ตอน 40.1: Chapter 40.1

ประกาศเรื่องทริปทัศนศึกษา

โอ้โห! ทริปทัศนศึกษาไปคานาซาวะ~!!

2. จุดหมายปลายทาง จังหวัดอิชิกาวะ คานาซาวะ

ตัดสินใจได้ที่ที่เจ๋งๆ แล้วสินะ~

ระยะเวลา 1 วัน 2 วัน 3 วัน

ก็เป็นผลสำรวจของทุกคนนี่นา

ถ้าเป็นโตเกียว ก็นึกว่าจะเอาไปจัดงานได้เลยนะ...

...คงต้องเลื่อนไปถึงเดือนกุมภาพันธ์แล้วล่ะมั้ง...

วันที่ 4 แล้วนะ!! ที่โตเกียวก็มีเวลาเที่ยวเล่นได้ด้วยนะ!!

สวนสาธารณะ → เขนโรคุเอ็น → (อาหารกลางวัน) → ทัวร์เสริม (ดูเอกสารแนบ) ถ้าไปสถานีคานาซาวะ → สถานีโตเกียว ก็มีเวลาทำกิจกรรมส่วนตัวหรือตามกลุ่มได้จนถึง 17:00 น.

ก่อนทริปศึกษาดีด้วยนะ!

มาทำให้งานใหม่เสร็จกันเถอะ~!!

ตอนที่ 40: ปีกแห่งหัวใจ

คิโยโตะกะ เมะะะมงะ 04:32~25

เป็นกิจกรรมของชมรมช่วงเทอมที่สองนะครับ!

ปลายเดือนตุลาคม สอบกลางภาค สัปดาห์ก่อนหน้าจะหยุดกิจกรรมชมรม

ช่วงต้นเดือนตุลาคม งานกีฬา

กลางเดือนพฤศจิกายน งานเทศกาลวัฒนธรรม

ต้นเดือนธันวาคม สอบปลายภาค สัปดาห์ก่อนหน้าจะหยุดกิจกรรมชมรม

สำหรับนักเรียนปี 2 ก็มีทริปทัศนศึกษาด้วย มีอะไรให้ทำเยอะแยะเลยนะครับ งั้นคงต้องเข้าร่วมงานเทศกาลวัฒนธรรมก่อนสินะครับ?

ต้นเดือนธันวาคม ทริปทัศนศึกษา

คุณเทชิมะ!

พวกเราอยากจะทำผลงานชิ้นใหม่ที่ยาวๆ ให้ทันทริปทัศนศึกษาน่ะครับ...

งานเทศกาลวัฒนธรรมจะไม่เข้าร่วมเหรอครับ?

ขอโทษนะครับ พอดีว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมจะลองทำมังงะยาวๆ สำหรับส่งประกวดน่ะครับ...

ผมก็อยากจะทำแบบสำหรับเอาไปจัดงานเหมือนกันนะ~

ผมไม่ว่าอันไหนก็ได้ครับ

อย่างนั้นเหรอครับ...

งั้นก็จัดแสดงระหว่างทำไปเลยสิ?

แบบว่า เหมือนกับการทำมังงะไง

ก็จะจัดแสดงกระบวนการทำต้นฉบับไปเลย

ใช่แล้วล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็จะไม่มีอะไรเสียเปล่าเลย

ถ้าไม่เข้าร่วมก็เหงาเหมือนกันนะ~

การเข้าถึงผลงานเชิงพาณิชย์ แม้จะมีความกังวลใจ แต่ทุกคนก็ตัดสินใจด้วยตัวเองแล้วใช่ไหมครับ

แต่ว่า ก็มีหลายอย่างที่สามารถสัมผัสได้เฉพาะช่วงเวลานี้เท่านั้นนะครับ

อย่าเร่งรีบจนเกินไปนะครับ

เอาล่ะครับ ในขณะที่คิดว่าจะนำเสนอขั้นตอนการผลิตอย่างไร

ก็ขอให้เริ่มลงมือทำผลงานของตัวเองได้เลยนะครับ

จึ้ก

จึ้ก

ก็จะทำไปพร้อมๆ กับการเตรียมการสำหรับงานเทศกาลวัฒนธรรมเลยนะ

โคโคโระจัง! คิดพล็อตได้แล้วนะ!

ขอบคุณนะ!

พวกเราสามคน กำลังทำมังงะอยู่ครับ

ตอนแรกคุณอามุระจะคิดพล็อต (โครงเรื่อง) ก่อนครับ

สิ่งที่ไม่มองเห็น (ชั่วคราว)

อาคาฟุคุ ซังกะ

วันหนึ่ง ตัวเอกก็เริ่มมองเห็น 'กระแส' ที่คนอื่นมองไม่เห็นจากร่างกายของตัวเอง

'กระแส' นั้นทอดยาวไปไกลเลยภูเขาด้านนอกหมู่บ้าน

เมื่อปรึกษากับหมอผีของหมู่บ้าน ก็ถูกบอกว่าเป็นคำพยากรณ์จากเทพเจ้า

ในหมู่บ้านนี้ มีคนที่มองเห็น 'กระแส' ปรากฏตัวขึ้นเป็นประจำ

ตัวเอกได้รู้ว่าพ่อของตัวเองเคยออกเดินทางเพื่อตามหาปลายทางของ 'กระแส' นั้น

ด้วยเหตุนั้น ตัวเอกจึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อตามหาพ่อของตัวเอง

เอへへ ยังเป็นแค่ตอนเปิดเรื่องเองนะ

ไอจัง สุดยอดจริงๆ เลยนะ!

งึ้ก

...

ให้ผมอ่านบ้างสิ!

คุณอาคาฟุคุเป็นที่ปรึกษาครับ

ตรงส่วนเปิดเรื่องแบบนี้เนี่ย น่าจะมีจุดที่ทำให้เห็น 'กระแส' แบบนี้ได้ดีกว่านี้ไหมนะ~

แบบว่าหัวชนกันอะไรแบบนั้นเหรอ?

ไม่ใช่แบบนั้นสิ มันต้องเป็นแบบเหนือธรรมชาติที่เหมือนเทพเจ้ามากกว่า...

ชนกับอุกกาบาต!

จากตรงนั้น พวกเรามาคิดกันว่าจะทำยังไงต่อดีครับ

ตายแน่!

ฉันเป็นคนขี้อาย เลยต้องใช้ความกล้าเยอะมากเวลาที่จะพูดความคิดของตัวเองน่ะค่ะ

...เขาว่ากันว่าฝนดาวตกสมัยก่อนมันสว่างมากเลยนะ ทุกคนตกใจกันหมดเลยล่ะ

ในแง่ของภาพมันก็อลังการด้วย...

แล้วถ้าเป็นฝนดาวตกที่มีช่วงรอบระยะเวลา มันก็จะเชื่อมโยงกับการที่คนบางคนจะปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกับ 'กระแส' ด้วยนะ

พอแสงจากดวงดาวเข้าตา มันก็น่าจะเกิดพลังวิเศษออกมาได้ไม่ใช่เหรอคะ?

ใช่เลยยย!!

ไอเดียของตัวเองถูกเลือกด้วย!

เมื่อก่อนคุณอาคาฟุคุเคยเอาหนังสือเกี่ยวกับการเขียนบทมาเยอะแยะเลย แล้วก็เรียนเยอะมากครับ

ฝ่ายเขียนบทของสคริปต์ด็อกเตอร์ ซูริ-นากะทานบุ

ห้องเรียนการเขียนบทของสคริปต์ด็อกเตอร์ อิชิ-เซย์กิ มิยาเคะอิน

กลุ่มดาวหางเมื่อกี้ก็จำมาจากหนังสือด้วยนะ ※คิดโดยคำนึงถึงความเป็นไปได้ (Believability)

※เป็นแนวคิดที่เน้นความรู้สึกมากกว่าความเป็นจริง แบบที่แม้จะเป็นเรื่องโกหก แต่ก็ทำให้รู้สึกว่าน่าจะเป็นเรื่องจริงได้

จากพล็อตของคุณอามุระ ผมจะวาดตัวละครกับโลกทัศน์ออกมาให้เองครับ

ผมเนี่ยเน้นด้านการวาดเป็นหลัก แต่ช่วงนี้ก็เริ่มสนใจเรื่องการสร้างเนื้อเรื่องด้วยครับ

แต่ว่า สำหรับผมแล้ว ยังไม่มีความกล้าที่จะก้าวไปก้าวแรกเลยครับ

ดังนั้น จุดเริ่มต้นของเรื่องจึงมักจะปล่อยให้คุณอามุระเป็นคนตัดสินใจเสมอเลยครับ

เรื่องของผมมันไม่สำคัญหรอกน่า!

เรื่องการทำมังงะ! เรื่องการทำมังงะ!

วาดหัวเนมมาแล้วนะ~

ว้าว! จะอ่านแบบตั้งใจเลยนะ!

ไอจัง วาดรูปเก่งขึ้นเยอะเลยนะ!

ฝึกฝนจนเห็นผลแล้ว

หลังจากพล็อตแล้ว คุณอามุระก็จะเริ่มวาดเนมครับ

เพื่อสร้างความคาดหวังถึงการขยายตัวของเรื่องราว ในตอนแรกพวกเราจะทำไปโดยไม่กำหนดตอนจบ แต่จะคิดไปทีละตอนครับ นี่เรียกว่าวิธีอนุมานครับ

คุณอามุระเก่งมากในการใช้วิธีอนุมานแบบอิสระ ที่ไม่รู้ว่าเรื่องราวจะดำเนินไปในทิศทางไหนครับ

แต่ถ้าทำแบบนี้ไปตรงๆ เรื่องราวก็จะขยายตัวออกไปไม่รู้จบ ทำให้มันไม่มีจุดรวมเลยครับ ดังนั้น...

※※

ผมจะกำหนดตอนจบที่คาดว่าจะเกิดขึ้นจากเรื่องราวที่คุณอามุระเป็นคนคิดขึ้นมาก่อน แล้วค่อยสร้างย้อนกลับจากตรงนั้นครับ นี่เรียกว่าการอนุมานแบบอุปนัยครับ

ผมจะเริ่มสร้างจากย้อนกลับครับ

เพราะความตื่นเต้นของการผจญภัยคือจุดเด่นที่สุด ดังนั้นบทสรุปที่ยืนยันสิ่งนั้น...

ถึงจะออกเดินทางเพื่อตามหาปลายทาง แต่บทสรุปที่บอกว่าการผจญภัยที่ตามหานั้นมันมีความหมายในตัวมันเองด้วย น่าจะดีที่สุดนะครับ...

ผมถนัดการรวบรวมมากกว่าการคิดแบบอิสระ เลยคิดว่าน่าจะเหมาะกับการอนุมานแบบอุปนัยครับ

พวกคุณสองคนนี่เป็นคู่ที่เข้ากันได้ดีจริงๆ เลยนะ

ตามความเห็นส่วนตัวของผมนะ มังงะเนี่ยมันประกอบขึ้นมาจากหัวใจกับระบบครับ

หัวใจก็คือความหลงใหลที่ระเบิดออกมานั่นเอง

คือความเป็นตัวของตัวเองที่คุณอามุระมีนั่นแหละครับ

ส่วนระบบก็คือความสามารถในการตัดสินใจแบบเป็นกลาง

คือความเป็นตัวของตัวเองของคุณฟุจิมงะที่สุขุมเยือกเย็นนั่นเอง

น่าจะคิดว่ามันเป็นสมดุลที่ยอดเยี่ยมเลยนะครับ เพราะว่าเอาข้อดีของคนสองคนมารวมกัน

ส่วนผมเนี่ยเป็นด้านระบบ...

อ๊ะ! อันนั้นดีเลยนะ!

ตัวเอกเป็นพวกสายใจร้อนที่กระโดดเข้าสู่การผจญภัยไปแบบไม่คิดอะไรเลยใช่ไหมล่ะ

ระหว่างการเดินทาง ก็จะมีเพื่อนที่เป็นสายระบบที่ตรงกันข้ามกันเข้ามาครับ