ตอนที่ 52.2

หัด...

หัด...

ให้ตายสิ...ทำไมกัน!

เป็นลูกศรเหรอ? ฉันไม่รู้เรื่องนะ...เพราะสิ่งนั้น

ถ้ามันถูกเจอขึ้นมาล่ะก็...

โล่งอกไปที ยังไม่ถูกเจออีก...

!!

อีกแล้ว...ไอ้หมาโง่นี่!

มีอะไรตรงนั้นเหรอครับ/คะ?

ดูเหมือนว่าจะถูกหมาไม่ชอบเลยนะเนี่ย

! นั่นมัน...

อึก...!

ที่นี่...

เมื่อกี้!

ขอโทษนะครับ/คะ, ได้เก็บของข้างในไปก่อนแล้วครับ/ค่ะ

สิ่งที่กำลังตามหาน่ะ

คือสิ่งนี้ใช่ไหมครับ/คะ?

คุณโคอิซึมิ!!

~~นั่นมันอะไรกันครับ/คะ!?

คิดว่าหายไปแล้ว แต่จู่ ๆ ก็โชว์เศษผ้าออกมา...

แถมยังมีคำสั่งเขียนไว้ด้วย...

ผมพยายามอย่างหนักที่จะไม่แสดงความสับสนออกมาเลย...

ขอโทษนะ มาเซน

ผลจากการที่คิดว่าวิธีนี้ดีที่สุดในการเปิดโปงตัวการที่แท้จริงน่ะ

นี่คือจรวดเถอะ...

ไม่คิดว่ามันจะเล็กขนาดนี้นะครับ/คะ

เปล่า, รูปแบบนี้ผมเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

ที่ผ่านมาเคยเห็นแต่พวกที่จุดไฟด้วยคบเพลิง แต่ไอ้นี่มัน...

ปลายส่วนที่เป็นโลหะนั้นมีหินเหล็กไฟติดอยู่ แล้วทำให้เกิดประกายไฟใช่ไหมนะ

โครงสร้างซับซ้อนจัง อาวุธปืนสมัยใหม่จากต่างแดนสินะ

เมื่อเทียบกับของก่อนหน้านี้ แล้วมันมีขนาดเล็กและใช้งานง่ายกว่าครับ/ค่ะ

แต่กลิ่นดินปืนก็ยังเหมือนเดิมสินะ

ในปากนี่นะ

เป็นอย่างนั้นสินะครับ/คะ

เพราะแบบนี้เอง ถึงแม้จะถูกฝังลงไปสุนัขล่าเนื้อก็ยังหาเจอได้นะ

แล้วไง? จะระบุตัวคนที่ยิงได้ยังไงล่ะ?

คุณหลี่ไป๋ก็เพิ่งพูดเองนี่ครับ/คะ...

กลิ่นน่ะครับ/ค่ะ

ถ้ามีกลิ่นดินปืนแรงขนาดนี้ มือของคนที่ยิงก็ต้องมีร่องรอยแน่

เวลาออกล่า ไม่ได้ใช้ดินปืนใช่ไหมครับ/คะ?

อ่า ก็มันไม่เหมาะกับการล่าในป่าหรอก

ถ้างั้นคนที่ตอนนี้มีกลิ่นดินปืน ก็คือคนที่ยิงนั่นเอง

ให้เจ้าหมาช่วยตามหาเถอะครับ/ค่ะ

ดี! ถ้าอย่างนั้นก็...

ไม่สิ แค่กลิ่นอย่างเดียวน่ะมันยังไม่พอ...

แค่บอกว่าหมาดมกลิ่นเจอ ก็อาจจะแก้ตัวได้นะ

มีอะไรน่ะ— ถ้าไม่มีหลักฐานชิ้นสำคัญ

คนที่มาล่าพวกนี้ล้วนเป็นข้าราชการชั้นสูงทั้งนั้น

แม้แต่การตั้งข้อสงสัยก็อาจจะถือว่าไม่เคารพไปแล้ว... ถ้าเป็นแบบนั้น

...ก็แค่สร้างสถานการณ์ที่จนเขาแก้ตัวไม่ได้สินะครับ/คะ?

ทำได้จริง ๆ เหรอ?

คนร้ายฝังหลักฐานไว้ที่นี่แล้วครับ/ค่ะ

ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วให้ทุกคนแตกตื่น แล้วก็ทำการค้นหาทั่วบริเวณอย่างละเอียดล่ะก็—

คนร้ายจะต้องกลับมาที่นี่แน่นอน

แผนนี้มันได้ผลดีขนาดนี้นะเนี่ย

ผ้าที่เปื้อนเลือดหรือลูกธนูเนี่ย ทำถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ/คะ

แค่ส่งเสียงเอะอะหาคุณโคอิซึมิธรรมดาก็ยังไม่พออีกเหรอ?

เพราะการตามหาคน กับการหาสิ่งของเนี่ย สายตาที่มองมันต่างกันนี่ครับ/คะ

ถ้าเป็นแค่การตามหาเจ้าบ้านที่หายไป ก็คงจะไปหาแถวริมแม่น้ำหรือแอ่งน้ำตก

แต่พอเป็นเรื่อง "การตามหาลูกธนูที่ซ่อนไว้" เนี่ย อาจจะมีคนมาขุดคุ้ยดินด้วยก็ได้นะ

จริง ๆ แล้ว ถ้าเป็นคนร้ายที่ฝังและซ่อนจรวดเถอะ ก็คงจะมาที่นี่เพราะคิดว่า "ก่อนที่คนอื่นจะหาเจอ ก็ต้องขุดมันขึ้นมาให้ได้" ครับ/ค่ะ

เสียใจกับคุณลุงที่ถูกตั้งข้อสงสัยจังเลย...

ตอนที่ลูกศรถูกเจอจากหีบ เขาสั่นมากเลยนะ

นั่นเป็นเรื่องน่าสงสารจริง ๆ

เจ้าต่างหากที่บอกให้เลือกคนที่อ่อนไหวต่อความรู้สึก

ไม่อย่างนั้นพวกคนร้ายก็อาจจะไม่ตื่นตระหนกก็ได้นะ...

ทีหลังก็มักจะพูดอะไรจุกจิกอยู่เรื่อยเลยนี่ครับ/คะ?

คุณหลู่หยวนน่ะไม่ต้องกังวลหรอก ถึงจะขี้ขลาด แต่เป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา

ถ้าได้ต้อนรับในงานเลี้ยง เขาก็น่าจะอารมณ์ดีขึ้นนะ

คิดมาได้ขนาดนี้ ถึงได้เลือกคนที่จะนำมาใช้

พวกพ้องของคนผู้นี้ ลูกน้องของผมคอยจับตาดูอยู่ครับ/ค่ะ

เอาล่ะ ไปกันเถอะ

เป้าหมายของพวกผู้ชาย, แหล่งที่มาของจรวดเถอะ—ยังมีหลายอย่างที่เรายังไม่รู้

แต่ว่านะ...

“คุณอ๋องนั้นไม่ใช่ขันที” อะไรกัน—

รู้สึกเหมือนตัวเองไปคว้าความลับใหญ่โตมาแล้วเลย—