ตอนที่ 45.1

เอาล่ะ สำหรับธีมของงานรวมเล่มโคมีเทียครั้งหน้าคือ “แมวผูก” นะ

ผู้เข้าร่วมและสมาชิกงานรวมเล่ม

กำหนดส่งคืออีกหนึ่งเดือนพอดี

เนื่องจากเวลาไม่มากนัก เลยคิดว่าทำเป็นเรื่องสั้นๆ 5~10 หน้าก็คงจะดี

อันไค โซ

คราวนี้ให้แต่ละคนวาดกันเองนะ

ฟุจิโมริ ชิน

☆โนะ〇

รูอุ การุ

สโตด์ดราก้อน

ถ้ามีแมวเข้ามาก็อะไรก็ได้เลย

เนโกะไท และ นยานฮง

ผู้ที่มีสายเลือดของราชาล่องหน เมื่อได้รับคำสั่งแล้วอยากจะเป็นผู้ส่งสารประจำฤดูกาล แต่ว่า

ดูเหมือนว่าจะได้รับปัญหาแบบที่ตัวเธอเป็นอยู่นั่นแหละ

ความรักอันน่าทะนุถนอมของเจ้าหญิง

อิสระสูงดีไหมล่ะ

ตื่นเต้นจัง...

ตอนที่ 45 บทเรียน

คุณครูวาดมังงะแนวไหนเหรอคะ!?

มังงะแนวไหนเหรอ...

ถึงจะอ้อมค้อมไปหน่อยหลังจากที่เล่มมันออกมาแล้ว แต่ก็ตัดสินใจได้แล้วล่ะ

ข้อคิด

ตอนแรกให้ปิดใบหน้าของตัวละครไว้ก่อน แล้วค่อยสร้างความคาดหวัง

รวมถึงคำแนะนำที่ฉันเคยให้มาในเนื้อเรื่องหลักด้วย อ่านดูนะ

โอ☆โนะ

เหมือนกับที่เห็นในม้วนคัมภีร์ของตระกูลผู้อาวุโส...

ดาบศักดิ์สิทธิ์...

หลังจากพลิกแล้วให้แสดงใบหน้า

คนนี้...

คือผู้กล้าที่ไปเกาะจอมมารน่ะ

ถ้าใส่ภาพระยะไกลเป็นบางครั้ง จะทำให้เห็นความสัมพันธ์ของตำแหน่งได้ชัดเจนขึ้น

ถ้าเว้นช่องว่างตรงกลางกว้างๆ ก็สามารถแสดงการผ่านไปของเวลาได้

การไม่ตอบทันทีจะช่วยเพิ่มความคาดหวังได้นะ!

ดื่มนี่สิ จะได้ใจเย็นลง

หลังจากเปลี่ยนฉากแล้วก็วาดภาพถอยออกมาเล็กน้อย เพื่อให้เห็นความสัมพันธ์ของตำแหน่งได้ชัดเจน

ที่นี่...

ถ้าตอบสนองได้ราบรื่นเกินไป ก็จะดูเหมือนตัวละครที่ถูกเตรียมมาเพื่อเนื้อเรื่องเท่านั้น

เจ้าเป็นนักรบแห่งเมืองหลวงไม่ใช่รึ

ที่นี่คือเกาะสุดท้าย

หมู่เกาะอีซ

เกาะจอมมาร

คำอธิบายโลกควรจะมาตั้งแต่ต้นเร็วๆ นะ!!

ตัวละครถูกกำหนดด้วยปฏิกิริยา ตัวอย่างของตัวละครที่ดูเป็นนักรบผู้มีมารยาท

ขอบพระคุณยิ่งนัก

ซุรุเอะ~...

บาดแผลแรกมีไว้เพื่อสร้างเอกลักษณ์ให้ตัวละครและแยกแยะจากตัวละครอื่น โดยเฉพาะตัวเอก

ที่เกาะนี้ก็ยังมี...

เก็บดาบของนายไว้ให้แล้วนะ

ดูจากท่าทางแล้ว จอมมารยัง...

เพื่อไม่ให้เบื่อกับการบรรยายด้วยตัวอักษร เรามาสร้างเหตุการณ์ขึ้นมากันเถอะ

มีมอนสเตอร์ออกมาแล้ว!!

ใครก็ได้ช่วยด้วยยย!!

เพื่อการดำเนินเรื่องต่อไป เราจะพักไว้ตรงนี้ก่อนนะ

10

ถ้าวาดเสียงประกอบให้ตรงกับมุมของเส้นศูนย์กลาง จะได้ความรู้สึกที่ทรงพลังออกมา

การวาดให้เลยขอบของเส้นพื้นดินขึ้นไปเรียกว่า 'ทาจิคิริ' ลองนำไปใช้ในฉากสำคัญดูสิ

“ตัวละครจะสูญเสีย””““เล่ม”จะสูญเสีย””““เวทมนตร์”!!!

หยุดนะ!!

มีการลงโทนเข้ม ๆ ให้กับตัวละครด้านหน้าทั้งหมด เพื่อสร้างความแตกต่างกับตัวละครที่อยู่ด้านหลังซึ่งอยู่ในระดับที่ต่างกัน

11

เมื่อนำใจกลางเรื่องไปวางไว้บนเนื้อเรื่องแล้ว ก็จะมีการนำข้อมูลของตัวละครที่อยากให้มีชีวิตขึ้นมาในใจมานำเสนอด้วย โดยพิจารณาว่าลักษณะนิสัยนั้นเป็นคุณสมบัติที่ดี เช่น...

สมกับเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์ ไม่ต้องชักออกจากฝักเลย...

โบโด

12

ท่านวีรบุรุษ...

โดยที่ยังไม่ได้ชักดาบออกมา

ก็ปราบมอนสเตอร์ได้แล้ว!! ท่านวีรบุรุษ!

ท่านวีรบุรุษ!

ท่านวีรบุรุษ!

ชูโจบนามุชอง ตัวเอกผู้ไม่หวังสิ่งใด ผู้ที่สามารถทำให้ผู้คนเคลื่อนไหวได้ ความรู้สึกดีๆ ต่อคิระก็เพิ่มขึ้น และบรรยากาศก็เต็มไปด้วยความรู้สึกชื่นชมและสนับสนุน... ท่าไม้ตายของไอไอไอ ไอซ์เยอร์คือ 'SAECT' (การใช้เงิน)

ฉัน...

ไม่สิ...

อาาา

คำตอบนั้นยังไม่มา ความรู้สึกที่อยากจะรู้คำตอบนั้นคือพลังที่ทำให้หน้ากระดาษถูกพลิกไป

ช่องที่ไม่มีวากะให้ความรู้สึกปลอดโปร่ง เมื่อใส่เข้าไปเป็นครั้งคราวจะช่วยสร้างจุดเน้นได้

การตัดหน้ากระดาษหรือการเปลี่ยนฉากตามธรรมชาติ!!

โอกาสในการเปลี่ยนเวลา!! หรือการเปลี่ยนฉาก

!

2!

1!

2!

ตัดแนวตั้ง!

ลองให้สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวแล้วเขียนแนวนอนดู อาจจะดีต่อการรับรู้ทางสายตา

ตัดแนวนอน

...อ่า ดีนี่นา

อืม...

ท่านวีรบุรุษ! เป็นอย่างไรบ้างครับ!?

จัดให้ใบหน้าตัวละครเป็นหลัก แล้วเอาช่องคำพูดไว้ข้างหลัง

14

ยาดดดดดด!!!

ตัวละครที่อยากให้จำได้จะวาดให้ใหญ่ขึ้นนะครับ

บางครั้งก็ใส่ช่องที่ไม่มีบทพูด เพื่อให้ผู้อ่านได้พักผ่อน ผู้อ่านคนเดียวก็สามารถสร้างเรื่องราวขึ้นมาได้เอง ซึ่งจะเป็นพื้นที่ให้จินตนาการได้ด้วย

แม้จะบอกได้แค่เรื่องพื้นฐานเท่านั้น แต่สำหรับมอนสเตอร์ที่อยู่บนเกาะนี้...

ตั้งแต่วันนั้นก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย...

ท่านผู้กล้า!

15

ทาจิคิริ

ท่านผู้กล้าจะออกไปปราบจอมมารเมื่อไหร่หรือคะ?

เด็กคนนี้ชื่อเยชุค่ะ

เมื่อเห็นแววตาที่ตรงไปตรงมานี้ ดิฉันก็ไม่อาจปฏิเสธการฝึกสอนได้เลยค่ะ

เต็มไปด้วยจิตใจนักผจญภัย และชื่นชมท่านผู้กล้ามากที่สุดเลยค่ะ

12

จิมุริผู้มีจิตใจอ่อนโยน

คัปปุผู้มีจิตใจดี

ได้นำดอกไม้มาให้ท่านผู้กล้าค่ะ

พ่อบอกให้เอาเหล้าไปให้ท่านผู้กล้าด้วย

เอ่อ... ในไม่ช้านี้ค่ะ...

แต่ว่าการที่ท่านจะออกไปก็ทำให้รู้สึกเหงาจังเลยค่ะ!!

16

การ์รูผู้ไม่ชอบแพ้! ฉันก็เหมือนกันนะ!

ทุกคนเป็นเด็กดี

คิริวผู้มีพรสวรรค์โดยกำเนิด

อาฮ่าฮ่าฮ่าา

มังงะนี้มีรอยเปื้อนจากขวาไปซ้าย (บนลงล่าง) ในแต่ละช่อง แม้แต่ในช่องเดียวก็ให้สังเกตทิศทางการไหลของเวลาด้วย โดยที่ด้านซ้าย (ล่าง) จะใหม่กว่าด้านขวา (บน) นะครับ

การได้ใช้ชีวิตจนวาระสุดท้ายบนเกาะอันอบอุ่นแห่งนี้...

ด

กะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะ

มีควันมาจากหมู่บ้าน!

ม... หมู่บ้าน...

ผู้อาวุโส!

ตั้งสติไว้!

19

มีมอนสเตอร์ยักษ์ปรากฏตัวขึ้นที่หมู่บ้านอย่างกะทันหัน...

มันคือวอร์โกน หนึ่งในสี่จตุรเทพ...

ให้ภาพเงาไว้ก่อนเพื่อสร้างความคาดหวัง! จะค่อยๆ ปล่อยข้อมูลออกมาเพื่อยืดเยื้อ!

ชิ...สี่จตุรเทพ!?

ทำไมสี่จตุรเทพถึงมาที่เกาะนี้!?

ท่านวีรบุรุษ!

อึก...

มัน...กำลังตามหาสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านถืออยู่...

20

หนีกันเถอะ

IL คือเส้นสมมติที่ลากขึ้นระหว่างผู้ที่กำลังสนทนากัน เราเรียกว่า 'เส้นสมมติ' (Imaginary Line)

เงาของตัวละครนี้แสดงถึงอารมณ์ที่มืดมิด

ในช่องที่น่าตกใจ ไม่ใช่แค่การแสดงแอ็กชันใหญ่ๆ เท่านั้น แต่รวมถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ครั้งใหญ่ด้วย...

ไม่จำเป็นต้องใส่ใจแค่แหล่งกำเนิดแสงที่สมจริงเท่านั้น สามารถวาดความสว่างและความมืดด้วยการจัดฉากก็ได้

ท่านวีรบุรุษ!! ทำไมไม่สู้ล่ะครับ!

น่าจะมีเรืออยู่ที่ท่าเทียบเรือฝั่งโน้นนะ ด้วยจำนวนคนขนาดนี้ น่าจะขึ้นได้...

อึ...ท่านวีรบุรุษ?

IL คือเรื่องของเส้น (การสนทนาต่อเนื่อง) เมื่อข้ามเส้นนี้ไป จะสามารถพูดได้ว่าตำแหน่งของคำพูดจะกลับด้าน ทำให้ตำแหน่งของผู้พูดสับสน

ข้า...

เรามาเก็บคำตอบไว้ก่อน แล้วค่อยพลิกหน้ากันดีกว่า

เนื่องจากเป็นคำสารภาพที่หนักหน่วง เลยทำฉากหลังให้หนักตามไปด้วย มังงะไม่ใช่แค่ภาพถ่าย แต่คือการแสดงออก ผมคิดอย่างหนักว่ามันสำคัญแค่ไหน

ไม่ใช่ผู้กล้าซะหน่อย

ผู้กล้าถูกจอมมารสังหาร...

เป็นแค่คนที่หนีออกมาพร้อมกับดาบศักดิ์สิทธิ์เพราะความหวาดกลัว

เป็นแค่ทหารคนหนึ่งที่ติดตามผู้กล้า

ทหารหนีทัพนั่นเอง

การที่เราเน้นมุมมองไปที่ตัวละครที่กำลังฟังแทนที่จะเป็นตัวละครที่กำลังพูด จะช่วยให้จินตนาการขยายตัวออกไป ลองทดลองหลายๆ แบบแทนที่จะวาดตรงๆ ดูสิ