ตอน 10.1: Chapter 10.1

8 ปีก่อน

คุณเรย์จิ วันเกิดปีนี้นะ

สุขสันต์วันเกิดจ้ะ

สมุดของคุณโมเรสกิน...

คุณก็ชอบเขียนเรื่องตลกในนั้นตลอดเลยนี่นา~

อุฟุฟุ~

ตอนที่ 10

แตะ!

พูดตามตรงเลยนะ~

อยากให้คุณเรย์วาดการ์ตูนจังเลยนะ~

เห้ย อาจารย์เทชิมะนี่นา! ไม่น่าเชื่อเลย!

พวกเธอนี่มาอยู่ที่นี่เองเหรอ

เกือบจะเที่ยงแล้วนะคะ ไม่เห็นอยู่ในห้องโดยสารเลยกังวลจนต้องตามหาเลยค่ะ! ถึงจะจบโคมีเทียแล้วก็ยังต้องกลับบ้านอีกนะคะ! รีบกลับไปที่ห้องโดยสารแล้วพยายามเข้านอนให้เร็วที่สุดเลยนะคะ!

อ๊ะ อาจารย์เทชิมะ~

กำลังฟังเรื่องเก่าๆ ของอาจารย์อยู่ค่ะ คุณนะ

เอ้ย! เล่าไปถึงไหนแล้วล่ะ!?

คุณไอสะกำลังคิดอยู่ว่าจะวาดอะไรต่อดี~

ก็เรื่องสมัยที่ยังเป็นผู้ช่วยนี่นา~ ว่าคุณเรย์จิเองก็เคยลำบากมาเหมือนกันนะ~

คุณนะเองก็เคยวาดการ์ตูนด้วยเหรอ ไม่น่าเชื่อเลย! พวกเธอนี่ทำไมถึงเลิกกันล่ะ?

อุฟุฟุ~ ผู้ใหญ่ก็มีเรื่องให้คิดเยอะแยะเลยล่ะ~

คุณอันไ กำลังคิดว่าจะวาดอะไรต่ออยู่เหรอคะ?

ถูกเปลี่ยนเรื่องมาเป็นเรื่องของฉันอย่างแรงเลย...

เปลี่ยนแบบกะทันหันเลยนะ~

เปลี่ยนเรื่องได้แบบเป็นธรรมชาติเลย...

มันเป็นการเปลี่ยนแบบกะทันหันนะ อาจารย์เทชิมะ!

เพราะมีโคมีเทียเป็นเป้าหมาย เลยรู้สึกผ่อนคลายไปหน่อย

เลยตัดสินใจไม่ได้ว่าจะวาดอะไรต่อดี...

การสร้างสรรค์ก็คือการทำซ้ำๆ ระหว่างการรับเข้าและการแสดงผลออกมานั่นเองค่ะ

พอปล่อยออกไปจนมันว่างเปล่าแล้ว ก็แค่รับมันเข้ามาใหม่ก็พอแล้วค่ะ

การเข้าร่วมโคมีเทียครั้งหน้าน่ะ คิดว่าจะทำช่วงฤดูหนาวดีค่ะ

น่าจะเข้าร่วมปีละ 3 ครั้งดีนะคะ...

ยังมีเวลาอยู่นะคะ ลองไปหาแรงบันดาลใจที่เกาะดูไหมล่ะ?

เอ่อ... ที่เกาะนี่มีแรงบันดาลใจเหรอคะ?

มีสิคะ!!

คุณอาจจะสนิทกับมันมากเกินไปจนไม่ทันสังเกตก็ได้นะคะ?

แล้วส่วนหน้าตัดของชั้นหินบนเส้นทางที่มุ่งหน้าไปเมืองโมโตมัตสึล่ะคะ?

ตอนขับรถผ่านๆ ก็เห็นแวบๆ น่ะค่ะ...

ส่วนทางตัดของอิซึทสึ คุณก็รู้จักใช่ไหมคะ?

ถ้าเป็นรูปถ่ายล่ะคะ...

แล้วก็ทะเลทรายหลังที่ระบุไว้บนแผนที่ของญี่ปุ่นเพียงแห่งเดียวล่ะคะ?

ไม่เคยไปเลยค่ะ...

ผมอยากปีนภูเขามิฮาระจัง~

บ้าจริง! ถ้าปีนช่วงหน้าร้อนนี่ตายแน่!!

ภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นตั้งอยู่กลางเกาะมิฮาระ สูง 758 ม.

ก็ไม่ได้สูงมากนี่นา ถ้าป้องกันฮีทสโตรกก็ไม่เป็นไรหรอก~

ตอนไปทัศนศึกษาของโรงเรียนประถมก็เคยปีนแล้วนะ

ปีนเขา

ถ้ากลับไปแช่ออนเซ็นด้วยนี่สุดยอดเลยนะ

ถ้าอย่างนั้นฉันไปล่ะ!!

ทุกคนจะไปด้วยกันจริงๆ เหรอ~?

อืมมม...

เพราะเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมชมรม ถ้าผู้ปกครองอนุญาต ก็จะขับรถไปให้นะครับ

ถือว่าเป็นโอกาสดี งั้นก็ไปเที่ยวตามที่ที่พูดถึงเมื่อกี้ให้ครบเลยนะ

ว้าว! จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนช่วงปิดเทอมหน้าร้อนแล้ว สนุกจังเลย!!

จะเตรียมกล่องข้าวไปให้นะครับ!

กล้วยจะใส่เป็นของว่างไหมครับ!?

ผม... ถ้าอารมณ์มาจะไปเองนะ~

คุณอิชิริวเป็นคนอยากไปไม่ใช่เหรอครับ?

ถ้างั้นวันนี้ก็แยกย้ายกันได้แล้วนะคะ!

รีบกลับไปที่ห้องโดยสารสิ!

ว่าแต่ คุณอันไ

นี่ให้สมุดเล่มนี้นะคะ

ว้าว... สมุดนี่เท่จัง!

แล้วก็ใช้จดไอเดียการ์ตูนในนั้นเยอะเลยค่ะ

เป็นคาถาที่ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาเลยนะ

ขอบคุณค่ะ! จะเก็บไว้อย่างดีเลยนะคะ!!

ในที่สุดก็เจอวิธีใช้สมุดเล่มนี้แล้วล่ะ

เก็บมันไว้ให้ตลอดเลยสินะ~

ว้าว! สมุดของอาจารย์!

ว้าว!!

เฮ้! ตรงนี้ยังมีรอยลบอยู่ด้วยนะ!

จริงด้วย!!

12

ถ้าทำแบบนี้...

อยากจะวาดในมังงะ...

10 อย่างที่อยากจะวาดในมังงะ!

จะทำเลยนะ!

...ทำไมล่ะ ลบมันทิ้งไปแล้วล่ะ?

...ไม่รู้เหตุผลนะ แต่ถ้าเป็นตัวเอกมังงะในสถานการณ์แบบนี้ล่ะ?

เอาล่ะ!!

3 วัน

××-××

ชั้นหินตัดขวางสำคัญ สูง 24 ม. ยาว 630 ม. เป็นชั้นหินที่เผยให้เห็นถึง 100 ชั้น ซึ่งถูกค้นพบระหว่างการก่อสร้างถนน

อยากกินบาวม์คูเคินจัง!

ฮิคารุจังจะมาช้าแล้วนะ~

หลับอยู่~

คนที่กินบาวม์แบบนี้ต้องตัวใหญ่ขนาดไหนกันนะ

อร่อยไหมนะ!

ใหญ่ขนาดนี้เลยนะ!

เศษอาหารร่วงหล่นมาเป็นกองๆ เลย!

กรี๊ด!!

ก็เป็นอย่างที่คิดไว้เลยว่ายุคแคมเบรียนนี่มันอัดแน่นไปด้วยชีวิตแบบเข้มข้นเลย◇

แล้วยุคครีเทเชียสก็เค็มจังนะ~

เดี๋ยวก่อนๆ จดก่อน!

ถึงจะโผล่มาแค่ประมาณ 15,000 ปี แต่ก็นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักตอนนี้...

ทางตัดของอิซึทสึ

จุดชมวิวที่น่าทึ่ง มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่ทั้งสองข้างของบันไดหินที่ปกคลุมด้วยตะไคร่

ทุกคนมาช้าจัง~

แกที่มาช้าเนี่ยนะ ที่มาพูด!

ก็ว่าแล้วเชียว

ดูเหมือนว่าตรงนี้จะถูกตัดด้วยต้นไม้จนกลายเป็นทางเดินเลยนะ

จริงด้วย~

ข้างในทางเดินของต้นไม้ที่เปิดทุกร้อยปี มีอาณาจักรของพวกผู้พิทักษ์ต้นไม้ (จูจิน) อาศัยอยู่

ผู้พิทักษ์ต้นไม้คืออะไรเหรอ?

พวกผู้พิทักษ์ต้นไม้คือสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาที่เป็นพืชที่วิวัฒนาการไปคนละสายกับพวกเราเลยล่ะ พวกมันกำลังหาโอกาสที่จะเข้ามาแทนที่มนุษย์ในการครองอำนาจของดาวดวงนี้ ต้นไม้ที่เราเห็นกันบ่อยๆ น่ะ จริงๆ แล้วพวกมันก็เป็นผู้พิทักษ์ต้นไม้เหมือนกันนะ และจะขยับตัวอย่างลับๆ ก็ต่อเมื่อได้รับแสงจันทร์เท่านั้นเอง ต้นสนที่อายุยืนยาวก็เป็นผู้อาวุโส ส่วนข้างใต้ก็มีนักการเมืองที่เป็นต้นสนอยู่ แล้วก็มีต้นฝักกะถัน ต้นพีช ต้นเกาลัดที่เป็นพลเมืองทั่วไป และพวกพืชที่มีอายุสั้นกว่านั้นก็จะถูกปกครองอยู่ และบางครั้งก็มีดอกเก๊กฮวยที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีโดยมนุษย์ก็จะลุกขึ้นเพื่อมนุษย์ด้วย

นั่น... นายเพิ่งคิดขึ้นมาเองเหรอเนี่ย

เพื่อนที่เล่าจินตนาการที่มันไหลลื่นได้...

ช่างสูงส่งอะไรอย่างนี้...

คุณอาจารย์เทชิมะร้องไห้เพราะพวกผู้พิทักษ์ต้นไม้เลย!!