ตอนที่ 33

อิจิวะระ คา

มาเล่าเรื่องกันเถอะ

เรื่องของอิจิเสะ ที่มันเกี่ยวข้องกับพวกเธอด้วย

มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่พวกเธอจะเกิดเสียอีก

ตอนนั้น ท่านรุ่นก่อน... คุณปู่ของผมยังยังมีชีวิตอยู่

ท่านเป็นคนดีนะ ถึงแม้จะมีความทะเยอทะยานก็ตาม

คุณปู่ดีใจมากตอนที่ผมเกิดมา

เพราะผมแสดงพรสวรรค์ของผู้ใช้เวทมนตร์ได้ตั้งแต่เด็ก

ผมคิดว่าท่านเอาใจใส่ผมมากทีเดียว

พ่อของฉัน ไม่ยอมรับ เรื่องนั้น

ทำไมเหรอครับ/คะ?

พ่อมองว่าคุณปู่เป็นแค่คนธรรมดาๆ ที่ต่ำกว่ามาตรฐานเท่านั้น

คุณปู่กังวลว่าพ่อจะสืบทอดตำแหน่งต่อไม่ได้

ดังนั้น...

ยานางิมีพรสวรรค์ของผู้ใช้เวทมนตร์นะ

คนที่จะสืบทอดตำแหน่งของข้าไม่ใช่เจ้า

ยานางิสิ

...ครับ/ค่ะ

เดี๋ยวก่อนสิ!

ต่ำกว่ามนุษย์ธรรมดาเชียวเหรอ...

ไอ้แก่บ้านั่นมันอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ?

ว่าแต่ พ่อใช้พลังนี่ก็นึกไม่ค่อยเห็นเลยนะ

ฉันก็...

ถึงจะร่างทรงก็ไม่รู้เหมือนกัน

ร่างทรงของพ่อคือ...

แมลงปอ

หา!?

ของแมลง... ร่างทรงระดับต่ำสุดน่ะ

ไอ้แก่บ้านั่น ถึงจะเป็นร่างทรงแมลงเองนะ

มันก็เป็นแค่พวกตกชั้น

มันเป็นแบบนั้นแหละ

ผิดหวังชะมัดเลยนะ

กลับมาทำเป็นพูดจาเหนือกว่าฉันเหรอ!?

จริงเหรอเนี่ย...

แต่นั่นหมายความว่าปกติก็ไม่ควรจะใจดีกับฉันเหรอ?

เราเป็นคนที่มีร่างทรงแมลงเหมือนกันนะ เข้าใจความรู้สึกของกันและกันได้อยู่แล้ว

พ่อของฉัน ถึงจะมีร่างทรงแมลงก็เป็นแค่กองของความรู้สึกต่ำต้อยน่ะ

เวลาที่มองคาอยู่นี่ เหมือนได้เห็นความอ่อนแอของตัวเองเลย

คงจะยอมรับมันไม่ได้สินะ

มันเจ็บปวดกับตัวเองมากแค่ไหนกันนะ...!

ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ...

เพราะเรื่องนั้นนั่นแหละ

ด้วยที่พ่อเป็นแบบนั้น แกก็คงเห็นผมที่ได้รับการตามใจจากคุณปู่แล้ว

คงคิดว่าผมกำลังพยายามจะยึดครองบ้านของอิจิเสะอยู่กระมัง

เพราะฉะนั้น การแสดงออกของพ่อที่มีต่อผมก็เลยรุนแรงมาตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว

อย่างน้อยก็...

ถ้าเป็นเจ้าเท่านั้น...

ถ้าไม่มีเจ้าแล้วล่ะก็...

ไม่มีใครเหนือกว่าคาเลยนะ

โกหก...

พอพูดแบบนี้แล้ว

ก็ไม่เคยเห็นไอ้แก่กับพี่ชายคุยกันอย่างสนุกเลย

คุณปู่ที่อยากให้ฉันสืบทอดตำแหน่งน่ะ แต่ท่านกลับเสียชีวิตไปก่อน

คุณปู่มีพินัยกรรมไว้ แต่

ก็คงจะให้เด็กๆ สืบทอดไม่ได้ ดังนั้นพ่อถึงได้เป็นคนสืบทอด

ยังมีอะไรอีกเหรอครับ/คะ?

นี่คือร่างทรงที่พวกเธอสร้างขึ้นมา

แต่ว่า

ถ้าอย่างนั้น ความรู้สึกด้อยค่าของพ่อก็เลยไม่ได้รับการเยียวยาสินะ

ดังนั้น ความรู้สึกต่ำต้อยของพ่อก็ไม่ได้รับการเยียวยาเลยน่ะ

ร่างทรงแมลงเหมือนกับตัวฉันเอง

ร่างทรงคนที่เป็นที่ฉันเองก็ยังทำไม่ได้

นั่นแหละที่เป็นตัวกระตุ้นความรู้สึกด้อยค่าของพ่อ

ในขณะที่ได้ถูกคาอยู่นำไปกระตุ้นความรู้สึกด้อยค่าของตัวเอง

ด้วยการมีฮาซึกิซึ่งมีพรสวรรค์มากกว่าตัวเองไว้ในมือ

ในทางกลับกัน คุณฮาซึกิที่สร้างร่างทรงคน

ทำให้ฉันได้สัมผัสถึงความรู้สึกเหนือกว่าเป็นครั้งแรก

ก็เลยใช้มันเป็นเครื่องยับยั้งฉันนั่นเอง

แฮ่

...ไร้สาระจริงๆ

การที่พ่อยึดติดอยู่กับบ้านอิจิเสะน่ะ

ก็แค่เพราะอยากระบายความหงุดหงิดด้วยการรังแกฉัน

และต้องการให้ตัวเองรู้สึกว่าอยู่เหนือกว่าฉันเท่านั้นแหละ

ความรู้สึกที่ไม่ได้รับการยอมรับจากคุณปู่จนถึงวินาทีสุดท้าย มันเลยบิดเบี้ยวไปหมดเลย...

การที่เอื้อประโยชน์ให้ฮะซึกิเนี่ย ก็เพื่อเติมเต็มความรู้สึกนั่นแหละ

...ฉันกับฮะซึกิเนี่ย

แล้วยังไงต่อล่ะ?

พี่ชายก็สรุปว่าอยากจะบอกอะไรเหรอ?

หมายถึงว่าเป็นแค่เครื่องมือที่ดีๆ งั้นเหรอ?

คุยเรื่องแบบนี้แล้วต้องการอะไรจากพวกเราล่ะ?

พวกเธอคิดดูสิว่าอะไรคือความสุขที่สุดสำหรับพวกเธอ

มันไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ชายหรอกน่า?

ถึงพวกเราจะเป็นยังไงก็ไม่สนใจใช่ไหมล่ะ?

ถึงตอนนี้ก็มีแค่ไม่กี่ครั้งที่ได้คุยกันด้วยซ้ำ

ไม่ว่าพวกเธอจะอยู่ที่ไหน จะมีชีวิตอยู่หรือตายไป...

ก็คงคิดว่ามันไม่สำคัญอะไรใช่ไหม?

...ก็.ไม่.รู.้...

ดูเหมือนว่าคุณยาอนุจะใส่ใจพวกเธอมากเลยล่ะนะ

เอ๊ะ...?

ทสึบากิ

คุณซาคุ!

ถ้ามันสำคัญ ก็ต้องพูดออกมาว่ามันสำคัญสิ ไม่งั้นมันก็จะไม่ถูกรับรู้หรอก!

เจ้าก็ไม่รู้จักพอจริงๆ เลยนะ

นี่ คา

ปิ๊ง

นี่เป็นรูปพวกแกที่คุณซุกถือติดตัวตลอดเลยนะ

คนที่ไม่สนใจใคร จะเก็บรูปของพวกแกไว้ในกระเป๋าอย่างทะนุถนอมไม่ได้หรอกนะ

เจ้าคนนี้เนี่ย แม้จะเป็นแบบของเขา

แต่ก็รักพวกแกในฐานะน้องสาวของเขา

แต่อะ...แต่ว่า...

แล้วทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่รู้มาตลอดล่ะ?

ไม่ช่วยฉันเลย แล้วก็ไม่ช่วยฮะซึกิเลยด้วย

อย่างน้อยก็ช่วยไกล่เกลี่ยให้หน่อยสิ

ก็จะได้ไม่ถูกบังคับให้แต่งงานแบบไร้ทางเลือกไง

คิดว่าถ้าทำแบบนั้น สถานการณ์มันจะเลวร้ายกว่านี้อีก...

อย่างที่บอกไปเมื่อกี้

พ่อมีความรู้สึกอยากจะแข่งขันกับฉันนะ

ถ้าฉันเข้าไปไกล่เกลี่ยล่ะก็ ก็จะยิ่งทำให้คนคนนั้นโกรธเข้าไปใหญ่

ยิ่งฉันดูแลมากเท่าไหร่

เขาก็จะยิ่งพยายามเหยียบย่ำมากขึ้นเท่านั้น

และทิศทางของความโกรธนั้นจะพุ่งมาที่พวกเธอมันแน่นอน

ดังนั้น ฉันเลยพยายาม แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

และไม่เข้าใกล้พวกเธอมากเท่าที่จะทำได้

แต่ว่ามันก็มีเหตุผลอยู่นะ ว่าทำไม

เพิ่งเคยเห็นสภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก

เคยเป็นคนที่อยู่ห่างไกลมาตลอด

ใจมันยังจัดระเบียบไม่ถูกเลย...

กิงงง!

พี่ชาย ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะ

เพราะว่าพี่ชายที่เป็นผู้ใช้เวทสีรุ้งนั้นเป็นคนที่ฉันชื่นชมมาก่อน

ไม่รู้เลยว่าพี่ชายคิดแบบนั้นอยู่

ฮะซึกิ...

ก็ดีใจแบบตรงๆ เลยล่ะ

แต่ถึงฉันกับคาเองก็ได้รับข้อมูลมาเยอะเกินไปแล้ว...

ดังนั้น ขอเวลาจัดระเบียบหน่อยได้ไหม

ได้โปรดค่ะ

คุณเจ้าบ้านก็โอเคไหมคะ?

อ่า ก็อย่างที่คิด คาดูมีความหนักแน่นกว่าสินะ

คุณยาอนุเองก็พูดสิ่งที่อยากพูดออกมาแล้วโล่งใจใช่ไหมล่ะ?

แม้จะถูกบังคับก็เถอะนะ

พฤติกรรมของพวกคนเมื่อวันนี้น่ะ... ไม่น่าจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนั้นหรอก

แถมยังได้ยินว่าพวกเขากำลังลอบเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลังด้วย

ระวังตัวด้วยนะ จะได้ไม่อยู่คนเดียว

ก็อย่างว่าแหละ ต้องให้ค้อนปิ๊งๆ ของมายะฟาดใส่ไปเลยดีกว่าสินะ

คราวหน้ามา ก็จะฟาดใส่แบบไม่ลังเลแน่นอน

ซาคุ ฝากจัดการเก็บกวาดด้วยนะ

นี่ๆ จะทำอะไรน่ะ!

...แต่ว่า ถ้าทางนั้นสร้างปัญหาให้ล่ะก็

ถ้าพวกยาอนุก่อเรื่องขึ้นมา

มันก็ถือว่าเป็นเรื่องดีหลายอย่างเหมือนกันนะ

ก็จะใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้าง ให้คุณเกษียณ แล้วเจ้า แบกรับอิชิเซะ อิชิเซะ เหตุผล

ถ้าทำแบบนั้น ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยหมดเลย

จะราบรื่นขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

ก็คงสนุกกับการชักใยให้มันเป็นไปตามที่ต้องการสินะ

...ไม่น่าเชื่อเลยว่าก่อนที่ตัวจะเกิดมา จะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นด้วยเนี่ย

ที่พ่อสารเลวนั่นทำกับฉันมันก็มีเหตุผลนะ

ถึงจะรู้แล้วก็ให้อภัยไม่ได้เหมือนกัน

จะมีภูติตัวเล็กๆ อยู่ในครอบครองด้วยน่ะ

เจ้าคนนั้นก็ถูกบอกว่าเป็นตัวตกชั้นเหมือนกันรึเปล่านะ

มีลูกชายที่เก่งกาจเกิดขึ้นมา

เลยรู้สึกทรมานสินะ?

ไม่เป็นไรใช่ไหม?

แบบฉันน่ะ

ซาคุรู้เรื่องของอิเซด้วยเหรอคะ เรื่องราวต่างๆ น่ะ

ช่วงนี้ได้ยินมาน่ะค่ะ

ก็ต้องยอมรับว่าน่าจะจุ้นจ้านไปหน่อย แต่ก็ดีที่ได้รู้มาน่ะ

เพราะรู้สึกว่ายาอนุแบกรับไว้คนเดียวน่ะ

เลยจัดบรรยากาศให้พวกคาได้พูดคุยกัน

...ไม่รู้มาตลอดเลยค่ะ

อาจจะยุ่งเรื่องของคนอื่นไปหน่อยเหรอคะ?

ว่าทำไมพ่อถึงได้กดดันฉันอยู่คนเดียวขนาดนั้น

แน่ใจว่าเมื่อเทียบกับฮะซึกิแล้วฉันเป็นแค่ตัวตกชั้น แต่ว่า...

ในฐานะลูกและหัวหน้าครอบครัว ก็คิดว่าตัวเองมันสอบตกเลยล่ะค่ะ

ก็เข้าใจความรู้สึกของการรู้สึกด้อยกว่านะ...

แทนที่จะหลีกหนี ก็มาอยู่เคียงข้างกันแบบนี้

บ้านอิชิเซะก็น่าจะน่าอยู่กว่านี้

ความสัมพันธ์ของพี่น้องก็น่าจะดีกว่านี้

ฟู่ววว~

กำลังท้อเหรอ?

ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แค่รู้สึกอึมครึมเฉยๆ น่ะ

ไม่รู้ว่าทำไมพ่อแม่ถึงเกลียด เลยโทษตัวเองมาตลอด

พยายามอย่างหนักเพื่อจะให้ท่านเห็น

คงเป็นเพราะซาคุสินะ...

ถ้าไม่ให้ซาคุเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็คงไม่รู้เรื่องนี้หรอก

นี่มันไม่เหมือนคาเลยนะ ปกติเธอต้องอาละวาดสิ

อย่าเรียกคนอื่นเหมือนพวกคนหยาบคายสิ

การสวนกลับแบบปุๆ แบบนั้นน่ะ ถึงจะดูเหมือนคามากกว่า

ถ้ามีอะไรอยากพูด ก็พูดออกมาสิ

ในเวลาแบบนี้ การอยู่เคียงข้างกันน่ะ ก็คือสิ่งที่เรียกว่าคู่ชีวิตนั่นแหละ

ถึงพ่อแม่ก็ไม่เคยมีอะไรทำให้แบบนี้เลยนะ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่สถานที่แห่งนี้

มันถึงได้

อบอุ่น

รู้สึกสบายใจ

ขึ้นมาล่ะ

・・・ฉันน่ะ

เรื่องของซาคุ

อาจจะชอบแล้วสิ

ออกมาเรื่อยๆ แบบนี้เลยเหรอ

คำพูดออกมาได้ขนาดนี้เนี่ย...

เกี่ยวกับเรื่องของซาคุนี่นา คงจะเยาะเย้ยสินะ...

ในที่สุดก็ตระหนักถึงเสน่ห์ของฉันแล้วสินะ

เซจจิ

เจ็บสิ

ความมั่นใจเกินร้อยของซาคุมาจากไหนกันนะ

ก็คงเป็นเพราะพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิดมันไม่ธรรมดาล่ะมั้ง

นี่ตัวเองพูดแล้วไม่รู้สึกเขินเลยเหรอ?

ดูเหมือนว่ามีแต่ตัวเองที่ตื่นตระหนกอยู่คนเดียว

รู้สึกหงุดหงิดชะมัด

แต่ว่า

มันสมกับความเป็นพวกเราเลยนะ

รู้สึกว่าพอได้คุยกับซาคุอะไรๆ ก็เริ่มไม่สำคัญไปหมดเลยค่ะ

นั่นเป็นเรื่องที่ดีนะ

ต่อให้เธอจะกังวล มันก็ไม่ได้แปลว่าจะถูกแก้ไขได้หรอกนะ

เรื่องแบบนั้น ปล่อยให้ฉันที่ฉลาดอย่างฉันจัดการเถอะ

หัวเราะเยาะเหรอ!

ฉันเก่งกว่าซาคุเยอะเลยนะ!

อย่ามาพูดเรื่องได้เกรดแดงทุกวิชาสิ

ตอนที่ฉันดื้อรั้นน่ะ ชีวิตก็ไม่เคยมีคำว่าได้เกรดแดงเลยนะ

หลังมือ...มันบวมขึ้นมานิดหน่อยนะ

นี่ซาคุ

เจ็บตอนทำงานเหรอ?

ไม่ใช่แบบนั้น

เมื่อก่อนนี้เซ็ตสึซาทำให้น่าบาดเจ็บไปใช่ไหมล่ะ

เลยไปปฐมพยาบาลให้หน่อย

เอ๊ะ?

โย

ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญเลยค่ะ

ไป...

เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ใบหน้าคุณดู...

คุณซาซะแห่งซังโคโระ...!

อ่า ไม่มีอะไรมากหรอก

ให้ตายเถอะเจ้าซาคุนั่น...โผล่มาก็มาชกท้องให้ฉันเต็มๆ เลย...

?

เชิญๆ ทางนี้เลยค่ะ

ทะ...ทำไมกัน

ทายาทลำดับถัดไปของตระกูลมิโค หรือว่าตระกูลอิเซะ...

ไม่รู้สิ

แต่นี่มันน่าจะเป็นจุดเปลี่ยนของเรื่องอะไรบางอย่างเลยนะ...

ฮิ...ฮิฮิฮิ...

เราได้เชิญแขกเข้ามาแล้วครับ

แล้วคุณมาที่บ้านเราด้วยธุระอะไรเหรอครับ?

ฉันไม่ชอบแบบอ้อมค้อม งั้นจะเข้าเรื่องเลยนะ

พวกเธอมันไม่อยากจะเอาลูกสาวกลับคืนมาเหรอ?

แล้วก็

ไม่อยากจะล้างแค้นเหรอ?

หมายถึงลูกสาวเหรอคะ?

ใช่แล้ว

แน่จริงค่ะ พี่สาวชื่อว่าฮาซึกิ

คือคุณฮาซึกิ พี่สาวฝาแฝดที่เก่งกาจน่ะ

ทำไมคุณมิโคถึงทราบเรื่องลูกสาวของพวกเราล่ะคะ?

นอกจากนี้...

การล้างแค้น หมายถึงอะไรเหรอคะ?

พี่สาวของพวกเราเดิมที

เอ๊ะ?

ไม่รู้เหรอ?

คงจะรู้ว่าพี่สาวเป็นตัวเต็งในการเป็นภรรยาของหัวหน้าตระกูลอิชิโนะมิยะใช่ไหม?

พี่สาวเป็นสตรีสูงศักดิ์ของท่านหัวหน้าตระกูลมิยา

คุณมิซาโอะได้แนะนำให้เธอเป็นคู่สมรสของซาคุไว้นะคะ

ไม่จริงน่า...

ถ้าเป็นแบบนั้น พี่สาวฉันก็คงได้เป็นภรรยาของประธานตระกูลอิชิโนะมิยะแล้วล่ะ

น่าเสียดายจริงๆ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ตระกูลอิเซะของเราก็จะได้รับอานิสงส์มากมายเลยนะ...

น่าจะดีแล้วที่น้องสาวตัวปัญหาคนนี้ไม่ไปแย่งชิงตำแหน่งนั้นมา

ใช่

ฮะ! คานะ!

เจ้าคานะนั่นแหละ

ถ้าไม่มีเขาคงดีน่า

ใช่แล้ว!

ขอแค่ไม่มีไอ้ตัวสอบตกนั่นก็พอ!

ไอ้หมอนั่นแหละที่ทำทุกอย่างให้พังหมด!

ยัยเทพแห่งโรคระบาดนั่น

น่าจะรีบรับไปเป็นบุตรบุญธรรมซะตั้งแต่แรกแล้วสิ!

น่าว่าจินนะว่าคุณฮานะตอนนี้

น่าจะกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ที่คฤหาสน์อิชิโนะมิยะสินะ

พวกเธอน่ะ ไม่รู้ถึงความยากลำบากของพ่อแม่เลย

อึก...อุ๊ก...!

ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปใช่ไหม?

ถ้าคุณฮาซึกิของพี่สาวกลับมาที่บ้านหลังนี้

ใช่แล้ว...

แค่มีฮาซึกิอยู่ก็พอแล้ว

ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางทั้งหมด

คุณพูดถูกเลยนะคะ คุณมิโค

คุณซาคุน่ะ ก็ดีกว่าพวกเกเรๆ พวกนั้นเยอะเลย

แน่นอนว่าคุณฮาซึกิย่อมดีกว่าอยู่แล้ว

ใช่เลย! หัวหน้าของบ้านหลังนี้ก็คือฉันนี่แหละ!

จะให้ใครไปก็ไม่ยอม!

แต่ถ้าทำแบบนั้น มันจะไม่ไปขัดใจคุณซาคุหรือคะ?

เพื่ออิเซะแล้ว พวกเธอทำอะไรได้บ้าง?

ใช่เลยคุณ!

ใครสมควรเป็นหัวหน้าของบ้านหลังนี้กัน?

มันชัดเจนขนาดนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ?

เอาล่ะ ไปทวงคุณฮาซึกิกลับมากันเถอะ!

...แต่ว่าเจ้าฮานะนั่นจะต้องมาขัดขวางแน่ๆ

วางใจเถอะ ฉันจะช่วยให้เอง

ขอบพระคุณมากค่ะ! คุณซังกะโรว!

บุญคุณนี้จะไม่ลืมไปตลอดชีวิตเลยค่ะ!

ยิ้บ

ผู้ร่ายเขตแดน ทสึคุ หนึ่งฮานะ