ตอน 1: Chapter 1

ตอนที่ 1 แมวน้อยกับคำสาป

โกะบัยโกะ, ดันกุริ...

แบบนี้คงจะพอแล้วมั้ง...

ลักพาตัวเหรอ? มาจับฉันเนี่ยนะ! ไม่จ่ายค่าไถ่หรอกนะ!?

โดนฆ่าเหรอ...? ไม่นะ! ถึงขั้นวิกฤตเกียรติยศเลยเหรอ!?

!!

อย่าดิ้นสิ!

--ถึงจะกังวลไปก็คงจะเกินเหตุ แต่ว่า,

ลงมาเถอะ ที่นี่คือที่ทำงานนะ

สถานที่ที่ถูกขายมาเป็นค่าไถ่ คือวังที่มีนางกำนัล 2,000 คน และขันที 1,000 คน

ตอนที่ 1 แมวน้อยกับคำสาป

วังนั้น ซึ่งมีขนาดเทียบเท่ากับ เมืองทั้งเมือง เป็นสวนสตรีที่งดงาม ซึ่งมีไอพิษหมุนวนอยู่เฉพาะสำหรับ ฮ่องเต้เท่านั้น

นั่นคือตำหนักหลังของวังหลวง

ชิชิชิ

ดอกเหมย,

เบอร์ 17...

หลังจากถูกลักพาตัวมาได้สามเดือนแล้ว,

ไปรษณีย์กลาง

ขออนุญาตค่ะ

ผ้าซักเหรอ? วางไว้ตรงนั้นเลยนะคะ

ก็คุ้นชินกับงานไปเต็มที่แล้วล่ะค่ะ

อาา, จนกลายเป็นเรื่องปกติของการชงชาไปซะแล้วสิ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ก็จะถูกส่งออกไปโดยที่ยังไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกับฝ่าบาทเลยนะ

※คำศัพท์ลับที่หมายถึงเกอิชาหรือนางรำที่ไม่มีลูกค้าประจำ

เรื่องของเภสัชกรคนหนึ่ง

ถึงจะเป็นตำหนักหลังวัง แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับโรงโคมเลยนะ

ถึงจะถูกขายมา แต่ถ้าตั้งใจทำงาน ก็คงจะผ่านช่วงฝึกฝนไปได้ใน 2 ปี

อาชีพเดิม... การที่ไม่สามารถเป็นเภสัชกรได้นี่น่าเสียดายจริงๆ เลยนะ

อยากปลูกผักจัง

อาาา...

คุณพ่อ...

คงจะกินข้าวอย่างเป็นระเบียบสินะ

ชีวิตนี่มันช่างไม่เป็นไปตามที่คิดเอาเสียเลยจริงๆ

นี่ โกะรัน เป็นไงบ้าง!?

เห็นคุณริคะ กับคุณทามะ เดินเข้าไปในตำหนักของหมอแล้วล่ะ

เอ๊ะ! หมายความว่าคุณองค์ชายตะวันออกกับคุณเจ้าหญิงก็ป่วยด้วยเหรอ?

※คุณองค์ชายตะวันออก คือโอรสของฮ่องเต้ที่เป็นองค์รัชทายาท ส่วนคุณเจ้าหญิง คือธิดาของฮ่องเต้

เรื่องซุบซิบที่แพร่สะพัดนี่ก็เหมือนโรงโคมเลยนะ

ก็คงจะเป็นคำสาปจริงๆ ล่ะมั้ง...

เรื่องของเภสัชกรคนหนึ่ง

แน่นอนอยู่แล้ว! การที่พระโอรสสิ้นพระชนม์ติดต่อกันขนาดนี้เนี่ยนะ

ฝ่าบาทก็สิ้นพระชนม์ไปแล้วถึง 3 พระองค์เลยนะ!?

นี่ยังไม่นับคุณหลีฮวาอีกด้วยที่ดูไม่ค่อยดีเลย

จริงเหรอ!?

※คำยกย่องแด่ฮ่องเต้

พระมารดาขององค์รัชทายาท คือ พระชายาหลีฮวา

ดูจากจำนวนครั้งที่ท่านหมอไปตรวจแล้ว ดูเหมือนว่าคุณหลีฮวาและองค์รัชทายาทจะอาการหนักกว่านะ

ติดต่อกันแบบนี้ มันต้องเป็นคำสาปแน่ๆ เลย!

พระมารดาขององค์หญิง คือ พระชายาทามะฮะ

การเสียชีวิตอย่างน่าสงสัยของพระโอรสฮ่องเต้ติดต่อกันเหรอ?

คำสาปน่ะ ช่างไร้สาระจริงๆ... หรือว่าเป็นการลอบสังหาร?

ไม่สิ ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว การที่แม้แต่คุณเจ้าหญิงที่ไม่มีสิทธิ์สืบราชสมบัติก็ยังเป็นด้วยมันก็แปลกนะ

ถ้างั้นก็เป็นโรคที่ถ่ายทอดทางสายเลือดเหรอ?

อย่างน้อยถ้าทราบอาการก็ยังดี...

ช่างเถอะ งานของฉันไม่ใช่เรื่องนั้น...

คำสาป

ยาพิษ

โรค...

อาาา, ไม่ไหวแล้วสิ

ถูกพามายังตำหนักหลังวังได้สามเดือนแล้ว

อาจจะหิวโหยมาตลอดเลยก็ได้นะ

นี่

เอ่อ...

แล้วคุณล่ะคะ?

อะไรที่กระตุ้นความอยากรู้ของ "ร้านยา" ล่ะคะ

เหมียวเหมียว

ช่วยเล่าเรื่องนั้นให้ฟังมากกว่านี้ได้ไหมคะ?

ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดหรอกนะ แต่ว่าคุณองค์ชายตะวันออกกับคุณเจ้าหญิงก็ค่อยๆ อ่อนแอลงน่ะค่ะ!

คุณรู้ไหมว่ามีอาการแบบไหนบ้าง?

อืม... ถ้าจำไม่ผิดนะ...

ปวดหัว ปวดท้อง แล้วก็คลื่นไส้ด้วยหรือเปล่า...?

มีอาการที่พอจะนึกออกอยู่บ้างค่ะ

คุณพ่อก็บอกไว้ว่า อย่าตัดสินจากแค่การคาดเดาอย่างเดียวสิคะ

เรื่องของเภสัชกรคนหนึ่ง

ถึงจะอยากไปดู แต่ถ้าไม่มีข้ออ้างก็ไปตำหนักของพระชายาไม่ได้นี่นา

อาาา...

มีอยู่ค่ะ...

นี่ค่ะ

โกะรัน... ใช่ไหม? งานล้างจานยังเหลืออยู่รึเปล่าคะ?

เอ๊ะ?

ถ้าเหลืออยู่ งั้นฉันจะไปทำแทนเองค่ะ

อาาาาาา~

?

ตั้งใจจะไปดูคุณจินชิใช่ไหมคะ!

...ใครเหรอ?

เอ๊ะ!?

คุณจินชิซามะไม่รู้จักเหรอคะ!? เป็นขันทีที่สวยมากๆ เลย!

ท่านเป็นคนที่มีรูปลักษณ์ราวกับนางฟ้า และเสียงก็ราวกับน้ำทิพย์เลยนะ!

อา... อ๋อ ใช่แล้วค่ะ อยากจะไปดูสักครั้งน่ะค่ะ!

โอย~ ไม่เป็นไรแล้วน่า เหมียวเหมียว~~!

แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ!

...ไม่เข้าใจเลยค่ะ

รูปร่างที่กลมมน

เสียงก็สูง

เคราก็บางนิดหน่อยด้วย

เป็นผู้ชายที่ถูกตัดส่วนที่เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชายออกไป นั่นแหละคือขันที

ในตำหนักหลังวังที่จำกัดเฉพาะผู้ชายได้ มีเพียงองค์จักรพรรดิและขันทีเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้

ถ้าอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีแต่ผู้หญิง ขันทีก็จะกลายเป็นเป้าหมายแบบนั้นไปด้วยไหมนะ?

...ไม่เข้าใจเลยค่ะ

แกต่างหากที่ผิด!

แค่ว่าตัวเองคลอดลูกสาวออกมา ก็คิดจะสาปให้ลูกชายต้องตายใช่ไหมล่ะ!

คุณริคะซามะ!

คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นนี่คะ?

โคะสุซึของฉันก็กำลังทุกข์ทรมานเหมือนกันนะคะ

ดังนั้น จึงอยากจะขอให้หมอหลวงตรวจสภาพของลูกสาวฉันด้วยค่ะ...

คะ, ค่ะ แน่นอนอยู่แล้วค่ะ

ให้ไปสิ! ผู้หญิงคนนี้แหละที่เป็นต้นเหตุ...!

อืม... ถ้าจำไม่ผิดนะ... ปวดหัว ปวดท้อง แล้วก็คลื่นไส้ด้วยหรือเปล่า...?

แม้แต่เท้าก็ยังไม่มั่นคงเลยค่ะ

คงเป็นเพราะข้อต่อมันปวดสินะคะ

ที่สำคัญที่สุดคือความขาวของผิวที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ นั่นแหละชัวร์

สาเหตุของการตายอย่างน่าสงสัยติดต่อกัน ไม่ใช่เพราะคำสาปแน่ๆ ค่ะ

เรื่องของเภสัชกรคนหนึ่ง

โอลโล

สาเหตุชัดเจนขนาดนั้นแล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ...

ไอ้หมอเถื่อนนั่นมันโง่จริงๆ เลย

เอาล่ะ จะแจ้งให้เขารู้อย่างไรดีนะ

มีอะไรให้เขียนได้บ้าง...

...~?

เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?

อาาา... คุณจินชิซามะ...

หนึ่งเดือนต่อมา...

ลูกของพระชายาริคะ

ไม่ได้ดีขึ้นตามปกติ แต่ก็ได้สิ้นพระชนม์ไป

ลูกของพระชายาทามะก็รอดมาได้อย่างปลอดภัยแล้วค่ะ

คุณจินชิ

ค่ะ...

องค์รัชทายาทได้สิ้นพระชนม์ไปแล้ว และก็อ่อนแอลงจนดูแทบไม่เหลือสภาพเลยค่ะ

แบบนั้นแล้ว ไม่ใช่แค่ลูกคนต่อไป แต่แม้แต่พระองค์เองด้วย...

อย่างนั้นหรือคะ...

แล้วล่ะ?

แล้ว... หมายความว่ายังไงคะ?

ไม่ได้มาบอกอาการของคุณพระชายาริคะใช่ไหมคะ? มีธุระอะไรเหรอคะ?

ทำไมองค์หญิงถึงรอดมาได้ล่ะคะ?

องค์หญิงคลอดเมื่ออายุครรภ์ 6 เดือน ส่วนองค์รัชทายาทคลอดเมื่อ 3 เดือน แม้จะมีความต่างของเดือน แต่ว่า...

นี่ค่ะ

...!!

จดหมายเขียนนี่เหรอคะ?

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่มาอยู่ตรงขอบหน้าต่าง... แต่พอทำตามที่จดหมายเขียน บอกว่าอาการก็ดีขึ้นแล้วค่ะ

... เหมือนเขียนด้วยน้ำที่บดหญ้าเลยนะคะ

ได้รับมาเมื่อไหร่เหรอคะ?

เป็นวันที่ฉันไปขอให้หมอตรวจอาการลูกสาวค่ะ

นี่ไงค่ะ วันที่คุณเข้ามาไกล่เกลี่ยให้

ผูกไว้กับกิ่งดอกแอสคโรสซ่าเถอะ

น้ำคั้นจากสมุนไพรบนเศษผ้า...

คนที่แม้แต่ของสำหรับเขียนก็ยังเตรียมไม่ได้เนี่ยนะ...

--อาาา.

ให้

พระชายาทามะ ถ้าเจอผู้เขียนจดหมายนี้แล้วจะทำอย่างไรคะ?

ก็ท่านเป็นผู้มีพระคุณแล้ว จะไม่ตอบแทนพระคุณได้ยังไงกันล่ะคะ

หาเจอเหรอคะ?

ค่ะ

ให้ฉันเก็บไว้ให้ไหมคะ?

ค่ะ ฉันคาดหวังข่าวดีอยู่ค่ะ

~ เอาล่ะนะ

ปัด

เจ้าผ้าผืนนี้~ ต้องหาให้เจอให้ได้แน่ๆ เลย

... ฮ่า...

องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์แล้ว ต้องไว้ทุกข์แล้วสินะคะ...

... ก็อย่างที่คิดไว้แหละ จดหมายที่เขียนบนผ้าผืนเล็กๆ นี่คงไม่น่าเชื่อถือสินะ

เนื้อในอาหารหายไปนี่มันน่าใจหายจังเลย~

ถึงจะฝากจดหมายไว้ทั้งสองที่แล้วแท้ๆ...

เหมียวเหมียว~ เรียกมาสิ

รีบไปที่ห้องของหัวหน้าข้าราชการวังเดี๋ยวนี้เลยนะ

หัวหน้าข้าราชการวังเหรอคะ?

ค่ะ

โล่งอกไปที... ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวสินะคะ

แต่ว่าทำไมใบหน้าถึงดูคล้ายๆ กันเยอะแยะไปหมดเลยนะ...

คนที่อยู่ข้างหลังคือหัวหน้าข้าราชการวัง... แล้วผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าน่ะคะ?

เปล่าค่ะ

นี่ๆ คุณคนนั้นคะ...

สูงจังเลยนะ นั่นน่ะ--

ท่านมิชิคะ!

ทุกคน เหนื่อยกันมากเลยนะ

ดวงตาเรียวยาว คิ้วที่เหมือนกิ่งหลิว... เข้าใจแล้ว

เส้นผมที่เหมือนเส้นไหม รูปทรงที่โค้งงอนอ่อนช้อย

นี่คือคุณแห่งตระกูลหวังสินะ ทุกคนถึงได้ยกย่องว่านางเป็นนางฟ้า

ถึงจะเป็นคุณขุนนางก็เถอะนะ

น่าเสียดายจัง

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

วันนี้เรียกทุกคนมารวมกันก็เพราะอย่างนี้ค่ะ

ผู้หญิงที่มีกระ

!!

แบบนี้ก็เลิกกันได้แล้ว กลับได้แล้วนะ

คะ, ค่ะ...

นิ่ก นิ่ก นิ่ก

แย่แล้ว...!

~ ไม่ได้นี่นา

เธอต้องอยู่ต่อล่ะ

เนอะ?

~ เอ่อ...

ถูกใส่แล้วววว~

... เรียกว่าเหมียวเหมียวสินะคะ

คุณบอกว่าอ่านเขียนไม่เป็นไม่ใช่เหรอคะ?

ค่ะ เกิดมาเป็นคนต่ำต้อยค่ะ...

โอ้? แล้วทำไมถึงแสดงอาการตื่นตระหนกตอนเห็นกระดาษที่เขียนว่า "ผู้ที่ต้องอยู่ต่อ" ล่ะคะ?

ในบรรดาพวกที่ถูกเรียกมาเพราะเป็น "ผู้หญิงที่มีกระ" เนี่ย มีแค่คุณคนเดียวที่แสดงปฏิกิริยาค่ะ

ก็เพราะว่า...

พวกสาวใช้คนอื่นอ่านหนังสือไม่ออกนะ

ทำไมถึงแกล้งทำเป็นอ่านไม่ออกล่ะ?

คนที่อ่านออกน่าจะได้ยศกับเงินเดือนที่สูงกว่าสิ

อึก...

ชอบผลักไสคนให้จนมุมแล้วสนุกเลยนะ

ภายนอกดูเหมือนนางฟ้า แต่ข้างในนี่ร้ายกาจจริงๆ

ฮิฮิ

แก

แถมยังทำเรื่องยุ่งยากขนาดนี้เพื่อจะล้วงเอาออกมาอีกด้วย

เหมียวเหมียว

เป็นคนว่างงาน ว่างงานเกินไปแล้ว...!

ข้างหน้าคือคุณผู้ดีนะคะ ขอให้ระวังอย่าให้เสียมารยาทค่ะ

... ค่ะ

คุณหญิงทามะค่ะ พามาแล้วค่ะ

เข้ามาสิ

... คุณเหรอคะ?

!!

กรุณารอสักครู่ค่ะ คุณไม่สมควรได้รับสิ่งนั้นนะคะ

ไม่ค่ะ แค่นี้ยังไม่พอ

ท่านเป็นผู้มีพระคุณต่อชีวิตของลูกสาวนะคะ ว่าไงคะ คุณมิชิ?

ใช่แล้วค่ะ ตรงตามนั้นเลยค่ะ

คุณคงจะเข้าใจผิดไปหน่อยมั้งคะ ไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่...

อืมม...

นิ่ก

อันนี้...

คุณรู้ไหมคะว่านี่คือผ้าที่ใช้ทำชุดทำงานของพวกสาวใช้?

... ถ้าคุณพูดแบบนั้น ก็ดูคล้ายกันนะคะ

นี่คือผ้าสำหรับทำกระโปรงของพวกสาวใช้ที่ทำงานเกี่ยวกับเครื่องแต่งกายค่ะ

เธอเป็นคนดูแลเรื่องซักผ้าใช่ไหม?

ไม่อยากให้มาตรวจกระโปรงต่อหน้าคุณหญิงทามะเลยล่ะค่ะ

เฮ้อ...

... ค่ะ ดิฉันเป็นคนเขียนข้อความนั้นเองค่ะ

ใช่แล้ว! ดีจังเลย! สมกับเป็นคุณมิชิจริงๆ เลยนะเนี่ย

แป้งนี่มันยาพิษ

แต่ว่าทำไมถึงรู้ล่ะคะ?

อย่าไปสัมผัสทารกสิ

ว่าสาเหตุของโรคมาจากแป้ง

นั่นเป็นเพราะว่า... ในแป้งมันมีส่วนผสมที่เป็นพิษค่ะ

คุณพ่อบุญธรรมของฉันเป็นหมอที่ย่านดอกไม้ค่ะ

และในบรรดาเกอิชา ก็มีคนที่ป่วยด้วยโรคเดียวกันค่ะ

หยุดเดี๋ยวนี้เลย!

บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าใช้แป้งนั่น!

แต่นี่แหละที่ทำให้ผิวขาวที่สุดเลยนี่นา!

ที่มันขาวก็เพราะว่ามีตะกั่วขาวผสมอยู่ไงล่ะ!

แกนี่ ถึงจะสวยขึ้นก็ยอมตายไปเลยเหรอ?

เกอิชาที่ตอนนั้น ไม่เชื่อฟังคำพูดของพ่อบุญธรรม แล้วใช้ต่อไปเรื่อยๆ ก็เสียชีวิตไปแล้วค่ะ

ผอมแห้งเหมือนคุณหญิงริคะเลย...

...!!

วัตถุดิบของตะกั่วขาวคือตะกั่วค่ะ พอเข้าสู่ร่างกายแล้วก็จะเกิดอาการเป็นพิษ

อาการเหล่านั้นตรงกับของคุณหญิงริคะทุกอย่างเลยค่ะ

เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าเป็นแป้งนี่ ถึงแม้จะเข้าปากทารกก็ไม่แปลกเลยค่ะ

อาการขององค์หญิงที่เบาลงก็มีคำอธิบายแล้วล่ะค่ะ

คุณหญิงทามะเองแต่เดิมก็ไม่ได้ใช้แป้งนี่คะ?

ใช่ค่ะ พอพี่เลี้ยงของโคซึที่เป็นคนดูแลป้อนนมป่วยขึ้นมา ก็เลยให้ใช้แป้งนี้แทนค่ะ

ได้แจ้งให้คุณหญิงริคะทราบแล้วนะคะ แต่ท่านก็ไม่ยอมรับฟังเลย...

คงจะเพิ่มปริมาณการใช้เข้าไปอีก เพื่อปกปิดอาการที่หน้าซีดเพราะโรคภัยไข้เจ็บน่ะค่ะ

ถ้าไม่รีบควบคุมแป้งชนิดนี้ไวๆ มันก็จะแพร่กระจายไปทั่วตำหนักหลังแล้วนะคะ?

ถึงจะเป็นอาการที่คลาสสิกชัดๆ แต่ทำไมถึงไม่สังเกตเห็นกันเลยนะเนี่ย

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

... งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะーーーー

ครับ อืม

อืมมม... เดี๋ยวก่อนสิ

จะปล่อยผู้มีพระคุณไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะ

ร้านขายผัก

... คุณทามะคนนี้...!!

ตลอดสองปีจนกว่าจะครบกำหนดสัญญา

~~~~~

ถึงแม้ว่าจะรู้สึกผิดที่ต้องไปวุ่นวายกับคุณท่านเจ้าเมือง

... วะ...

ดิฉันควรจะทำอะไรดีคะ?

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้มาเป็นแบบนี้กันนะเนี่ย

คุณโครันคงจะมาถามด้วยเสียงดังแน่ๆ เลย

จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะ ร้านขายยา

... ค่ะ...

-- ด้วยแบบนี้ ดิฉันก็ได้มาเป็นสาวใช้ขององค์หญิงโปรดแล้วค่ะ

... อืมมม... ก็เรียกได้ว่าเป็นการก้าวหน้าในตำแหน่งน่ะค่ะ