ตอน 3.1: Chapter 3.1

โคโคโระจัง อรุณสวัสดิ์นะ

โคโคโระจัง ไปให้สนุกนะ

โคโคโระ!!

ออกทางประตูหน้าสำหรับแขกอีกแล้วนะ!!

แต่ว่าทางหลัง...

ไม่เถียงหรอก!! ที่นี่เป็นเรียวกังเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาเป็นร้อยปีนะ!!

ถ้าแขกเห็นจะทำยังไงล่ะ!!

นี่มันไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย!!

ไดวะ โคโคโระ ตอนที่ 3 หัวใจ

อย่าติดกิ๊บผมแบบเด็ก ๆ แบบนั้นสิ!!

คุณมีผมสีดำที่สวยอยู่แล้ว การทำแบบนี้จะดีกว่านะ

ฉันบางครั้งก็จมลงไปใต้ทะเล

หายใจไม่ออก หายใจไม่ไหวเลย

คุณหญิงครับ ทางหลังตอนนี้ กำลังซ่อมอยู่ครับ...

ต้องไปที่โลกอื่นซะแล้วล่ะ

อะไรเหรอ ก็บอกแบบนั้นสิ

ต่อไปคือ... ฝั่งตะวันตกของคลื่น

โย่ว! ไปกันเลย!!

โย๊ะ!

ฮะ!

หอบ!

ซี โมโระชิ ไดจิโร่

คุณอันไคครับ,

ใบสมัครจัดตั้งชมรมนี้ ถูกปฏิเสธแล้วครับ

เอ๋,

เขียนมาให้หมดแล้วนะครับ

สถานที่ทำกิจกรรม กับจำนวนสมาชิกยังขาดไป 1 คนครับ

อา อ่า... ไม่รู้เหมือนกันครับ...

สถานที่ทำกิจกรรมนี่ หมายถึงห้องว่างในอาคารชมรมใช่ไหมครับ...

ไม่มีเลยครับ

อาจจะต้องใช้ห้องชมรมร่วมกัน หรือเป็นห้องเรียนที่ไม่ได้ใช้งานก็ได้ครับ

ทางเราจะลองไปสอบถามคุณครู ๆ ด้วยนะครับ

ดังนั้นระหว่างนักเรียนก็ลองปรึกษาเรื่องห้องชมรมที่สามารถใช้ร่วมกันได้ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาด้วยนะครับ

ไม่ไหวครับ อย่ามาดูถูกพวกสายอินโทรเวิร์ตอย่างโคมิยูกะสิครับ

แล้วก็ การจัดตั้งชมรมต้องมีสมาชิกขั้นต่ำ 3 คนด้วยนะครับ!

กึ... ไม่มี...

คุณเทชิมะครับ! ขอใช้เครื่องถ่ายเอกสารที่ห้องพักครูหน่อยครับ!

กังงงง

น่ารำคาญชะมัด

...คุณอันไค กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?

กำลังคิดว่ามังงะของฉันนี่ เอาไปชวนคนได้ไหมนะ

อาจารย์เทชิมะก็รับรองให้แล้วด้วย!

มังงะเรื่องนี้สุดยอดเลยนะ อันดับ 1!!

เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!?

ชมรมการจัดดอกไม้

บุกเข้าไปในอาคารชมรมเลยล่ะ!!

...เอ่อ... แบบว่า... ฮึบ! ขอโทษนะ... มันไม่เหมือนใครเลย... ฮึบ!!

การจัดดอกไม้เป็นวัฒนธรรมที่มีประเพณีนะ ฮึบ... มันไม่เข้ากับวัฒนธรรมเลย... ฮ่า!

ชมรมเพาะกาย

มังงะเหรอ? ขอโทษนะ แต่ฉันสนใจแต่กล้ามเนื้อเท่านั้น!

ชมรมฟิสิกส์

...นี่มันไม่ใช่ตลกเหรอ...?

...ดูเหมือนว่ามันจะยากสำหรับพวกเรานิดหน่อย...

ชมรมศึกษาเรื่องโอคากิเอะ

เอ๋!! สนุกเหรอคะ!?

กลับกันนี่มันตลกดีนะ

อาคารชมรมพังยับเลยแฮะ

อ๊ะ ฉันต้องไปช่วยร้านแล้วล่ะ

คุณครูอันดับ 1! ที่เหลือฝากด้วยนะครับ!

โอ้โห... หลายคนหัวเราะกันเลยนะ...

ที่เหลือก็ชมรมที่ใช้ห้องในอาคารหลักสินะ...

ขออนุญาตนะครับ/คะ

โอโคบอน เหมียวโฮ

เมื่อก่อนทำผ้าใบตก...

ขอโทษนะ

ขอโทษนะ

ขอโทษจริงๆ นะครับ!!

กำลังจะทำชมรมมังงะขึ้นมาน่ะครับ!

ก็เลยกำลังหาเพื่อนๆ กับห้องชมรมอยู่ครับ!

ก็เลยคิดว่าถ้าคุณสนใจก็มาเป็นเพื่อนกันไหมล่ะครับ!

มาเป็นเพื่อนกันนะ!!

คึคึ

เอへへ~ รูปฉันมันห่วยแตกใช่ไหมล่ะ

วันนี้ก็มีคนหัวเราะให้ฉันอีกแล้ว...

ชินแล้วล่ะ

อ๊ะ...

คุณฟุจิมงะนี่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่อยู่ชมรมศิลปะแล้วจะเก่งจัง

อ๊ะ คุณฟุจิมงะนี่ดีจังเลยเนอะ?

อึ...

อาา~ ถ้าคุณฟุจิมงะวาดมังงะของฉันให้ได้ก็คงจะดีจัง~

วะ...

คึ...

ไม่จริงน่า! มังงะของคุณอันไคสุดยอดไปเลย!

เนียังตะน่ารักมากเลย!!

ชอบมังงะเรื่องนี้มากๆ เลย!

อึ...

อืม, เราอยู่ปีเดียวกันนี่นา.

ฉันเห็นคุณปีนเขาอย่างกระฉับกระเฉงทุกเช้าจากหน้าบ้านฉันเลยนะ.

ตอนที่เคยทำผ้าใบตกไปเมื่อก่อนก็ขอโทษนะ!

วะ...

ฉันพอได้ไหม!?

ฉันเองก็ชอบอ่านมังงะมากๆ เลยนะ!

ชมรมศิลปะ ไม่มีคนแล้ว แถมยังตัดสินใจว่าจะยุบชมรมในปีหน้าด้วย ถ้าเข้าชมรมมังงะก็...

กิ๊บติดผมน่ารักจังเลยนะ!

...อะ...

อ๊ะ...

ได้...

กะทันหันเลย ขอโทษนะ

เดี๋ยวจะไปขอที่ห้องชมรมอื่นอีกทีนะ!

อ๊ะ!!!!

เฮ้อ~ พังยับเลยแฮะ~

อย่าทำตัวน่าเบื่อสิ~

แบบนี้ก็อ่านมังงะตลกๆ แล้วลืมมันไปเลยดีกว่า!

...ดีจัง ไปที่ห้องของนันะกันเถอะ~

สวัสดีตอนเย็นค่ะ~

อ๊ะ

คุณครูเทชิมะ!?

ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ...

ทำไมมาในเวลานี้ด้วยล่ะ!

คุณอันไคยังไม่ได้สังกัดชมรมไหนเลยไม่ใช่เหรอคะ

ไม่ควรจะเดินเตร็ดเตร่อยู่แบบนี้จนถึงเวลานี้ในชุดนักเรียนสิคะ!

...เป็นอย่างที่คิดสินะคะ, พังยับเลย.

พอฉันเอาเรื่องมังงะของฉันออกไปปุ๊บ ก็โดนหัวเราะเลยนี่นา.

เพราะว่ามังงะของฉันมันดูห่วยแตกเกินไป...

ไม่จริงหรอกค่ะ!

1

ถึงจะน่ากลัว แต่ก็ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำแล้วล่ะ

ฉันก็เหมือนกันนะ เนียังตะ.

แกร๊ก

มังงะก็คือการแสดงออกอย่างหนึ่งนี่นา.

การแสดงออกที่ใส่ความรู้สึกเข้าไปอย่างจริงใจนั่นแหละคือตัวมนุษย์เอง.

ตรงนั้นไม่มีเรื่องของดีกว่าด้อยกว่าหรอกค่ะ.

เนโกตะ

ความรู้สึกนั้นจะไปเขย่าสมองของใครสักคนที่มีความรู้สึกแบบเดียวกันค่ะ.

เนียัง

เนียัง

ถึงแม้ว่าภาพวาดหรือโครงเรื่องของคุณจะยังเด็กอยู่ก็ตาม,

ถ้าความรู้สึกนั้นถูกใส่ลงไปในมังงะอย่างถูกต้อง มันก็จะไปเขย่าสมองของผู้คนได้เกินกว่าแค่ทักษะค่ะ.

คุณครูเทชิมะ~!!

ก็... ถึงแม้ว่าความรู้สึกจะก้าวข้ามเทคนิคได้ แต่ก็ยังมีขีดจำกัดอยู่เหมือนกันนะคะ

ในระดับของคุณ อาจจะไม่มีใครไปถึงได้เลยก็ได้นะคะ.

คุณเรย์จังเป็นคนซื่อบื้อนะเนียังตะ.

คุณควรจะปลอบใจเขาแล้วไม่ใช่เหรอ!?

ใช่แล้วล่ะ~

เอ๊ะ? นันะกับคุณครูเทชิมะสนิทกันเหรอคะ?

ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอกค่ะ วันนี้แค่มีเรื่องจะขอเท่านั้นเอง.

...เรื่องขอเหรอ?