ตอนที่ 32

ทำไม...ล่ะ!

พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน!

ผู้คุมเขต

รินคะ

ต้นฉบับโดย

โอดายากะ

ภาพร่างตัวละครโดย โบดักส์ (สำนักพิมพ์คุราคาวะ)

เอาล่ะๆ

ไม่รู้ว่ามันเกิดความเข้าใจผิดกันตรงไหนนะ

แต่มันไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวลให้คุณพ่อคุณแม่เลยนะ

จะพูดว่าอะไรน่ะ...

อา...

โกหกใส่

แล้วก็โน้มน้าวให้ท่านผู้อำนวยการยอมเชื่อใช่ไหม

ฉันจะขอตัวไปก่อนนะ พวกเธอไปคืนดีกับคุณพ่อคุณแม่ให้ได้นะ

ฮัตทัน

คนที่ไม่อยากเห็นหน้าอีกแล้ว

เพิกเฉยแล้วเดินออกไปจากที่นี่สิ

แม้ว่าซากุระจะสามารถออกคำสั่งจากท่านผู้นำให้ห้ามติดต่อได้ก็ตาม...

ถ้าครั้งหน้าฮะซึกิถูกเรียกตัวมาแล้วจะลำบาก

ทำหน้าแบบนั้นต่อหน้าพ่อแม่ทำไม!?

ท่าทางนั่นมันอะไรกัน!?

ก็ไม่ได้คิดว่าเป็นครอบครัวนี่นา ก็แล้วกัน

ถึงกับลากท่านผู้อำนวยการเข้ามาด้วยแล้วจะเอาอะไร?

จะไปพูดกับท่านซากุระให้ท่านให้ความพิเศษกับบ้านอิเสะสิ!

ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วนี่!

เจ้าเนี่ย ทั้งที่มีเวลาขนาดนี้

แต่กลับไม่แสดงท่าทีจะขยับเลยสักนิด

เจ้าเองก็เป็นคนของอิเสะนี่นา ต้องขยับเพื่อบ้านอิเสะบ้างสิ!

เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องที่สมควรจะทำก่อนที่ฉันจะต้องสั่งให้ทำด้วยซ้ำ!

ในเมื่อได้เป็นภรรยาของเจ้าบ้านแล้ว ก็ควรจะเอาอกเอาใจแล้วช่วยโปรโมตบ้านอิเสะบ้างสิ

ฉันคาดหวังว่าอย่างน้อยก็จะห่วงใยเรื่องของฮะสึกิด้วยซ้ำ

พวกคนพวกนี้มันคิดถึงแต่เรื่องของบ้านตลอดเลยจริงๆ

ไอ้พวกไร้ความสามารถนี่!

ไม่โง่กันเหรอ?

เกินกว่าจะโกรธแล้ว ยังไม่รู้สึกอะไรเลย

นี่ ทำไมฉันต้องไปเอาใจซาคุเพื่ออิเซด้วยล่ะ?

มันจะไปทำอะไรน่าละอายแบบนั้นได้หรอกน่า

อย่าเอาฉันเข้าไปวุ่นวายเพราะพวกเธอที่น่าละอายเองสิ!

ใครกันล่ะที่น่าละอาย!

นอกเหนือจากพวกเธอแล้ว มีใครอีกเล่า?

ทั้งๆ ที่เคยปฏิบัติต่อเหมือนคนที่ไม่เคยมีตัวตนมาก่อนนะ

ก็ยังจะบอกว่าตรงนั้นมันไม่รู้จักอายอีก

มาเข้ามาคลอเคลียเหมือนพลิกฝ่ามือเลย...

โอ

วะ

คะ

รึ?

นายเป็นคนของอิเซ่ไม่ใช่เหรอ!

การเคลื่อนไหวเพื่ออิเซ่มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่นา!

เอ๊ะ

ตอนที่เคยกลับไปรับฮะซึกิครั้งก่อน ก็ไม่ได้บอกเหรอว่าตำแหน่งของฉันมันไม่มีแล้วน่ะ?

พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนของอิเซ่แล้วสินะ

ตั้งแต่แรกเลยก็แต่งงานกับซากุระแล้วนี่นา นามสกุลก็กลายเป็นอะคาบุวะไปซะแล้วด้วย

จะทิ้งอิเสะอย่างนั้นเหรอ!

ถ้าอย่างนั้นฉันจะพูดให้ฟังอีกกี่ครั้งก็ได้นะ

ต้องการคำพูดแบบไหนล่ะ?

ถ้าบอกว่าถูกล่ะ จะพอใจเหรอ?

จะทิ้งอิเสะซะเลย!

เจ้า!

ท่าน...!

ท่านเจ้าค่ะ!

แค่นั้นแหละ

คุณพ่อ

ยานางิ...

ทำไมเจ้าถึง!

บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าฮานะคือภรรยาของท่านซากุระ

มันคือการสั่งสอน!

นางคือคุณผู้หญิงของตระกูลหลักที่ควรรับใช้ค่ะ

ไม่ใช่นะ!

การจะมาพยายามจะตีฮานะนั่นมันเรื่องอะไรกันคะ

นี่มัน... ...ใช่แล้ว...

ก็แค่พยายามจะสั่งสอนเด็กที่กบฏต่อพ่อแม่เท่านั้นเอง

ท่านซากุระรับรู้แล้วว่าพวกเธอได้พยายามเข้าหาฮานะ

ถ้าไม่อยากโดนความโกรธของท่านอีกต่อไป ก็กลับไปเดี๋ยวนี้เลย

ยานางิ!

เจ้าอยู่ข้างใครกันแน่...

กลับมาเถอะนะ

～～～～～!!

ให้ตายสิ!

ในที่สุดก็กลับมาได้

พี่ชาย... ปกติไม่ได้อยู่ที่บ้านอิเซ่ แล้วก็แทบไม่เคยได้คุยด้วยเลย

คนที่ไม่รู้จัก

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ...?

ขอโทษนะฮานะ

เป็นอะไรไหม?

เอ๊ะ?

อืม...

ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับพี่เลย...

เป็นครั้งแรกเลย

ความรู้สึกจริงๆ เหรอ?

ว่าไปแล้วนะ...

การได้คุยกันใกล้ขนาดนี้ หรือการสบตากันแบบนี้

มันไม่มีอยู่ในความทรงจำของฉันเลย

ไม่คิดเลยว่าคนพวกนั้นจะลงมือมาถึงขนาดนี้

ขอโทษที่ยับยั้งไว้ไม่ได้

ก็ไม่มีอะไรหรอก ไม่เป็นไร...

ฉันถูกท่านซากุระเรียกตัวมา ดังนั้นก็ระวังตัวตอนกลับด้วยล่ะ

ถ้าเป็นไปได้ก็ขอให้กลับไปพร้อมกับฮะซึกิด้วยนะ

ไม่เป็นไรนะท่าน?

อืม...

ท่านเจ้าคะ?

ไม่เป็นไร แค่ตกใจนิดหน่อยเอง

พี่ชายที่เคยเหมือนเป็นคนจากที่ไกลๆ

พี่ชายก็คงรู้สึกเหมือนกัน

ที่คิดว่าเขาคงมองฉันเหมือนคนแปลกหน้า

อย่างไงก็เถอะ

ก็เหมือนพี่น้องธรรมดาๆ

การที่ฮิโมริที่เคยคิดว่าเกลียดฉัน แท้จริงแล้วเขาห่วงใยฉัน

แล้วก็ท่าทางของพี่ชายเมื่อกี้...

บางที

ฉันอาจจะ

มีอะไรบางอย่าง

ที่ไม่เคยมีเลยหรือเปล่า

บางทีอาจจะมีความจริงบางอย่างที่เพิ่งมารู้ในตอนนี้ก็ได้นะ

ไม่คิดว่าเขาจะมาตามฉันกลับไปเหรอ?

ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงจะยอมรับว่าเป็นพ่อแม่ไปบ้างก็ได้ล่ะนะ

ความจริงแล้ว ตัวอักษร "ฮา" ของฮาซึกิก็ไม่ปรากฏออกมาด้วยซ้ำ

ดูเหมือนว่าสิ่งที่พวกเขากังวลจะมีแต่เรื่องของบ้านอิเซ่เท่านั้น

ใช่แล้ว...

ฮะซึกิยังคาดหวังกับพวกนั้นอยู่อีกเหรอ?

อาจจะไปติดต่อกับฮะซึกิก็ได้นะ

ตอนนั้นก็อย่าปล่อยให้ถูกลากเข้าไปเด็ดขาดล่ะ

ฮะซึกิเพิ่งออกจากบ้านอิเซ่ได้ไม่นาน คงจะยังตัดใจไม่เด็ดขาดใช่ไหมล่ะ

ฉันเองก็ใช้เวลาเหมือนกันนะ

พวกนั้นอาจจะพยายามจะครอบงำฮะซึกิก็ได้นะ

แต่ถึงแม้จะใช้คำพูดที่อ่อนโยนแค่ไหนก็ตาม

พวกเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

ฉันว่าต่อไปนี้ความรู้สึกของฮะซึกิคงจะไม่ได้ถูกส่งไปถึงพวกเขาหรอก

...ใช่แล้วล่ะนะ

ท่านฮะซึกิครับ/ค่ะ

ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ/ครับ

คุณชายเรียกตัวอยู่ค่ะ/ครับ

ซากุระ

เรื่องอะไรเหรอ~?

เอ๊ะ?

ทำไมถึง...

ฮานะ

ดูเหมือนพ่อกับแม่จะมาหาหนูนะ ไม่เป็นไรเหรอ?

ไม่เป็นไรเลยสักนิด

เอ๊ะ?

อา... อ่า

ตรงกันข้าม ฉันยังกังวลว่าอาโออิกับมิยบิจะออกนอกลู่นอกทางหรือเปล่า

เขาบอกให้ไปล็อบบี้ท่านซากุระเพื่อให้อิเซ่ได้เปรียบด้วย

...ว่าแต่

มาทำอะไรที่นี่?

อย่าบอกนะว่ามาตามฮะซึกิกลับไป?

ถ้าใช่ แม้แต่ท่านซากุระก็ยังจะต่อต้านอยู่ดีนะ

สบายใจได้ ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก ฉันคิดไว้อยู่แล้วล่ะ

พวกแกพูดน้อยเกินไปแล้วนะ!

โดยเฉพาะแกนี่แหละ! ยานางิ!

พวกแก มาหันหน้าเข้าหากันหน่อยสิ

ห๊ะ?

ท่านซากุระน่ะ เป็นยังไงเหรอคะ?

ไม่ต้องพูดมาก หันหน้ามานั่งก่อน

เรื่องของฮะซึกิก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันนะ

ปัญหาคือการที่ยังไม่มีการพูดคุยกันให้พอ

ถ้าฮะซึกิยอมเปิดใจกับฮานะตั้งแต่แรก

นี่ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้มาเจอกันเลยเหรอ?

แกก็เหมือนกันนะ ฮานะ

เก็บไว้ข้างในเยอะเกินไปแล้ว

แกนี่ติดนิสัยยอมแพ้ง่ายจัง

ถึงจะโดนพูดแบบนั้นก็เถอะ... ในสภาพแวดล้อมครอบครัวแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้นี่นา...

พ่อแม่คือภัยร้ายที่สุดแน่ ๆ แต่ว่า

ฉันคิดว่าพวกแกมักจะสรุปคำตอบเอาเอง

แล้วก็จบเรื่องไปเฉย ๆ

ฮะซึกิที่พยายามแก้ไขด้วยตัวเองโดยไม่พูดอะไรเลยจนทำลายตัวเองก็มีส่วนผิดอยู่แล้ว แต่ว่า มุสึกิ

ฮานะที่เมินเฉยก็ผิดเหมือนกัน!

ถึงแม้ว่าสองคนนั้นจะผิดแน่ ๆ แต่ที่มากกว่านั้นคือ...

คนที่ไม่ได้เข้ามาเกี่ยวข้องขนาดนี้

ยานางิ!

ถ้าแกเอาใจใส่มากกว่านี้อีกหน่อย

สองคนนั้นคงจะไม่มาถึงขั้นแย่ขนาดนี้กระมัง?

แกนั่นแหละที่ผิดมากกว่า!

เรื่องของฮะซึกิก็คงจะจัดการได้เร็วกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?

?

?

?

?

ไม่มีคำโต้แย้งเลยเชียว

พวกนี้เนี่ย หลังจากมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ ไม่เอ่ยชื่อของเธอแม้แต่ตัวเดียวเลยนะ

อย่าให้จบแบบลวกๆ สิ!

แล้วถ้าเด็กๆ เหล่านี้มีความสุขล่ะก็...

ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งสรุปเองฝ่ายเดียวสิ!

พวกน้องสาวก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริงเหมือนกันนะ

ถึงจะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน แต่การให้เธอคนเดียวแบกรับมันมันผิดนะ

นี่ พวกเธอไม่รู้สึกว่ามันแปลกเหรอ?

ถึงแม้ว่าอิเซ่จะมียานางิที่เก่งกาจและได้รับสีหยกมาเป็นคนอายุน้อยที่สุดแล้วก็ตาม

ต่อให้ไม่ใช่ผู้มีวิญญาณในร่างคนก็ตาม

เมื่อมียานางิที่เก่งขนาดนี้อยู่แล้ว ตระกูลก็น่าจะมั่นคงใช่ไหมล่ะ?

พ่อกับแม่เค้าคลั่งไคล้ฮะซึกิ มากกว่ายานางินะ

ไม่จำเป็นต้องบังคับให้ฮะซึกิถูกบีบคั้นด้วยการเลี้ยงดูหรอก

...นั่นก็จริงอยู่

ถ้าไม่เข้าใจ ก็มาคุยกันสิ

นั่นคือสิ่งที่ฉันพอจะพูดได้

มนุษย์...

ฮานะ

ฮะซึกิ

ขอโทษนะ

มาคุยกันเถอะ

พวกแกก็เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เล่าเรื่องของอิเซ่ให้ฟังหน่อยสิ

ผู้ผนึกมิติ ชูคุฮานะ