางหรอก!

เพราะฉันจะไปเป็นพนักงานบริษัทธรรมดา แล้วใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขนี่นา!

อะไรกัน ยังตั้งใจจะไปทำงานข้างนอกอีกเหรอ?

ทำไมไม่ลองเข้าสมาคมหลังเรียนจบล่ะ?

ไม่ใช่แค่คำเยินยอหรอกนะ ถ้าเป็นคุณฮานะคา การเป็นผู้ใช้เวทสีดำสนิทก็ไม่ใช่ฝันไปแล้ว

ขอเลี่ยงการเป็นผู้ใช้เวทก็พอแล้ว

ฉันจะใช้ชีวิตที่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกภูตปีศาจ แล้วไปใช้ชีวิตแบบชิลๆ ที่ชนบทตอนแก่ไง

ชนบทเหรอ... ก็ดีเหมือนกันนะ

ถ้างั้นตอนนี้แหละน่าจะไปซื้อที่ดินดีๆ ไว้ก่อน

ฟังดูเหมือนคุณซากุระตั้งใจจะไปด้วยเลยนะ หรือเป็นแค่ฉันคิดไปเอง?

ในฐานะสามี ฉันต้องไปด้วยเป็นธรรมดาอยู่แล้วสิ

เอ๋?

อะไรอีก อยากให้จุ๊บอีกแล้วเหรอ?

ขอเกรงใจหน่อยค่ะ

ก็เพราะว่า...

หัวฉันมันก็จะเต็มไปหมดเลย

พอโดนคุณซากุระจูบเนี่ย

คิดได้แต่เรื่องของคุณซากุระคนเดียว...

เป็นอะไรไป? หน้าแดงเชียว

ไม่มีอะไรเลย...!

คุณอิจิฮานะ คุเสะไคชิ