ตอน 19.2: Chapter 19.2

1 ปีต่อมา

ว้าวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

ออนเซกิเนะ

ฉากไคลแม็กซ์ของเรื่องสวิเฮบิเนี่ย วาดมาสองอาทิตย์แล้วนะเนี่ย

คุณเรย์จังนี่ก็กลายเป็นกำลังหลักไปแล้วสินะ~

โดนดึงออกไปซะแล้ว!!

ฉันนี่มันไม่มีพรสวรรค์เลยสินะ～

การวาดการ์ตูนมันก็เริ่มจะเหนื่อยแล้ว

ช่วงนี้เลยไม่ได้ส่งงานเลยสักนิด

เฮ้อ~ เฮ้อ~ เฮ้อ~ เฮ้อ~

คุณเรย์จังดูสนุกกับการวาดมังงะจังเลยนะ

มันโคตรเหนื่อยเลยล่ะครับ

แต่บางครั้งที่มือมันเข้ากับเส้น...

มันจะเหลือแค่เสียงปากกาให้ได้ยินเท่านั้นแหละ

ตรงนั้นแหละที่ผมชอบที่สุดครับ

เป็นแบบนี้ซะแล้วสิเนี่ย~

โย่

รูปภาพก็พยายามให้มันคล่องแคล่วและมีประสิทธิภาพที่สุด...

ทุกวัน

ก็คิดว่าตัวเองฉลาดแล้วนะ แต่ว่า

ที่ฉันได้คำชมในที่ทำงานนี่ก็แค่เรื่อง "เป็นคนดี" เท่านั้นแหละนะ...

แค่เรื่องชงชานี่แหละที่ฉันทำได้ดีขึ้น...

คุณเทรามุระคะ ชงชาให้อีกแล้วเหรอคะ

เนี่ย คุณเฮลป์นี่เป็นคนดีจังเลยเนอะ~♡

...เรื่องของฉันเหรอคะ

ช่างคิดแทนคนอื่นให้ แล้วก็ ไม่เคยบ่นเลยนะ~♡

แค่แค่นั้นก็ไม่รู้สึกว่าแย่แล้วล่ะนะ~

แต่ว่ามังงะที่วาดโดย 'คนดี' เนี่ยมันน่าเบื่อจังเลยนะ~ ♡

...นี่นะ ถ้าเป็นคุณเรย์จัง ก็น่าจะทำได้สินะ

กลับมาแล้ววววว...

ก็มีแต่จะยอมรับเลยล่ะ

ว่างเปล่าจนไม่รู้สึกอะไรเลย

ตัวฉันที่มันแค่คล่องแคล่วแต่ข้างในมันกลวงโบ๋

คุณนี่

ทำไมถึงได้น่าสมเพชขนาดนี้กันนะ...

……

...อันนี้ เอามาทำเป็นมังงะดีไหมนะ...

・・・

ตัวฉันที่อยู่ในเงามืด ออดอ้อนคุณที่มีความหลงใหล

มันจะมืดไปไหมนะ... แต่ทำไมถึงรู้สึกสนุกจังเลยเนี่ย

อันนี้แหละ จะเป็นมังงะเรื่องสุดท้ายของฉัน

จะใส่ทุกอย่างของตัวเองที่มันน่าสมเพชลงไปเลย

เสร็จแล้ว...

มันน่าอายที่ต้องเปิดเผยตัวเองออกมาแบบหมดเปลือกเลยนะเนี่ย

ถึงจะดึกแล้ว แต่จะส่งแฟกซ์ไปเลยดีกว่า~

กิกกิ้ก

กิกะกะฮิรุรุรุรุ้

ส่งให้แล้ว!

อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!

วันถัดไป

♪-♪-!-!-♪-♪-♪-♪-!-!-!-♪

อ๊ะ! คุณเอ็นมะคะ อ่านเนมให้ดูแล้วเหรอคะ~

เอ๊ะเหอะ ใช่แล้วค่ะ เต็มที่กับงานอดิเรกเลย~

ไม่ไหวเลยเนอะ~ แบบนั้นน่ะ~!

เอ๊ะ?

อา อา ขอโทษค่ะ!

สติหลุดไปเลยค่ะ~

เอ๊ะ? ฉบับที่จะวางขายเดือนตุลาคมเหรอคะ?

เอ～～～ ...ไม่เกลียดเลยค่ะ!!

หืมม์,

อันนั้นมันผ่านได้สินะ

บางทีฉัน

อาจจะกลายเป็นแบบนั้นได้มั้งนะ

เอ่อ,

อะไรก็ได้นะ

ตอนนี้ขอตั้งใจกับอันนี้ก่อน

กลางดึก ปากกาก็เริ่มจรดลงไป

ไม่ต้องการทีวีหรือเสียงเพลงเลย

มีแต่เสียงปากกาที่ก้องกังวานอย่างสบายหู

ทั้งที่น่าจะไม่ได้นอนมาตลอดเลยนะ,

แต่กลับมองเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ชัดเจนเลยล่ะค่ะ.

นานๆๆๆ,

ถ้าช่วงเวลานี้มันจะอยู่ต่อไปก็คงจะดีจังเลยนะ.

ให้ดำเนินต่อไปตลอดไปเลย