ตอน 3: Chapter 3

ตอนที่ 3 ดอกบัวใต้แสงจันทร์

ปกติ ไม่มีอะไรผิดปกติ เปลี่ยนเวรได้แล้ว

ด้านหลังกำแพงนี่คือแดนสตรีเลยล่ะ ใช่แล้ว ไม่เกิดเรื่องผิดปกติอะไรเลยสักนิด

……หืม?

อะไรน่ะ……

ตอนที่ 3 ดอกบัวใต้แสงจันทร์

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

ประมาณครึ่งเดือนก่อน ที่ชายแดน—

ภารกิจครั้งนี้เสร็จไปได้ด้วยดีเลยนะ

เป็นเพราะได้รับข้อมูลเรื่องหน่วยลาดตระเวนของพวกชนเผ่าต่างชาติเข้ามาเร็วไง

อืม

อยากกลับบ้านจังเลย การตั้งค่ายนี่มันทรมานจริงๆ

จริงเลยล่ะ

...?

เดี๋ยว

อึก……เก!

อ๊ะ, นี่!?

มะ, ท้องมัน...

เกิดอะไรขึ้นกันนี่!?

เป็นไปไม่ได้...

อาหารมีพิษ...!?

ฝีมือของชาวบ้านที่ไปหามานี่เอง!

พวกมันเป็นคนวางยาเหรอ!?

เดี๋ยวก่อน!

จะสรุปแบบนั้นมันเร็วเกินไปนะ ว่ามันเป็นยาพิษหรือเปล่า

เปล่าหรอก หมู่บ้านนั้นมันมีการติดต่อกับพวกชนเผ่าต่างชาติอยู่

พวกมันสมคบคิดกันเพื่อจะ ทำให้เรา ตกหลุมพรางแน่ๆ...!

เดี๋ย

หล่ม

จับหัวหน้าหมู่บ้านมาให้ได้!!

—น่ะครับ มันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นน่ะครับ

ก็...แล้วมันเป็นยังไงต่อล่ะครับ?

หัวหน้าหมู่บ้านก็ถูกจับตัวไปได้ทันที ส่วนชาวบ้านที่ขัดขืนก็ถูกประหาร ณ ที่นั้นเลยครับ

แต่ว่ามันก็มีความเห็นแตกกันอยู่ระหว่างเหล่าทหารด้วย...

พวกที่คิดว่าชาวบ้านเป็นคนวางยา

พวกที่คัดค้านการตัดสินโดยที่ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด

ว่าฝ่ายไหนถึงจะถูกล่ะครับ—

ร้านขายของชำ

นายคิดว่ายังไงล่ะ?

ทำไมถึงมาทิ้งฉันล่ะ...

...หึ.

ว่าจะช่วยได้ไหมน่ะนะ

—ถ้าอย่างนั้นก็ในฐานะที่เป็นความเห็นหนึ่งนะ

ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามีอะไรสังเกตเห็นแล้วก็เล่าให้ฟังนะ

ดอกไม้นี่เป็นดอกคามิเลียครับ

อันนั้น อร่อยเหรอ?

เปล่าค่ะ

เพราะว่ามันจะทำให้เกิดอาการคลื่นไส้และหายใจลำบาก ดังนั้น กรุณาอย่าลองชิมนะคะ

อ๊ะ!?

อย่างนี้ ในวังหลังก็มีพืชพรรณที่มีพิษอยู่เหมือนกันค่ะ

ดอกแบล็คเบอร์รี่มีพิษที่ใบ ส่วนกิ่งและรากก็มีพิษด้วยค่ะ

บางชนิด ถ้าเผาต้นไม้สดๆ ล่ะก็ ก็จะปล่อยพิษออกมาด้วยค่ะ

!!

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง

ถ้างั้น...ก็!

ค่ะ, เราจะลองเสนอความคิดดูนะคะ

ถ้าเป็นที่ตั้งค่าย ก็อาจจะต้องเก็บฟืนมาก่อไฟ หรืออาจจะทำตะเกียบขึ้นมาใช้ตรงนั้นเลยก็ได้ค่ะ

คนที่น่าสงสารก็คือชาวบ้านที่ต้องรับผลกระทบไปด้วยน่ะค่ะ

ร้านขายของชำ

คิระ

มีประโยชน์มากเลย ขอบคุณนะ

...หึ.

—เป็นปริศนาจริงๆ

ขันทีหนุ่มที่ทำงานในวังหลัง ทำไมถึงกังวลเรื่องการปราบปรามพวกชนเผ่าต่างชาติล่ะ?

ดูเหมือนว่าเขาจะมีอำนาจมากกว่าคุณวังหลวงเสียอีกนะ

เป็นไปไม่ได้...ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับฝ่าบาทรึเปล่า—

อ่า ช่างเถอะ

?

ดูเหมือนว่ากำลังคิดอะไรที่ดูไม่ค่อยดีอยู่เลยนะ...?

เป็นเพราะคิดไปเองน่ะครับ

ช่างมันเถอะ...ในโลกนี้ก็มีเรื่องมากมายที่แค่ไม่รู้ก็พอแล้ว

ถ้าคุณช่วยพูดให้มันเป็นประโยชน์กับชาวบ้านที่น่าสงสารเหล่านั้นสักนิดก็ยังดีค่ะ

—ดูเหมือนว่าเรื่องมันกำลังจะดำเนินไปด้วยดีแล้วล่ะค่ะ

ขออีกสักพักนะคะ

ถ้างั้น...!

อีกสักพักนะคะ—

หลายวันต่อมา—

นี่! รู้ไหมเนี่ย เจ้าเหมียว!

เรื่องผีที่ออกไปบนกำแพงเมืองทางทิศตะวันออกน่ะ!

●

วันนี้มีธุระที่กองแพทย์น่ะ

ไม่ได้เจอกันนานเลย คุณเสี่ยวหลาน ยังเหมือนเดิมเลยนะ

ผีเรื่องอะไรเหรอ?

ตั้งแต่เจ้าเหมียวมาเป็นสาวใช้ข้างกายคุณต้าเย่แล้ว ก็แทบไม่ได้เจอเลยนี่นา~~~!

เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้นะ

กลางดึกๆ ก็มีผีผู้หญิงขาวๆ เต้นอยู่บนกำแพงเมืองเลยค่ะ

ถ้าคิดถึงความสูงของกำแพงวังหลังแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอคะ?

พวกทหารยามก็ยังหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าไปดูเลยล่ะค่ะ!

ถ้าได้เห็นแล้วจะทำยังไงดีเนี่ย

ก็ข่าวลือแนวๆ นั้นอีกแล้วเหรอคะ...?

โถ่เอ๊ย คราวนี้ล่ะ! คราวนี้แหละของจริงแน่ๆ เลย~~!

ก็ที่นี่มันวังหลังนี่คะ!?

วังหลังก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีแต่พระสนมที่มีความสุขเสมอไปนะคะ

คนที่ไม่ได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท หรือคนที่ได้รับรางวัลจากเหล่าขุนนาง—

อ๊ะ.

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

ถ้าพูดถึงการได้รับพระราชทาน ก็ว่ากันว่าคราวนี้มีคนถูกเลือกได้แล้วนะ

เหรอคะ

มีข่าวลือว่าเหมือนถูกใส่ยาเสน่ห์ลงไปเลยล่ะค่ะ~~~

เพราะว่ามันเป็นนายทหารที่เคร่งครัด แล้วจู่ๆ ก็ปรารถนาขึ้นมาน่ะค่ะ ทุกคนเลยตกใจกัน เอาล่ะค่ะ

ว่าแต่ช็อกโกแลตอันนั้น...

ไม่ได้ถามเลยว่าเอาไว้ทำอะไร...ช่างเถอะค่ะ

ถึงอย่างนั้น หลังจากเรื่องคำสาป ก็เป็นเรื่องผีต่อเลยนะ

เรื่องแบบนั้นน่ะ จะมาสนใจได้ยังไงกันล่ะ

ขออนุญาตนะคะ

อ๊ะ!

ร้านขายยาเลยนี่นา ดีจังเลย

คุณรู้เรื่องผีไหมคะ?

มีคนว่างงานอยู่

...นิดหน่อยก็ยังดีค่ะ

ให้ฉันเก็บไว้นะคะ ตอนนี้เขาออกไปข้างนอกน่ะค่ะ

แล้วคุณหมอล่ะคะ? ได้ปรุงยาตามที่ขอมาแล้วค่ะ

แล้วก็...

ชิ! เหมือนกับว่าตั้งใจมาดักรอเลยนะ...

คุณรู้เรื่องมากแค่ไหนคะ?

แค่ข่าวลือค่ะ รายละเอียดอื่นๆ น่ะ

ถ้างั้น—

?

เรื่องที่เรียกว่า "อาการเดินหลับ" น่ะ,

คุณรู้ไหมคะ?

—อาการเดินหลับเหรอคะ?

ทราบค่ะ แต่ว่ามันไม่ใช่โรคที่รักษาได้ด้วยยา มันเป็นโรคทางจิตใจค่ะ

อ๊ะ โซโซะเหรอ น่าสนใจจังเลย

00

เหรอคะ?

...

00

แล้วจะรักษาได้อย่างไรคะ?

ความเชี่ยวชาญของฉันคือเรื่องยาค่ะ

โคโคโก

จะลองทำดูให้เต็มที่เลยค่ะ...

แย่แล้ว

นี่ค่ะ เจ้าเหมียว ระวังเท้าด้วยนะ

ค่ะ

...คุณเทาชุน เวลาเห็นแบบนี้แล้ว ไม่เหมือนขันทีเลยนะคะ

ปกติถ้าสูญเสียอวัยวะเพศ ไปแล้ว ก็จะดูมีเนื้อมีหนังแบบผู้หญิงขึ้นมาด้วยนะ

ถ้าเงียบๆ ก็ดูเหมือนนายทหารน่ะ—

...เจ้าเหมียวคนนั้น

ช่วยเลิกมองคุณจินชิด้วยสายตาเหมือนมองหนอนไหมคะ?

เมื่อวันก่อนก็บอกว่าโดนจ้องมองด้วยสายตาเหมือนมองทากด้วยนะคะ...

สั่นสะท้านพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้าเลยค่ะ

นั่นคงเป็นความสุขที่เรียกว่า "ความปรีดา" สินะคะ

รู้สึกว่ามันจะดูไม่สมควรกับทากเลยค่ะ

—อ๊ะ,

มองเห็นแล้วค่ะ

22

ดอกบัวในแสงจันทร์...

คุณรู้ไหมคะ?

เธอคือพระชายาบัว—พระชายาชั้นกลางค่ะ

เป็นองค์หญิงลำดับที่ 3 ของประเทศเล็กๆ ที่อยู่ภายใต้ประเทศของเราค่ะ และถูกนำเข้าตำหนักเมื่อ 2 ปีก่อน แต่ตอนที่ได้พบกับฝ่าบาทเป็นครั้งแรก เธอก็เต้นรำประจำตัวพลาดไป—

หลังจากนั้นเธอก็เก็บตัวอยู่ในห้อง และไม่เคยได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทอีกเลยค่ะ

เมื่อ 2 ปีก่อน...

สองปีก่อน...

ถ้างั้นความล้มเหลวนั่น ก็คงไม่ใช่สาเหตุของอาการเดินหลับสินะคะ

ใช่แล้วค่ะ ถ้าพูดถึงสิ่งที่เปลี่ยนไปในเดือนนี้

ก็คงเป็นเรื่องที่ว่ามีการตัดสินใจมอบรางวัลให้แก่

นายทหารผู้ทำคุณงามความดีน่ะค่ะ

มอบรางวัลเหรอคะ

ใช่ค่ะ

นายทหารคนนั้นเป็นเพื่อนสมัยเด็กจากบ้านเดียวกัน และเขาเองก็เป็นคนร้องขออย่างหนักเลยค่ะ

นายทหารที่เคร่งครัดแบบนั้นจู่ๆ ก็ขอเองนี่ทุกคนก็ตกใจกันหมดเลยค่ะ

นายทหารผู้เคร่งครัดค่ะ

ยาเสน่ห์ค่ะ

เพื่อนสมัยเด็กค่ะ

พระราชทาน—

...

บางทีอาจจะ—

อาการเดินหลับนั้นเชื่อกันว่าเกิดจากความหดหู่หรือความกังวลใจค่ะ

แต่ก็ยังไม่ทราบวิธีการรับมือที่แน่ชัดเลยค่ะ

ที่โรงโคมที่ฉันอยู่ ก็มีนางโสเภณีคนหนึ่งที่เป็นโรคนี้ค่ะ

นางโสเภณีที่เพิ่งตกลงเรื่องการซื้อตัวได้ ก็เดินเตร็ดเตร่อยู่ทุกคืนค่ะ

ถ้าพยายามจะพาเธอกลับมาอย่างฝืนๆ เธอก็จะอาละวาดจนจับตัวไม่ได้เลยค่ะ

แต่พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น—

โอ๊ะ

ขาของฉัน ทำไมถึงเต็มไปด้วยรอยแผลล่ะคะ?

—สุดท้ายข่าวลือเรื่องการเดินเตร็ดเตร่ก็แพร่ออกไป และเรื่องการซื้อตัวก็เป็นโมฆะค่ะ

เธอรอจนครบกำหนดสัญญาในปีถัดไป แล้วก็ได้รับอิสรภาพอย่างสมบูรณ์ค่ะ

—เป็นเรื่องราวแบบนั้นค่ะ

แค่นั้นเองเหรอคะ?

หรือว่าเธอไม่ชอบการถูกซื้อตัวกันแน่คะ?

ใช่ค่ะ ยาต่างๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยค่ะ

น่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ

ถึงแม้ว่าจะถูกซื้อตัวไปที่โรงใหญ่ แต่ก็เป็นคุณปู่ที่มีหลานแล้วด้วยนะคะ

ใช่แล้วค่ะ...

ถ้าอย่างนั้นก็คงควรจะทำงานต่อไปจนกว่าจะหมดสัญญาในปีหน้ามากกว่านะคะ

ถ้างั้นพระชายาบัวก็คงไม่อยากรับพระราชทานสินะคะ

...เอ่อ

?

คุณทามะค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

ถึงเวลาแล้วที่พระชายาบัวจะออกจากตำหนักหลังค่ะ เชิญไปส่งกันนะคะ

ใช่แล้วค่ะ ไปกันเถอะ

เหมียวเหมียวก็มาด้วยนะคะ

โอ๊ะ...

ดูมีความสุขจังเลยค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

นี่ เหมียวเหมียว

เธอเล่าความจริงให้ฉันฟังก็ได้นะ

ไม่สิ... มันเป็นการคาดเดาค่ะ

จะเก็บเป็นความลับนะ ปากเธอแน่นมากเลย

คโยอา

... จริงๆ แล้ว

มีนางโสเภณีอีกคนที่เป็นอาการเดินหลับค่ะ

การเดินเตร็ดเตร่ก็เป็นข่าวลือ เรื่องการซื้อตัวก็เป็นโมฆะ... จนถึงตรงนี้เหมือนกันค่ะ

แต่หลังจากนั้น ก็มีผู้ชายปรากฏตัวขึ้นที่อยากจะซื้อตัวเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะมีอาการป่วยก็ตาม

แต่เรื่องนี้มันเป็นการหลอกลวงค่ะ

โอ๊ะ เรื่องดีไม่ใช่เหรอคะ?

!?

มูลค่าของนางโสเภณีที่ป่วยก็จะลดลงจากปกติค่ะ

แล้วถ้ามีชายหนุ่มที่เป็นตัวจริงเข้ามาเสนอเรื่องการซื้อตัวอีกครั้ง—

นางโสเภณีก็จะสามารถอยู่กับชายหนุ่มคนนั้นได้ในราคาครึ่งหนึ่งจากปกติค่ะ

แล้วพระชายาบัวล่ะคะ...?

การที่พระชายาบัวจะได้อยู่กับนายทหาร ก็คงมีทางเดียวคือการรับพระราชทานค่ะ

จนถึงวันนั้น เธอก็เก็บตัวอยู่เพราะเหตุผลว่าเต้นรำพลาดค่ะ เพื่อหลีกเลี่ยงการอยู่ใกล้ชิดกับฝ่าบาท

แม้ว่าการรับพระราชทานจะถูกตัดสินใจในสภาพที่งดงามตามแผนที่วางไว้ แต่ก็ไม่แน่ว่าฝ่าบาทจะทรงโปรดพระชายาที่เหล่าข้าราชบริพารปรารถนานั้นหรือไม่นะคะ—

ดังนั้น พระชายาบัวจึง แสร้งทำเป็น เป็นอาการเดินหลับ หรือเปล่านะคะ

เผื่อว่าพระองค์จะทรงรู้สึกเสียดาย—

...ใช่แล้วค่ะ

ฝ่าบาทก็ทรงอาจจะทำแบบนั้นได้ค่ะ

ของที่เป็นของคนอื่นน่ะ มันน่าดึงดูดใจกว่า

เธอแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองสินะคะ—

...นี่ เหมียวเหมียว

พระชายาบัวนี่น่าอิจฉาจัง... ถ้าจะให้พูดแบบนั้นนะคะ,

ไม่หรอกค่ะ

เป็นผู้หญิงที่แย่เหรอคะ?

ฉันว่าไม่น่าใช่แบบนั้นนะคะ

คึ

ว่าแต่ว่านะคะ,

การรับพระราชทานครั้งนี้ ดูเหมือนจะมาจากความดีความชอบที่หยุดการลงโทษชาวบ้านจากการปราบเผ่าพันธุ์ต่างชาติครั้งก่อนน่ะค่ะ

อุฟุฟุ

เอ๊ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา 1

เผื่อว่า—

ถ้ามีใครสักคนที่รู้ถึงความรู้สึกที่พระชายาบัวมีต่อท่านนายทหาร

คนๆ นั้นก็ได้ช่วยส่งจดหมายรัก พร้อมกับยาปลุกกำหนัด ไปให้ท่านนายทหารผู้เคร่งครัดแล้ว

แล้วถ้าคนๆ นั้นยังเข้าไปช่วยให้ท่านนายทหารได้รับผลงานนั้นอีกล่ะ...?

คนที่จะทำแบบนั้นได้—

...!

ถ้าคาดเดาไปมากกว่านี้ คุณพ่อคงจะดุแน่ๆ เลย

...ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ,

พระชายาบัวปีนขึ้นไปบนกำแพงปราสาทได้ยังไงกันนะ...?

การรับพระราชทานของพระองค์เป็นวันนี้ใช่ไหมคะ?

เรียกว่าพระชายาบัวสินะคะ

ใช่ค่ะ

ทำไมท่านนายทหารคนนั้นถึงได้อยากได้พระชายาบัวขนาดนั้นนะ...

บางทีอาจจะทำอะไรที่น่าเสียดายไปก็ได้นะ

● ● ● ● ● ●

ว่าแต่ว่า ลิฮาน่ะเป็นยังไงบ้างคะ?

ยังไม่ดีขึ้นเลยค่ะ... อยู่ในสภาพที่อันตรายค่ะ

...หืมมม

ไหนๆ ล่ะ

ลองไปเจอร้านขายยาที่เขาว่ากันสิคะ