ตอน 22.1: Chapter 22.1

ตอนที่ 22

ตัวละครดีจัง

โยชิ!

ต่อไปจะวาดมังงะที่ตัวละครเก่งๆ แล้วล่ะ!!

เป็นเรื่องที่บรรณาธิการบอกไว้ที่โคมีเทียสินะ

อืม! คราวนี้ต้องสมบูรณ์แบบเลย!

โมโตะนะ คิวร่า! ตัวละคร!! คิวร่า!!

ได้ปรึกษาอาจารย์แล้ว วันนี้จะมาบอกเอง

วะ... ถ้าเป็นตัวละครที่ฉันสอนได้ล่ะก็...

อ๊ะ!! มาแล้วー!!

สวัสดีครับ~

ได ตอนที่ 22 ตัวละครดีจัง

คุณเฮกุจิคะ～～～～!?

เอ๊ะ คุณเฮบิจิกะ คือคุณแม่ของฮิคารุจัง และเป็นอาจารย์ของคุณเทชิมะ

ผู้ประพันธ์เรื่อง 'สวีทเฮบิสตรอว์เบอร์รี' ที่ขายไปแล้วหลายล้านเล่ม...

คุณกุพิจิกะซัง "!?

ซะ...

อ๊ะ เอ่อ! ชอบมังงะของคุณอาจารย์มากเลยค่ะ!

ขอบคุณนะคะ~♡

คราวที่แล้วรบกวนด้วยนะคะ!

※น้องชาย ตอนที่ 13 90% ของโลกนี้ คือตัวขยะค่ะ อ้างอิง

เพราะว่าฮิคารุจังช่วงนี้ดูสนุกทุกวันเลยค่ะ~

เลยอยากรู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง~♡

พอดีตัดสินใจทิศทางของเรื่องใหม่ได้แล้ว แถมยังร่างโครงเรื่องเสร็จหนึ่งเรื่องด้วย อารมณ์ดีขึ้นเลยค่ะ~♡

ด้วยความตื่นเต้นแบบนั้นเลยทำไปเลยค่ะ~♡

คุณอาจารย์! ถ้าไม่รังเกียจ รบกวนช่วยเผยเคล็ดลับการสร้างตัวละครกับคุณเฮกุจิด้วยนะคะ...

นั่นใครน่ะ~♡

จะได้สอนง่ายๆ เลย เอาไวท์บอร์ดจากที่โรงเรียนมาด้วยค่ะ...

เอ๊ะ...

เอ๊ะ?

งู...

ออกในอาโอดาอิโชด้วยเหรอ?

งู...

นันะจังที่มาช่วยขนด้วย

วันนี้ใจเต้นตึกตักตึกตักตึกตัก

เอ๊ะ?

...ใครเหรอ?

ขอรบกวนหน่อยนะ~♡

เอ๋~ ขอโทษนะคะ~

พวกคุณสองคนช่วยฉันอยู่เลย~♡

ช่วยหน่อยสิ~♡

อยู่มาเป็นปีกว่าแล้วนะคะ...

ฉันเองก็...

ถ้ามันเป็นภาพเต็มหน้า ฉันน่าจะจำได้นะ~♡

『โรโบตะกับโปโกตะ』!

พูดสิ ยาสุมิ!!

มังงะของคุณอาจารย์สนุกจังเลยค่ะ!!

อืมม~

『โรโบตะกับโปโกตะ』...

ก็ยังจำไม่ได้สินะ~♡

แล้ววันนี้คุณอาจารย์จะมาสอนเรื่องการสร้างตัวละครให้ฟังด้วยนะ~♡

น่าสนุกจัง~♡

คุณจะสอนอะไรฉันได้บ้างล่ะ~♡

เอ๋~ ถ้าอย่างนั้นเรื่องวิธีการสร้างตัวละครในมังงะก็คือ...

สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญที่สุดในการสร้างตัวละครก็คือ,

คือการวาดตัวละครให้มีมิติขึ้นน่ะค่ะ

คือการนำด้านที่มีนิสัยเข้ากับด้านอื่นที่มีคุณสมบัติแตกต่างกันมาวาดรวมกันค่ะ

ด้าน A

ด้าน B

A คือความใจดีของเด็กข้างถนนที่เก็บแมวจรมาได้ ถึงแม้จะเป็นเด็กเกเรก็ตาม

A คือโค้ชสุดเข้มงวดที่เข้มงวดเพราะเป็นห่วงนักเรียน B น่ะค่ะ

เธอที่ดูเย็นชาน่ะ จริงๆ แล้วแอบหลงรักพระเอกมากเลยล่ะค่ะ

เมื่อเห็นอีกด้านหนึ่งของตัวละคร ก็จะรู้สึกได้ว่าตัวละครที่เคยจับแบบเป็นประเภทๆ นั้น มีความเป็นมนุษย์จริงๆ ค่ะ

คุณอาจารย์! แล้วดาร์คฟูวะที่เรากำลังวาดอยู่ล่ะคะ?

※น้องชาย ตอนที่ 11 สู่ทะเลอิเล็กทรอนิกส์! 3

ก็คือแบบซึนเดเระใช่ไหมคะ

น่าจะวาดบุคลิกที่มีมิติแบบที่อธิบายไปแล้วได้แล้วล่ะค่ะ

แต่ว่า...

เอ๋~♡

นั่นมันคริชีเอไม่ใช่เหรอคะ♡

คริ...เช?

คุณอาจารย์สอนหน่อยสิ~♡

คริเช คือคำภาษาฝรั่งเศสที่ใช้แทนสำนวนหรือคำพูดที่ใช้จนเป็นเรื่องปกติไปแล้วค่ะ

คลิเช่

ในบทภาพยนตร์อะไรพวกนั้น ก็จะถูกใช้ซ้ำจนดูเชยไปแล้ว แล้วก็ถูกใช้ในความหมายเชิงลบด้วยนะคะ

คุณเฮกุจิคงจะอยากจะบอกว่าตัวอย่างที่ฉันยกมา หรือนิสัยツンデレของฉันน่ะ มันเป็นเรื่องธรรมดาและน่าเบื่อสินะคะ

บู~

ཡིན།།་༡༩༡༩

.

ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ

ตอนแรกก็เพราะวิธีการวาดให้มีมิติถูกนำมาใช้จนเกินพอดี เลยกลายเป็นแค่ด้านเดียวไปน่ะค่ะ

ดังนั้นถ้าจะวาดตัวละครให้มีชีวิตชีวาได้ล่ะก็...

ก็ต้องคิดด้านที่มีชีวิตชีวาที่มาจากความคิดของตัวเอง ไม่ใช่จากแม่แบบน่ะสิคะ~♡

จะสนุกไม่ได้นะ~♡

นี่แหละที่ฉันอยากจะพูดต่างหากล่ะ!

คุณอาจารย์เฮบิจิกะ แย่จังเลย!!

สร้างตัวละครได้ดีเลยนะเนี่ย

มังงะมันน่ารักขนาดนั้นเลยนะ แต่ทำให้น่าผิดหวังจัง~

ที่อาจารย์เทชิมะโดนแบบนั้นนี่ฉันขำเลยนะ

ฉันให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!!

ก็ยังให้อภัยไม่ได้เลย!!

ทำไมถึงโกรธขนาดนั้นล่ะ~

คุณกำลังดูถูกคุณเฮจิมะอยู่เหรอ!!

น่าโมโหกว่าตัวร้ายในมังงะอีกนะ~

กลับมาแล้ว เก็กคุ 18

เจ้าตัวนี้ทำอะไรน่ะ

จิกะมาจาม่า มาขวางทางฉัน

ต้องเอาต้นฉบับมังงะไปส่งแล้วสิ

เป็นเพราะฉันเป็นคนทำนี่นา~♡

คนที่อยู่ตรงหน้าฉันนี่นะ~♡

ให้อ่านดาร์คฟูวะ 18 นะคะ แฮชแท็ก

เห็นด้วยเลย

เป็นความผิดของแก

นี่ๆ ยาสุมิ...!