ตอนที่ 48

คุซะ...

เป็นนายสินะ

โอ้ คุณซาคุ

รู้จักที่อยู่ของกันและกันได้ดีเลยนะ

อย่างนี้นี่เอง คือว่าให้เหล่าคาชิกามิสอดส่องไว้ก่อนสินะ

เธอเนี่ย ทำเรื่องไม่คาดฝันได้จริงๆ

คุซะ ยอมจำนนซะ

ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้แล้ว

คิดว่าตัวเองวางตัวได้เนียนๆ จนไม่มีใครสงสัยแล้วนะ

หมายความว่ายังไงเหรอคะ?

มันสายเกินไปแล้วล่ะ

ช้าไปแล้ว คุณนี่ ไม่คิดจะหยุดก้าวเดินเหรอ

ถึงขนาดที่ว่าห้าตระกูลไม่พอใจขนาดนั้นเลยเหรอ?

ถึงแม้จะอายุน้อยกว่า แต่กลับได้รับการยกย่องให้เป็นทายาทคนต่อไป

คุณที่นั่งตำแหน่งหัวหน้าตระกูลได้อย่างเป็นเรื่องปกติ

ใช่ค่ะ

แน่นอนว่าสำหรับคุณด้วย

ฉันเกลียดคุณเข้าให้แล้วค่ะ

มันกลับไปไม่ได้แล้วเหรอ?

คุณนี่ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้ ถึงเรียกตัวเองว่าเป็นหัวหน้าตระกูลได้

ใช่เลย การทำลายตระกูลใหญ่ๆ ให้หมดไปน่าจะดีที่สุดแล้ว

แฮ่ก... แข็งดีจัง

!

อ่าา

ถ้าเป็นเมื่อกี้ก็น่าจะผ่านไปได้แน่ๆ เลยนะ

เฮ้ย คุณซาคุ

อย่ามาปรานีเพราะรู้จักกันนี่นะ

หมอนั่นมันอาชญากรชัดๆ

กลับมาเป็นปกติแล้วสินะ

จะจับตัวเป็น ไม่ต้องฆ่าหรอกนะ

พูดกับใครน่ะ

โอเค

!

โฮลล

ตรงที่โดนสัมผัสมันผุพังไปแล้ว...!

แย่แล้ว

คุซะ เก่งเรื่องคำสาป

อย่าประมาทนะ

รู้แล้วน่า

โอ้โห

จัดการเหล่าภูตมารจำนวนนั้นมาได้นี่นะ

ตุ๊!

ที่ขาโดนผนึก...

อึก...

จับได้แล้ว

อย่างนี้นี่เอง

หมายความว่าคุณฮานะกำลังรออยู่ใช่ไหมคะ

แต่ว่าทำไมถึงไม่รู้ตัวว่าโดนใส่ผนึกที่ขา

ล่ะคะ?

บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ

อะซึฮะเนี่ย เก่งเรื่องพวกนี้จะตายไป

ตอนที่คุณไม่ทันรู้ตัว ก็โดนมายาของอะซึฮะเข้าเล่นงาน

เลยไม่ทันสังเกตว่าผนึกของซาคุถูกกางออกไป

เป็นแบบนั้นเองเหรอคะ

เป็นวันที่ทุกคนได้เรียนรู้บทเรียนว่า อย่าดูถูกวิญญาณภูตแมลงเลยนะ

เป็นผลจากพลังแห่งความรักระหว่างผมกับคุณฮานะสินะ

แต่ว่าไม่ใช่ตอนนั้นไม่ใช่เหรอครับ!

จังหวะมันเป๊ะมากเลยนะ

พวกเราจากสมาคมมาช่วยแล้วค่ะ!

ปลอดภัยดีนะคะ! คุณจิโจอิน!

อ่าา

เกือบไปแล้วสิเนี่ย...

ที่กวาดล้างวิญญาณภูติรูปคนกับภูตมารที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน...

จำนวนภูตมารที่จัดการได้รอบนี้ก็ยังแพ้พายุอยู่ดี!

ให้ตายสิ!

คุณคุซะ... ไม่สิ จะนำตัวคนร้ายไปคุมขังที่สำนักงานใหญ่เองครับ

ส่วนการคุ้มกัน พวกเราจะรับช่วงต่อเอง

อ่าา

หาาา!

ฮานะเซ่!

ฮานะฮานะ!

เฉียดฉิว

โอ๊ย!

อ๊ะ...

อะไรกัน...!

น่าขยะแขยง...!!

อึ๊ก

อ๊ะ...

คุซะ!

ทำอะไรกับคุณฮานะน่ะ!

สิ่งที่ฉันถนัดน่ะ

คุณซาคุคงจะรู้ใช่ไหมคะ?

...!!

คำสาป...

เจ้าตัวต้องเป็นคนแก้เองสินะ

เป็นคำสาปที่ถ้าผู้ร่ายไม่ได้เป็นคนแก้ มันก็จะไม่ออกไป

นักเรียน สำหรับคุณฮานะที่เป็นนักเรียนแล้ว คงจะแก้คำสาปไม่ได้สินะคะ

คุซะ อาาา!!

ซาคุ ใจเย็นๆ! ถ้าเข้าไปใกล้อย่างประมาทแล้วจะแย่แน่!

ถ้าคุณเมตตาปล่อยไป จะทำการถอนคำสาปให้ค่ะ

ก็...

ถึงคุณจะคิดว่าหนีพ้นแล้ว ก็ยังต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณฮานะก่อนนะคะ...

หวังว่าคุณฮานะจะยังมีชีวิตอยู่ไปจนถึงตอนนั้นก็แล้วกันนะคะ

ทรมานจัง

มีบางอย่างกำลังแทรกซึมเข้าไปในร่าง

ความรู้สึกนี้

รู้จัก

นึกออกสิ

อาราชะ ได้ปลดคำสาปของพายุ

ฟูวววว

ความรู้สึกนั้น

ลองนึกออกสิ

ว่าอะไรนะ...

!

ไม่คิดเลยว่า

จะสามารถถอนคำสาปได้ด้วยตัวเอง...

นี่...

อย่ามาเล่นตลกนะ...!

...!!

ฮ่า...อาฮ่าฮ่าฮะ

ดีจังเลยนะเธอ

อยากได้จัง

โลกของผู้ร่ายเวทย์น่ะ คุณเองก็

เบื่อแล้วไม่ใช่เหรอคะ?

ถ้าเป็นคุณล่ะก็ โลกทั้งใบ

น่าจะรู้ถึงความไม่สบายใจที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือไร้ความสามารถ

ก็รู้สึกว่าน่าจะได้มาด้วยเหมือนกัน

เพราะฉะนั้น มาเป็นของฉันไหมคะ?

ขอโทษนะ จะช่วยเอง

ฮานะเป็นของฉัน!

คุณซาคุ ขอคุณฮานะหน่อยค่ะ

จะดูแลให้ดีเลยนะ

อย่ามาเรียกแบบไม่ใส่คำนำหน้าอย่างนั้นสิ!

ปล่อยซะเร็วๆ!

เจ้าไม่ได้รับคุณฮานะไปหรอกนะ!

อึ...

คุณไม่เคยคิดไหมคะว่ายิ่งถูกปฏิเสธมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากได้มากขึ้นเท่านั้น?

เรื่องนั้นก็เห็นด้วยนะ แต่ว่า...

อย่ามาเห็นด้วยนะ!

ซาคุเขากำลังสร้างช่องโหว่ให้เราอยู่!

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกันเรื่องแบบนี้แล้วนะ

ตอนนี้แหละ!

พลาดไปแล้ว

อึก!

จับตัวไว้!

ฮานะ คุณไหวไหม!?

เอาเครื่องรางผนึกพลังมาให้ฉัน!

อืม สบายค่ะ

เหมือนกับว่าเครื่องรางที่คิคุใช้ตอนที่ถูกซาคุโจมตีได้ช่วยได้แล้ว

เจ้าตั้งใจจะใช้ของอันตรายขนาดนั้นกับฉันเหรอ...

เอาน่า สุดท้ายมันก็ช่วยป้องกันตัวได้นี่นา ถือว่าดีแล้วไม่ใช่เหรอ

คงจะมีแค่อันเดียวนะ?

...

อย่าใช้กับฉันเด็ดขาดเลยนะ

...น่าจะนะ

จนถึงตอนนี้เลยนะคะ

ไว้เจอกันอีกนะคะ

คุณฮานะน่ะ

โดนมาด

เจ้าเคยแก้มันมาแล้วไม่ใช่เหรอ?

คาถาระดับที่คุซึน่ะ ใช้แล้วปกติก็แก้ยากไม่ใช่เหรอ

ทั้งๆ ที่...

มะ...มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะคะ

ฉันยังเป็นแค่นักเรียนอยู่เลยนะ

แล้วทำไมถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนั้นล่ะ

เป็นเพราะฉันคิดไปเองน่ะ

อา...รีบกลับไปหาทุกคนเร็วๆ

งานเทศกาลเรียนถูกยกเลิก

นี่ คุณฮานะ!

การชนะการแข่งขันแลกเปลี่ยนของโรงเรียนอันดับ 1

จะไม่ถูกบันทึกไว้ในสถิติแล้วนะ

ไม่นะ!

หลังจากนั้น พี่ชายก็ฟื้นสติแล้วค่ะ

แค่หัวโดนตัด เลือดไหลเยอะหน่อย แต่ดูเหมือนจะเป็นแค่บาดแผลเล็กน้อยเอง

ทำให้อยู่เป็นห่วงเลยนะ

ตัวเองนี่

คราวนี้ไม่เป็นแผลเลยก็ดีใจแล้วค่ะ

การไม่มีแผลน่ะมันเป็นเรื่องปกติสิคะ!

ถึงจะแก้มันมาแล้ว แต่ก็ได้รับคำสาปมานี่คะ

ต้องพักผ่อนสักพักเลยนะ!

...ถึงจะอยากจะพูดแบบนั้นนะ แต่ขยับได้ไหมคะ?

คุณแม่สามี

ค่ะ รับทราบค่ะ

มีแขกมาแล้วค่ะ

แขกเหรอคะ?

ชิซึโมโตะ โบตาน!

ค...คุณมาทำไม...คะ?

ฉันขอตัวออกไปก่อนค่ะ

●●●●

ผู้เกี่ยวข้องของตระกูลชิซึโมโตะ ได้ก่อเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นค่ะ

ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงด้วยค่ะ

เอ๊ะ

ได้กราบขออภัยคุณซาคุจากประธานตระกูลของคุซึโม็นโดยตรงเลยค่ะ

และอีกเรื่องหนึ่ง ดิฉันเองก็อยากจะขอโทษคุณเป็นการส่วนตัวค่ะ

ที่ช่วยหยุดคุณคุซึได้

และเรื่องความไม่สุภาพมากมายที่ผ่านมา...

แล้วก็

ขอบคุณนะคะ

การโจมตีของคุณมันได้ผลมากจริงๆ ค่ะ

อย่างที่คุณบอกเลยค่ะ...

อย่าลืมเกียรติยศของตระกูลชิซึโมโตะนะคะ

จะตั้งใจทำให้เต็มที่เลยค่ะ

วีเมอร์

ครั้งหน้าถ้าเจอกัน

รู้สึกว่าน่าจะสนิทกันมากกว่าเดิมนะคะ

คุซึจะถูกจับตาดูโดยสมาคมตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

การตายของกะดะศีรษะแห่งคุเก็น

ผู้ใช้เวทมนตร์จิโจอินที่หายตัวไป

การบุกรุกไปยังสำนักงานใหญ่ของสมาคมผู้ใช้เวทมนตร์...

จากนี้ไปจะค่อยๆ เปิดโปงให้หมดเลย

ให้สวมเครื่องรางที่ช่วยยับยั้งพลังของผู้ใช้เวทมนตร์

เลี้ยงไว้ตลอดชีวิตเลยสินะ

ไม่นะ...

ถึงจะไม่รู้สึกสงสารอะไรหรอกนะ

แต่เมื่อนึกถึงคนที่สนิทกับคนคนนั้นแล้ว มันก็ทนไม่ไหวจริงๆ

คนคนนั้นไม่มีใครที่รักเขาได้จริงๆ เลยเหรอนะ

แต่คุซึกลับทรยศคนที่พวกเขารัก...

คุณโบตานก็ชอบเขาเหมือนกันนะคะ

แล้วก็ยังมีคนอีกเยอะแยะเลยที่ชื่นชมเขาที่เป็นสุดยอดแห่งสีดำ

ถึงอย่างนั้น คนคนนั้นกลับ...

ไม่ใช่เหรอคะ?

ถึงแม้ว่าคนอื่น

จะใกล้จะตาย แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกสะเทือนใจเลย

คิดถึงเขาจนอยากจะหยุดความคิดตัวเอง

ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เป็นดั่งโซ่ที่ผูกมัดเขาได้จริงๆ เลยเหรอคะ?

ก็ไม่แน่ใจสิคะ

หัวใจของคุซึก็มีแต่คุซึเท่านั้นที่รู้

...นี่คะ

คุณซาคุไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?

คุณคงไว้ใจเขาใช่ไหมคะ?

แน่นอนว่าไว้ใจจริงๆ

...ก็ใช่นะ

แถมยังเป็นแรงบันดาลใจที่อยากจะเอื้อมถึงด้วย

เพราะอย่างนั้นเอง ถึงแม้ในเรื่องนี้จะรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างแรง

แต่ในขณะเดียวกัน

ในขณะเดียวกัน ผมก็เป็นประธานของอิชิโนมิยะนะ

ควรจะมองในฐานะประธานมากกว่าเรื่องความรู้สึก

แต่กลับประมาทมันไป

เรื่องครั้งนี้ก็ถือเป็นความผิดของผมเหมือนกัน

ผมสมควรเป็นประมุขจริงๆ นะ

ปุ๊

จริงอยู่ที่คุณซาคุอาจจะเป็นประมุขของอิจิโนะมิยะก็ได้นะ

ก็ต้องมีผิดพลาดบ้างสิคะ

แต่ก่อนอื่น เขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกันนี่นา

แค่ไม่ทำผิดพลาดแบบเดิมซ้ำอีกก็พอแล้วนี่นา

นี่ฉันที่ได้เป็นประมุขมันดีไปไหมนะ

ยอมรับเลยว่าเริ่มจะหมดความมั่นใจแล้วสิ

ไม่เหมือนคุณเลยนะ

อย่างน้อยก็ยังดีกว่าผู้ชายคนนั้นที่คิดแต่เรื่องของตัวเอง

คุณซาคุสมควรเป็นประมุขมากกว่าเยอะเลยค่ะ

คุณซาคุเป็นคนที่ต่อสู้กับความรับผิดชอบอยู่ตลอดเวลา

คนที่เข้าใจเรื่องนั้นอย่างถ่องแท้เลย

เพราะฉะนั้นฉันเลย

จิตวิญญาณนั้นจำเป็นสำหรับผู้สร้างเขตแดนที่จะปกป้องประเทศ

เชื่อใจคุณซาคุที่เป็นประมุขแบบนั้น

มันทำให้รู้สึกว่ากำลังมองคุณซาคุอยู่เลย

ครั้งนี้รอดมาได้นะ

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ แต่รอดมาได้เสมอเลย

อย่างนั้นเหรอ

ตอนนี้ถึงจะนึกขึ้นมาเหรอ?

ตอนนี้เหรอคะ?

ต่อไปนี้ ถ้าเธอเป็นภรรยาของผม ผมคงจะพาไปเจอเรื่องอันตราย อีกเยอะเลย

ถ้าผมอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

ผมเป็นประมุขของอิจิโนะมิยะนะ

และบอกได้ว่าจะเป็นคนช่วยเธอจากใครก็ตาม...

สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกก็คือ...

หน้าที่ในฐานะผู้สร้างเขตแดน

ผลที่ตามมาคือเธออาจจะตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น

ก็ไม่เป็นไร

อืม...

ถึงจะรู้เรื่องนั้นดี

เพราะว่าผมคิดว่าคุณซาคุที่เป็นประมุขของอิจิโนะมิยะ

นั้นเท่กว่าใครๆ เลยนะ

ถึงแม้จะต้องชั่งน้ำหนักระหว่างฮานะกับประเทศ แล้วอาจจะต้องทิ้งฮานะไป

กับฮานะ

แต่ว่า

ถึงอย่างนั้น ผมก็ยัง

ดังนั้น ขอให้อยู่เคียงข้างผมด้วยเถอะนะ

เจ้าโง่

ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงที่ต้องให้คนอื่นปกป้องสักหน่อยนะ

ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอก

ถึงแม้จะถูกขังอยู่บนหอคอย แล้วจะไม่มีใครมาช่วยก็ตาม

ฉันก็จะหาทางหนีออกมาได้เอง ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ

น่าเชื่อถือจังเลย

ใช่แล้วค่ะ

คิก

ดังนั้น คุณซาคุไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกนะ

แค่คิดถึงหน้าที่ในฐานะประมุขก็พอแล้วค่ะ

คนที่ใจกว้างขนาดนี้มันหายากจริงๆ นะคะ

ถ้าไม่ใช่ฉัน บางทีคุณซาคุอาจจะทำหน้าที่เป็นภรรยาไม่ไหวก็ได้นะคะ

ฮานะเตรียมใจขนาดนั้นให้ฉันนี่ ดีจังเลยนะ

นี่มันเหมือนกับกำลังบอกว่า "ช่วยจับฉันลงได้เลยนะ" เลยนี่นา

ไม่ได้พูดสักหน่อยนะ!

อย่าเขินสิ

ความรู้สึกของเธอมันส่งมาถึงฉันชัดเจนเลยนะ

รู้สึกเหมือนมันไม่ถึงเลยดีจัง!

เจ้าทำอะไรอยู่เนี่ย รีบปล่อยตัวออกไป!

คุณเจ้าค่ะ ท่านปลอดภัยใช่ไหมคะ!

ตกอับลงไปเยอะเลยแฮะ

คึ่ก

นี่ คุณคัตสึ

อืม

ความรู้เกี่ยวกับคำสาปที่คุณสอนมาให้

กิโยอู กิโยอู ต้นฉบับ (มุโตะ)

ฉันได้นำมาใช้อย่างเต็มที่เลยนะคะ

ฮานะ ผู้สร้างเขตแดน【ต่อ]