ตอน 4.2: Chapter 4.2

ก่อนหน้าถัดไป

เป็นอะไรไปล่ะ ยอมแพ้แล้วเหรอเนี่ย

ที่ว่าสนุกน่ะ มันคืออะไรนะ～

ฮิฮิ เสียงมันตายไปเลยล่ะ～

โปโคตะต้องเป็นคนปลอบใจฉันสิ!

อย่ามาพูดเกินจริงสิ โอริเป็นส่วนหนึ่งของนายนะ～

ถ้าแกไม่สดใสขึ้นมา โอริก็จะเหงาแย่เลยล่ะ...

แต่ว่า โอริก็รู้ว่าในใจลึกๆ แกต้องการอะไร

พึ่งพาฉันสิ

...พึ่งใครล่ะ?

พึ่งเพื่อนไง

มีคู่หูแล้วไม่ใช่เหรอ

โอริเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะนายไม่มีเพื่อนไงล่ะ แต่ว่านะ,

โป...โปโคตะ!

มันจะไม่หายไปง่ายๆ แบบนั้นนะ!!

บางทีอาจจะเป็นเวลาที่เราต้องอำลาแล้วก็ได้นะเนี่ยะ.

ยอมรับมันซะเถอะนะ.

คุณอันไคครับ

มาด้วยกัน...

ปีนเขาให้หน่อยได้ไหมครับ

โย่!

ฮึด!

ฮะ!

เดี๋ยวก่อนนะ เร็วเกินไปแล้ว

...ขอโทษนะ คุณฟุจิมงูรุ

วะ

ขอโทษ!

วะ

...ถึงแม้ว่าคุณฟุจิมงูรุจะได้รับคำชม ทั้งที่มันเป็นผลจากความพยายามที่มากกว่าฉันก็ตาม

...ไม่เป็นไรแล้วครับ

ก็ขอโทษที่อิจฉานะ

มะ...มะ...ไม่นะ!

ไม่นะ ไม่นะ!

วะ...

...ฉันเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่งของคุณอันไคเลยค่ะ

ฉันตั้งใจว่าจะไปอ่านมังงะในโซเชียลมีเดียดูค่ะ

มีเรื่องไหนสนุกๆ บ้างไหม?

...ระหว่างที่ฉันกำลังทำหน้าหงอยๆ อยู่นี่ คุณฟุจิมงะก็... ตรงนี้แหละ!

ฉันชอบสตั้นดราก้อนที่สุดเลยค่ะ

สตั้นดราก้อนเหรอ?

รู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน...

บ้าไปแล้วเหรอ?

ฉันเจอเขาที่โคมีเทียมาแล้วนะ!

ตอนนี้มันกำลังเป็นที่นิยมในโซเชียลมีเดียเลยนะ ดีจังเลย.

เอ๊ะ! สุดยอดไปเลย!

ว้าว! มีถึง 5 หมื่นคนเลย!

ตอนจบของเรื่องมักจะเป็นภาพเดี่ยวๆ แล้วมันเท่มากเลยครับ

ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้!!

การที่ภาพนี้จะมาอยู่ในช่วงที่พีคที่สุดท้ายเรื่องน่ะ...

ฉันก็เลยลองทำตามคุณสตั้นดราก้อนดู

แล้วก็วาดภาพเดี่ยวๆ ในโลกของมังงะของคุณอันไคดูครับ

สไตล์การวาดก็ได้รับอิทธิพลมาด้วย...

ให้ดูสิๆ!

โ-รูปแบบนี้เนี่ยนะ...

ว้าววว สวยจัง!!

ถ้าเอามาเป็นภาพสุดท้ายนี่คงจะคึกคักน่าดูเลยนะ.

ทำไมหน้าหลังๆ มันถึงได้ขาดๆ หายๆ ตลอดเลยนะ...

อ่า!! จริงด้วย!

เอ๊ะ! อะไรเหรอ?

วาดเสร็จแล้วนะ!

เรียบร้อยแล้ว!

เป็นไงล่ะ คุณอะกาฟุคุ!

มันเรียบร้อยเกินไปจนน่าเบื่อเลยล่ะ.

จุดชมวิวท่าเรือนามิอุคิ

เจ้าหมอนี่!

เป็นไงล่ะ!

บิดมากไปจนน่ารำคาญ

อยู่ในขอบเขตที่คาดไว้

เป็นไงล่ะ!!

คิดว่ามันจัดได้ดีเลยล่ะครับ

คุณสร้างโครงเรื่องนี้มาได้ยังไงเหรอครับ?

พอได้อ่านมังงะเก่งๆ บนเว็บแล้วมันก็มีภาพปิดท้ายที่เด็ดๆ แล้ว

คุณฟุจิมงะก็วาดภาพปิดท้ายให้ก่อน...

เพราะว่ามันสวยงามมากเลยครับ

ก็เลยคิดเรื่องย้อนกลับไปให้ไปถึงภาพนั้นครับ

แล้วก็คุณอะคาฟุคุก็บ่นอีก

ก็เลยลองสร้างใหม่ให้มันไม่มีช่องโหว่

แล้วคุณอะคาฟุคุก็บ่นอีก...

ที่มันไม่มีความต่อเนื่องกันก็เพราะว่าไม่ได้ตัดสินตอนจบ แต่คิดไปทีละช่วงไปเรื่อยๆ ครับ

รถมันไม่นิ่ง เรื่องราวก็เลยมีแนวโน้มที่จะสะดุดได้ง่าย

นี่เป็นวิธีการสร้างที่เรียกว่า "การอนุมาน" ในตำราเรียนมังงะของคุณเทซึกะ จิชูครับ

ผู้ร่วมมือ: เทซึกะโปรดักชั่น

สิ่งที่พวกคุณสังเกตเห็นในครั้งนี้คือวิธีกลับกัน คือการกำหนดตอนจบก่อนแล้วค่อยย้อนกลับมาวาดแบบการอนุมาน (Induction) ครับ

※จากหนังสือ『วิธีวาดมังงะ ตั้งแต่ภาพเหมือนไปจนถึงเรื่องยาว』 เขียนโดย อาจารย์เทซึกะ จิชู (สำนักพิมพ์โคบุงะ ชิเอะโนะโมริ บุนโค) ในมังงะของผมจะอ้างอิงจากหนังสือของอาจารย์เทซึกะครับ จึงคิดว่ามันจะเป็นคำอธิบายที่เน้นไปที่การสร้างโครงเรื่องเป็นพิเศษ อาจจะแตกต่างจากหลักการทั่วไปของนิรนัย (Deduction) และอุปนัย (Induction) เล็กน้อยก็ได้นะครับ (โทโยดะ)

ถ้าทำแบบนี้ เรื่องก็จะลงตัวครับ พวกคุณสังเกตได้ดีมากเลยนะ

ได้รับคำชมแล้ว!!

อ๋อ เข้าใจแล้ว~

ให้บอกตั้งแต่แรกเลยสิครับ~

ถ้าแค่รู้แต่วิธีที่ไม่มีประสบการณ์จริง มันก็ไม่เกิดผลจริงหรอกครับ

งั้นแบบนี้ก็สมบูรณ์แบบแล้วสินะครับ~!

ได้เคล็ดวิชาของมังงะมาแล้วโว้ย~!

มีเหตุผลอะไรกันนะ

วาดภาพแบบอ่อนโยนชะล่าใจจัง

...ก็คงจะพูดแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ มันเป็นงานอดิเรกนี่นา.

ก้าวหนึ่งไปข้างหน้า ก้าวไปข้างหน้าแล้วนะครับ. สู้ๆ ต่อไปนะครับ.

โยชิ!! มาวิจารณ์ให้หนักอีกแล้วนะ!!