ตอน 1: Chapter 1

ก่อนหน้าถัดไป

ไดวะคิตาเซไก ตอนที่ 1 ● โลกที่กำลังจะมาถึง

จากโตเกียวไปทางใต้ 120 กิโลเมตร อิซึโอะจิมะ เกาะอิซึโอะ

ในที่สุดแล้ว จุดประสงค์ก็คือความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่สามารถพัฒนาไปสู่การมีเพศสัมพันธ์ได้

ไอ้โง่เอ๊ย!! จะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน!!

มันก็หมายความว่าแบบนั้นนี่เอง!!

อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

ขอโทษนะ~ พวกเรานี่มัน โนโรคราม ที่ยังไม่พัฒนา อีกแล้ว!

ความเข้าใจที่ถูกต้อง

อย่ามาพูดเรื่องแบบนั้นอย่างมั่นใจในห้องเรียนสิ!!

ว้าย!!

คนที่ชวนให้มีเพศสัมพันธ์คือโบโคตะ

บี๊ด

อย่ามาทำเป็นเล่นนะแก!!

ไดวะคิตะเซไ ตอนที่ 1 ● โลกที่กำลังจะมาถึง

คุณอันไคครับ

ถึงเวลาไปโรงเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?

เดี๋ยวจะไปสอนให้เองครับ

เรียนมาได้หนึ่งเดือนแล้ว... จงตระหนักว่าคุณได้จบการศึกษาขั้นพื้นฐานและกลายเป็นนักเรียนมัธยมปลายแล้วนะ

...ขอไปที่ย่านร้านค้าก่อนได้ไหมครับ?

ย่านร้านค้าที่ข้างหน้าตรงนี้เหรอครับ...

มีร้านขายอาหารสำเร็จรูป ร้านขายของชำ ร้านซูชิ แล้วก็...

มีแค่ร้านให้เช่าหนังสือที่ดูน่าสงสัยเท่านั้นแหละครับ

เฉพาะภาพวาดครับ 04:02-2-5

ตอนเข้าไปต้องทักทายด้วยนะ

ขออนุญาตนะครับ

คุณครูก็ลองชวนดูสิ

คุณครูเทชิมะจะเข้าไปด้วยเหรอ?

ที่โรงเรียนอีกแล้วสินะ

นะนะจัง คืนให้แล้ว

คุณอันไค ครั้งนี้ก็เหมือนเดิม~

อึก...

ไม่อยากคืนขนาดนั้นเลยเหรอ?

ลองบอกเขาไปสิว่า "ขายให้หน่อยสิ"

เอ่อ... กำลังคิดว่าคงจะขายให้ได้แล้วล่ะค่ะ!

ก็มีแค่คุณอันไคที่ยืมไปนี่นา~

ผลงานเปิดตัวของ "โรโบตะกับโปโคตะ" ที่มีแค่คนรู้ถึงเท่านั้น☆

เป็นมังงะดีๆ ที่มีพลังงานมากพอจะสั่นสะเทือนสมองของคนบางกลุ่มได้เลยนะ~

ถึงจะเป็นมังงะที่ถูกยุติการตีพิมพ์ แต่ก็เข้าใจได้ว่าทำไมถึงมีกระแสคลั่งไคล้แบบนี้

คอเมดี้โรงเรียนที่หุ่นยนต์แห่งทฤษฎีอย่างโรโบตะ กับหุ่นยนต์แห่งอารมณ์อย่างโปโคตะ ร่วมมือกันเรียนรู้เรื่องมนุษย์ รวมทั้งหมด 1 เล่ม

ราคาตลาดของหนังสือมือสองก็เกินหมื่นแล้วนะ~?

...งั้นก็ยืมอีกครั้งนะ...

ครั้งนี้ก็เหมือนเดิม~ มีอะไรจะยืมอีกไหม~?

อ่านหมดแล้วก็ไม่เป็นไร

1990~93

นิตยสารสำหรับหนุ่ม: นิตยสารสำหรับเด็ก

เป็นที่ชื่นชอบของทางร้านเลย

1984

แนะนำเลยนะ

1994

1969~74

......

1980~83

ไปกันเลย!

อ๊ะ อันตราย! หลบหน่อยสิ!!

เดี๋ยวก่อนนะ โปโคตะ!

ขะ ขอโทษครับ~

อันไค~ ถ้าเป็นตัวเอกมังงะในสถานการณ์แบบนี้ล่ะก็...!

แน่นอนอยู่แล้ว!!

เดี๋ยวก่อนๆ ผ้าใบสิ!!

ว้าย! ภาพสวยจังเลย

ขะ...ขอโทษจริงๆ เลยครับ...

ไ-ไหวเหรอครับ!?

แค่ขาเอง ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า~

รูปไม่เป็นไรก็ดีแล้วนะ

...ขอบคุณมากเลยครับ...อันที่จะส่งประกวดน่ะ...

เปลี่ยนชุดพละได้ก็ดีแล้วล่ะ

ของไอดอลน่ะ

ลองบอกเขาไปสิว่า "พอเสร็จแล้วให้ดูด้วยนะ"

พอเสร็จแล้วให้ดูนะ~

ขะ...ครับ

ฮิ

โย่ว!

โฮ๊ะ!

ฮะ!

ฮิ้ก!

ฟู่ว!

ฮ่า...

เซย์...

ตั้งใจทำดีมากเลยนะ

บ้านเล็กจัง!!

โอ้ คุณอะคาฟุ ต้องทักทายสิ

อรุณสวัสดิ์ครับ คุณอะคาฟุ!

คุณอันไค อรุณสวัสดิ์นะ คุณนียันทาโร่

ปีนเขาล่ะอีกแล้วเหรอ?

เร็วกว่ารถบัสอีกนะ

ฤดูใบไม้ผลิก็ผลิบานแล้วนะ

โชคดีที่ทุกท่านอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์ตามธรรมชาติมากเลยค่ะ

อย่ามองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ลองหันไปมองธรรมชาติดูสิคะ

โปโคจัง งั้น

คิกิ

คุณอันไคครับ จะสอนตามที่สัญญานะครับ

อันนี้ก็น่าจะคืนไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

...ยืมอีกแล้วเหรอ...

ดีไหมครับ!

มังงะอะไรน่ะ มันก็ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง!

มันคือสายน้ำแห่งความไร้สาระ ความบ้าคลั่ง ความยุ่งเหยิง และความไร้ความหมายเลยล่ะ

มันมีแต่ความตื่นเต้นชั่วคราวเพื่อประทังชีวิตในชั่วขณะนั้นเท่านั้น แต่มันจะพาคุณไปที่ไหนไม่ได้เลยนะ

เป็นการเสียเวลาเปล่า ไร้ประโยชน์สิ้นดี

คนที่วาดโดยคิดเพียงแค่ให้มันสนุก แล้วก็วาดอะไรที่ไม่ได้ทำจริง ๆ แล้วก็จบด้วยคำว่า "ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ" แบบไม่รับผิดชอบน่ะ พวกเขากำลังวาดอยู่น่ะ

พูดให้สั้น ๆ ก็คือทุกอย่างมันคือเรื่องโกหกนั่นเอง

ถ้าจะให้พูดถึงความบันเทิง ตอนนี้ก็มีวิดีโอบนเว็บ แอปพลิเคชัน โซเชียลเน็ตเวิร์ก และเกมใหม่ ๆ เต็มไปหมดไม่ใช่เหรอ

ขนาดการตีพิมพ์ก็หดตัวลง การปิดร้านหนังสือก็เกิดขึ้นติดต่อกันไปเรื่อย ๆ สไตล์การอ่านบนกระดาษมันไม่เป็นที่นิยมแล้วล่ะนะ

แต่ถึงอย่างนั้น ปัจจุบันก็ด้วยความสำเร็จของธุรกิจสิ่งพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ ยอดขายเองก็เกินช่วงรุ่งเรืองไปแล้ว...

...อ๊ะ เรื่องมันออกนอกประเด็นไปหน่อย

อย่างไรก็ตาม มังงะเล่มนี้ของทางเรา อาจารย์จะยึดไว้ แล้วคืนให้เองนะครับ

จะบอกให้คนร้านเก็บไว้เลยนะว่าอย่าให้ยืมอีก!

ทั้งหมดนี้ครับ!

...คุณเทชิมะครับ

โรโบตะกับโปโคตะในมังงะเรื่องนั้นเป็นหุ่นยนต์นะ แต่พวกเขาอยากเป็นมนุษย์น่ะ

สัตว์วิเศษ!

หัวเราะเหรอ?