ตอนที่ 36

ช่วยด้วย! คุณซังโคโร่!

ซังโคซากุระอยู่ไหน!?

รีบทำอะไรสักอย่างสิ!

นี่ คุณนาย

นั่น... ทิ้งมันไว้แบบนั้นเลยไหม?

ตามที่คุณอาโอยพูดนะ เราทิ้งของขยะเถอะ

ถึงอย่างนั้นก็น่าจะไม่ใช่แบบนั้นนะ

เอ๊ะ จะช่วยเหรอ?

อย่าทำหน้าไม่พอใจสิ

ก็ถ้ามันตายตรงนี้ ปัญหาหลายอย่างก็จะคลี่คลายไปแหละนะ

ในฐานะมนุษย์ ก็ต้องช่วยมันสิ

ถึงจะโจมตีพลาดไปคิดว่าเป็นภูตผีปีศาจตัวอื่นก็เถอะ

ถ้าโดนภูตผีปีศาจกินเข้าไป จะนอนไม่หลับแน่

ก็แค่อุบัติเหตุใช่ไหมคะ?

เข้าใจแล้ว

ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ

แต่ว่า

ฮิฮิฮิฮุ

อูฟุฟุฟุ

แต่รู้สึกว่าเป้าหมายของมันเริ่มเปลี่ยนไป ถ้าจัดการมันได้ก็คงไม่เป็นไร

เอาล่ะ ไปเลย มาซะ

ค่ะ

ต้องเล็งให้เป้าหมายให้ดีนะ อาโอย

ให้ดีนะ

รู้แล้วน่า

อะ อุ๊ย ทำผิดไปแล้วค่ะー

กรี๊ด!

นั่นมันเท้าฉันนะ!

เอาล่ะ ถ้าพวกอาโอยพยายามอย่างหนักในเรื่องนี้

โอ๊ะ มือลื่นเลย!

จะไปหาตัวหลักของหนวดพวกนั้นดีไหมคะ

ฮี๊ยยย

!

อื๊ออ

น่าขยะแขยงจัง

!

เชือกเส้นนี้

ก่อนจะเข้ามาตรงนี้ก็...

อย่างนั้นเอง

ใช้เชือกเส้นนี้เป็นตัวกลางในการรักษาอาคมสินะ

ก็เลยเข้าใจแล้วว่าทำไมสมาคมถึงสั่งห้ามเข้าที่นี่

น่าจะใช้มันกักขังภูตผีปีศาจตัวนี้ไว้ที่นี่กระมัง

เสียงและแรงสั่นเมื่อครู่คือตอนที่ภูตผีปีศาจมันทำลายอาคมน่ะสิ...

อะไรกัน ถึงได้แค่กักขังมันไว้เฉย ๆ ไม่กำจัดซะเลย

อึก!

ยูคิซาซะรู้เรื่องนั้นเหรอคะ

ว่าแต่ซึซุนะปลอดภัยไหมนะ

แล้วทำไมถึงไม่ฆ่าแล้วปล่อยทิ้งไว้ล่ะคะ?

แถมยังหนีไปขังพวกเราอีกนะ

ดูเหมือนจะไม่มีคนอื่นอยู่เลย...

มีอะไรไม่รู้เยอะเกินไปเลย

เอาเป็นว่าก่อนอื่น

คงต้องจัดการไอ้เจ้าอ้วนนี่แล้วล่ะมั้ง

ซาคุได้ฝากข้อความเสียงไว้แล้วนะ

เดี๋ยวสักวันเขาก็ต้องรู้แล้วมาช่วยแน่ ๆ เลย~

ก่อนถึงตอนนั้น ฉันจะจัดการสิ่งที่ทำได้ให้เสร็จ

เปิดฉาก!

เม่...

โกหกเหรอ!?

อาโอย!

มาซะ!

คุณหลัก ปลอดภัยไหมคะ?

อีกฝั่งก็กำลังวุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเองอยู่ค่ะ

ยังมีสัมภาระด้วย แถมหนวดก็เพิ่มขึ้นมาทันทีด้วย

แล้วมาซะล่ะคะ?

ก็พยายามหาทางออกมาได้คนเดียวเองค่ะ

พอตัดหนวดมันก็แตกตัวออกไปอีกน่ะสิ

รีบหน่อยนะ ไม่งั้นมาซะที่อยู่ตรงโน้นก็อาจจะป้องกันสัมภาระไม่ไหว

ในฐานะภูตผีปีศาจก็ช่างน่าหมั่นไส้จริง ๆ!

เอาล่ะ!

เจ้าตัวนี้พลังฟื้นตัวก็สุดยอดแฮะ...

แต่ว่า

สงสัยเป็นเพราะใช้พลังในการซ่อมแซมสินะ

มันตัวเล็กลงกว่าเมื่อครู่แล้วด้วย

อาโอย ฉันจะโจมตีเจ้าตัวนี้รัว ๆ เลยนะ

ระหว่างนั้น ช่วยทำให้หนวดมันไม่มาขวางทางฉันด้วยล่ะ

เข้าใจแล้ว พลังแบบที่เจ้าชอบนี่เอง

อูริยะ!

อูริยะ!

อูริยะ!

อย่าพูดแบบกล้ามโตเหมือนคนไร้สมองสิ!

ถ้าไปตามแรงแบบนี้ น่าจะโค่นมันได้นะ!

อึก!

เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณหลัก!

น่าขยะแขยงจัง...

นี่มันถึงกับว่าผมก็แย่เลยนะเนี่ย!

ฉันเองก็ถอนมือไม่ออกเหมือนกัน ช่วยจัดการหน่อยนะคะ!

ไม่ ๆ ๆ นี่มันซีเรียสแล้วนะว่ามันแย่มาก!

อาซึทำได้ไหมเนี่ย?

ไม่น่าจะไหว

จริงดิ?

เมื่อกี้อาซึกำลังสะกดจิตมันอยู่ แต่ดูเหมือนอาซึกับมันจะไม่ถูกกันเลย

อีกนิดเดียวเอง อาโอย สู้ๆ นะ...

แกฮะ

มาแล้วโว้ย

คุณหลัก!

เจ็บจัง

หายใจไม่ออกเลย

จะมาใส่ใจไม่ได้แล้ว!

แต่ว่า

นี่คือครั้งสุดท้ายแล้วนะ

กินเข้าไปซะ!

งั้น...

ฮ่าาาาา...

อ๊าาา...

จบแล้ว...

คุณหลัก ปลอดภัยไหมคะ!?

คุณหลักคะ

กรี๊ดดดดด!

แกมาจากไหนกันเนี่ย!

ไม่นะ~

ดา

ถ้าอยู่ใกล้ๆ ดาร์ลิ่ง ทสึบากิก็อยู่ได้ทุกที่เลยนะ~

นน่ะ!

คุณหลัก! คุณโอเคไหมคะ?

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

การที่มีทสึบากิอยู่ แสดงว่าอาคมคลายลงแล้วสินะ

ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นค่ะ

เมื่อครู่นี้ คุณซาคุ กับพี่ชายของคุณฮานะ ได้เข้ามาข้างในแล้วนะคะ

ถ้างั้นฉันก็ย้ายตามไปดีไหมคะ

มาซะ ขอไหล่หน่อยนะ

เมื่อครู่คุณบอกว่าไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอคะ

ถึงกับต้องขอไหล่เลยหรือคะ แสดงว่าตัวคุณเจ็บมากใช่ไหมคะ?

อาฮะฮะฮะ...

อาฮะฮะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! คุณพักตรงนี้สักครู่เถอะค่ะ!

ขอโทษนะ

แต่เรื่องของพ่อแม่ก็มีนี่นา จะไม่ไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ

อาโอย เลิกทำตัวหยอดกันก่อน แล้วช่วยอุ้มคุณหลักหน่อยค่ะ

ไม่ได้ทำตัวหยอดนะ!

รุ

ซากุระ

ไม่ดีเลยนะเนี่ย

!

อุ้มคุณหนูของดาร์ลิ่งสิ~

เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

มันเกี่ยวกับการต่อสู้กับปีศาจนิดหน่อยน่ะ

แต่ก่อนอื่น ทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ?

มาสายจังเลย

อา นั่นมันผิดไปหน่อยนะ

...?

ปีศาจที่อยู่ที่นี่จัดการได้แล้วสินะ?

อือ

ไอ้ตัวน่าขนลุกแบบนั้น ทำไมปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นล่ะ

ก่อนอื่นเลย ก็คือซึซึนะ!

ใจเย็น ๆ เพื่อนของแกปลอดภัยดี

ซึซึหายไปไหนแล้วเนี่ย ไอ้แก่บ้า!

เราเก็บไว้ที่นี่อย่างปลอดภัยแล้ว

อย่างนั้นเหรอ

มะ...

คราวนี้เจ้าตัวนี่

สร้างปัญหาให้เราไม่น้อยเลยนะ

พวกแกจับลูกสาวของสามโคโรว์ไปเป็นตัวประกันนะ

คุณซาคุ...พวกเราแค่...

ไม่ต้องมีข้อแก้ตัวหรอก

รู้ไหมว่ามันเป็นเรื่องที่ใหญ่โตแค่ไหน?

มันเป็นปัญหาใหญ่ที่อาจทำให้หนึ่งโนมิยะกับสามโคโรว์บาดหมางกันได้เลยนะ

ทั้งหมดก็เพื่อฮาซึกิ...

หุบปากไป

เราได้รับการให้อภัยจากสามโคโรว์ด้วยตัวผมเองเลยนะ

ให้ซาคุโค้งหัว...

และบัดนี้ก็ให้หัวของตัวเองโค้งคำนับต่อผม ซึ่งเป็นประมุขของหนึ่งโนมิยะแล้วด้วย

เจ้าไม่รู้เลยว่ามันทำให้หนึ่งโนมิยะอับอายแค่ไหน

จะให้บอกว่าไม่รู้ไม่ได้เด็ดขาดนะ

พวกแกที่ก่อเรื่องจนอาจจะเกิดความขัดแย้งกับตึกมิกาโตะ

ถ้าพวกแกไม่ชดใช้ให้สมควร ตึกมิกาโตะก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน

จงส่งมอบตำแหน่งหัวหน้าบ้านให้ยานางิเดี๋ยวนี้

พวกแกให้ปลีกตัวไปพักผ่อนซะ

อะไรนะ? ไม่พอใจเหรอ?

ไม่จริงนะ!

คิดว่าตัวเองที่ก่อเรื่องแบบนี้

จะได้รับสิทธิ์ในการบ่นงั้นเหรอ

จงละอายใจซะ!

พวกแกไม่มีทางเลือกหรอกนะ

จะคัดค้านก็ไม่มีประโยชน์หรอก

รับทราบแล้วครับ/ค่ะ

ในครั้งนี้ที่ญาติของพวกเราสร้างความเดือดร้อน ขออภัยเป็นอย่างสูงครับ/ค่ะ

นับจากนี้ไป ในฐานะประมุขของหนึ่งโนมิยะ ขอแต่งตั้งเซยานางิเป็นหัวหน้าของเซนะ!

ยานางิ แบบนี้ใช้ได้ใช่ไหม?

พ่อแม่ให้รีบส่งกลับบ้านนอกเดี๋ยวนี้เลย

รับทราบค่ะ

พวกเราขอขอบคุณสำหรับเมตตาของคุณค่ะ

หมายความว่าแค่ให้เกษียณเฉย ๆ โดยจะไม่ลงโทษอะไรที่โดดเด่นใช่ไหมคะ

ถึงแม้จะลักพาตัวคนมา แต่ก็ดูเหมือนการรับมือจะเบาไปหน่อยนะ

ไม่อย่างนั้นก็ควรจะแจ้งตำรวจแล้วจับขังเลยดีกว่าไหมนะ

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น หนึ่งโนมิยะก็จะถูกว่าเรื่องการดูแลไม่ดีจากบ้านอื่น ๆ

ทั้งที่เพิ่งจะขอการอภัยจากสามโคโรว์ด้วยการโค้งคำนับไปแล้ว มันก็จะกลายเป็นไร้ความหมายไปเลย

นอกจากนี้ การจะมอบบ้านของอิเซให้แก่น้ำหลั่นในสภาพที่สวยงามได้

ก็ไม่สามารถปล่อยให้ญาติของตัวเองเป็นอาชญากรได้

ดูเหมือนจะวางลงในที่ที่ควรจะวางได้แล้วนะ

อ่าาา

แบบนี้ก็จบลงอย่างมีความสุขแล้วสินะ

ยินดีด้วยนะ

มิวะ ฮานะ ผู้เป็นผู้ควบคุมอาคม (ซึทสึคุ)