ตอน 2.2: Chapter 2.2

ชิจัง โอเคไหมนะ

โอ๊ะ～ เรย์จัง ไม่เจอกันนานเลยนะ

ไม่ล็อคประตูเหรอ?

บนเกาะไม่มีโจรหรอกน่า～

ทำไมจู่ๆ ล่ะเนี่ย～

เร็วเกินไปจริงๆ นะ～

อาจจะออกเกาะไปแล้วล่ะ

นักเรียนรู้เข้าแล้วสิ

อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า～

ว่าให้สอนมังงะ

อาฮ๊ะ! อาฮ๊ะ! อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า～!

อย่าหัวเราะสิ!

เพราะว่ามีวันสิ้นเดือนแล้ว ก็เลยเขียนใบลาออกเรียบร้อยแล้วล่ะ

ก็ยังแข็งกระด้างเหมือนเดิมเลยนะ～

ขอบคุณนะ

กลับไปโตเกียวแล้วจะวาดมังงะต่ออีกเหรอ～?

ไม่วาดแล้วล่ะ

สำหรับฉันแล้วมันวาดไม่ไหวแล้ว

ฉันบอกนักเรียนที่มาขู่ว่าให้วาดมังงะไง

การวาดมังงะมันไม่ง่ายเลยนะ

โดยเฉพาะถ้าชอบมังงะด้วยแล้วล่ะ

☆โนะ โอ

ยิ่งรู้จักมังงะของบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่มากเท่าไหร่

ก็ยิ่งตระหนักถึงความไร้พลังของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น

แต่ว่า

การจะช่วยมันให้ได้ นั่นก็เป็นมังงะอีกรูปแบบหนึ่งเหมือนกันนะ

เหมือนกับการวิ่งตามแครอทที่ห้อยอยู่แบบนั้น

สำหรับฉันแล้วมันหายไปแล้วล่ะนะ

คงจะเลิกชอบมังงะไปแล้วล่ะมั้ง

ตามรอยมังงะที่ชอบมากๆ นั้นไป

เด็กคนนั้นจะวาดมังงะมาให้ไหมนะ～

คงจะทำไม่ได้หรอก

แค่พูดไปเพื่อให้เขายอมแพ้เท่านั้นเอง

ถ้าไม่วาดมังงะแล้วยังจะมาขู่อีก ฉันจะยื่นใบลาออกแล้วออกเกาะไปเลยนะ

คุณคาดหวังว่าฉันจะวาดให้สินะ～

ไม่ได้วาด

ก็ว่าวาดแล้วนี่～

ไม่เข้าใจเลยว่าคุณใช้เหตุผลแบบไหนถึงพูดแบบนั้นได้

เรย์จังนี่ช่างไม่ทันคนจริงๆ เลยนะเหมียว～

วาดมังงะมาให้แล้วค่ะ!

หนึ่งเล่มสมุดเหรอ?

เอ๊ะ! ไม่ดีเหรอคะ!?

ชื่อถูกลอกแล้ว!

ไปกันเถอะ เหมียวทา

ค่ะ! คุณเหมียวทา

เต็มไปด้วยการซ่อมแซมเลยนะ

ไม่ได้ร่างภาพก่อน แต่ลงมือวาดด้วยปากกาลูกลื่นไปเลย

แฟนตาซีเหรอ?

โค่นล้มจอมมาร นำมาซึ่งสันติสุขให้โลก!!

ฮะ!!

ฟุโรชิกิใหญ่จังเลยนะ～

เทลเลอร์หัวเราะแล้ว!!

หัวเราะแล้วล่ะ!! ♡♡

ฉันเดินอยู่บนทะเลทรายมาเป็นสัปดาห์แล้วนะ...

0 0 0 0 0 0

ทั้งที่ไม่ได้แบกสัมภาระอะไรเลย น้ำมาจากไหนเนี่ย?

สวัสดีตอนเย็นนะ

ชื่อของคุณคือเหมียวทาสินะ...

คึคึคึคึ

เหรอ การเดินทางเพื่อโค่นล้มจอมมารสินะ

จะมาเป็นเพื่อนร่วมทางนะ!!

ง่ายจัง!!

จอมมารดำมังกรอาฆาตแมวร้ายกินพืช!!

ปล่อยเด็กคนนั้นไปนะ!!

ตั้งแต่เมื่อกี้รู้สึกไม่ค่อยดีที่ข้อต่อเลยนะ～

ว้าว!!

ตั้งชื่อได้ห่วยแตกจริงๆ!

0 ≥

คุณโคะโฮจัง!! อุ๊ยยย

ยาวจัง!!

กำลังสู้กับมอนสเตอร์ที่โผล่มาแบบงงๆ อยู่ 20 P เลยล่ะ!

ฉันนี่...ลูกของเทพ...

สุดท้ายก็มีฉากไคลแม็กซ์สุดยอด ตัวละครก็ตื่นขึ้นมาแล้วก็โค่นมันได้!!

อาาา เหลือแค่ 3 หน้าแล้ว...

ถ้าเกิดว่า...

มันลุ้นในอีกความหมายหนึ่งเลยนะ!!

ก็เป็นพวกที่น่ารักดีเหมือนกันนะ

นั่นสิ...

พวกแก!!

ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำตัวช้าๆ นะ เหลือแค่ 3 หน้าแล้ว!!

ฉันคือแพล็กโมกรา มือขวาของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่!!

ขอแนะนำตัวละครใหม่!

แกคือแบล็กโมกราในตำนาน!!

ฉันคือ... แข็งแกร่ง...

ไม่เป็นไรนะ? อีก 2 หน้า...

ด้วยพลังของเทพ...

โดนจัดการในช่องเดียวด้วยพลังที่ตื่นขึ้นมาแล้ว!

อนาคตของเรามันจะส่องประกายได้เลยนะ!!

อืม

ข้อความที่มาแบบกะทันหันเลยนะ

ยังไม่จบนะ!!

รอก่อนนะ!

เป็นยังไงบ้างคะ?

“จบ?” เนี่ยน่าหงุดหงิดจังเลย～!!

...เริ่มจากต้นอีกครั้งนะ

โครงเรื่องก็แย่ แล้วภาพก็แย่สุดๆ เลย

การจะหาจุดดีๆ ในเรื่องนี้มันยากกว่าอีก

คุณโยชิ

บทพูดก็เป็นแนวอธิบายแบบเยิ่นเย้อไปหน่อย

ฉันรักและวาดเรื่องนี้อยู่แล้วนะ

แต่มันก็เข้าใจได้

แบบบริสุทธิ์ๆ เลยนะ เรื่องการ์ตูนนี่...

มีฉากที่น้ำตาไหลไหมครับ/คะ!?

...คุณอาจารย์คะ การวาดการ์ตูนนี่มันยากจริงๆ เลยนะคะ

ถึงคุณอาจารย์จะไม่เห็น แต่ว่าโปโกตะที่อยู่ข้างๆ หนูเนี่ย

เขาให้กำลังใจหนู เลยทำให้หนูวาดออกมาได้ค่ะ

เป็นเพราะคุณอาจารย์เลยค่ะ

มาแล้วววว~

ใบสมัครจัดตั้งชมรมครับ/ค่ะ

ให้ฉันเป็นที่ปรึกษาเองครับ/ค่ะ

กรุณากรอกข้อมูลที่จำเป็นแล้วยื่นมาด้วยนะครับ/คะ

E 1 L E 0 2

คุณอาจารย์! คุณอาจารย์! ขอบคุณครับ/ค่ะ!

ไม่ได้วาดอะไรเลย

ห้องพักครูขอความสงบหน่อยนะครับ/คะ!

หึ!