ตอนที่ 95.1

ที่คุณพูดว่า "เข้าใจวิชาเซียนแล้ว" เมื่อกี้นี้ หมายความว่ายังไงเหรอครับ?

ก็นึกว่าต้องกลับไปที่โรงเตี๊ยมมรกตก่อนถึงจะพูดได้ซะอีก

งั้น... เรามาคุยกันตรงนี้เลยแล้วกัน

ตอนที่95: ตัวตนของวิชาเซียน

ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ

เอ่อ... อาหารแนะนำกับ

เหล้าตัวนี้ครับ/ค่ะ

โอย ไม่รู้จักคำว่าเกรงใจรึไง

ตอนนี้อยากรู้เลยใช่ไหมล่ะ

ว่าคนที่มีเงินเดือนสูงๆ เขาพูดอะไรกัน

ทางเราปีที่แล้วเพิ่งซื้อของแพงไป โดนไฟเผาเลยนะเนี่ย

อ่า...

คงเป็นเพราะว่าเสียเงินก้อนใหญ่ไปกับการซื้อตัวนางคณิกามาสินะ

จนคุณป้าหัวเราะไม่หยุดเลยล่ะ

เรื่องแรกเลยก็คือวิธีที่เปลี่ยนทองแดงเป็นเงินหรือทองน่ะครับ/ค่ะ

นั่นมันคล้ายกับวิชาหวงไป๋วมากเลยนะ

เป็นเหมือนวิชาปรุงยาใช่ไหมครับ

วิชาหวงไป๋วหมายถึงสิ่งที่เปลี่ยนโลหะ

ก็ประมาณนั้นล่ะ

แต่ว่า...

รู้สึกว่ามันใกล้เคียงกับวิชาเล่นแร่แปรธาตุจากทิศตะวันตกมากกว่านะ

เล่นแร่แปรธาตุเหรอครับ/คะ?

นั่นมันไม่ได้ทำให้ทองแดงกลายเป็นเงินหรือทองหรอกนะ

ผม/ฉันแค่ได้ฟังเรื่องที่คุณลุงเล่า

ถึงได้เห็นเป็นครั้งแรกเลยครับ/ค่ะ

มันเป็นแค่การเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกด้วยการชุบเคลือบแล้วเผาด้วยไฟเท่านั้นเอง

ผม/ฉันก็อยากจะลองดูเหมือนกันนะ แต่คุณลุงไม่บอกส่วนผสมให้...

รูปลักษณ์เปลี่ยนไป แต่เนื้อแท้ไม่ได้เปลี่ยนเลย ถ้าลอกฟิล์มออก มันก็เป็นแค่ทองแดงธรรมดา

ชุบเคลือบเหรอครับ/คะ?

มันคือการเคลือบบางชั้นของโลหะชนิดอื่นไว้รอบๆ โลหะนั่นเอง

ถ้าอยากรู้รายละเอียดก็ไปถามคุณลุงสิ

แล้วรบกวนช่วยบอกผมด้วยก็ดีใจนะครับ

เออ ก็ทำแบบนั้นสิ

สำหรับเรื่องกระดาษที่วางหินไว้แล้วลุกไหม้ ก็สามารถทำได้โดยใช้ผลพลอยได้ในกระบวนการชุบโลหะนั่นแหละ

นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริงใช่ไหม

แล้วเจ้าผีเสื้อที่บินออกมาแล้วก็ลุกไหม้ล่ะ...?

ผมคิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่ทำมาจากกระดาษชั้นดีที่บางมากๆ เลยครับ

น่าจะมีวิชามายากลแบบเดียวกันในฝั่งตะวันออกอยู่แล้วนะ

ข้างในโรงละครมันค่อนข้างมืดและมีหมอกจางๆ ปกคลุมอยู่

แล้วก็กำลังเมากับเหล้าที่มีส่วนผสมปะปนอยู่

คงมีคนสังเกตเห็นไม่มากหรอกครับ

แล้วที่แกอ่านใจได้นี่คืออะไรเหรอ?

ตัวเลขที่เขียนบนกระดาษก็ทายถูก แถมยังรู้ตำแหน่งของท่อที่ใส่กระดาษอีกด้วย

พอดีเลยกระดาษนี่

ทำตัวเป็นผู้รู้จังนะแก

...เห็นสิ่งที่เขียนอยู่ไหม?

แค่ลายมือเล่นนี่แหละ ตรงที่เปียกมันหดตัวลงด้วย

เรื่องจุกจิกเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นมันไม่สำคัญหรอก

จงเคารพพี่เขยเสียเถอะ

ถ้าจะให้เห็นชัดๆ ล่ะก็—

อ๊ะ...

กำลังเผยออกมาแล้ว!

นั่นมันวิชาอ่านใจอะไรกันล่ะ

อึก...

เป็นไงล่ะ?

ก็... ก็ประมาณนั้นแหละ เป็นน้ำซุปอาหารทะเลนะ ค่อนข้างเค็มไปนิดน่ะ

สรุปก็คือ มีเกลือผสมอยู่สินะ

--ก็ไม่แปลกเลย

หมึกนั่นมันถึงรู้สึกสากๆ เขียนยากก็เพราะอย่างนี้นี่เอง

แต่ว่า...ก็ไม่ได้เห็นว่ามันถูกนำออกมาดูนะ

อ้อ ใช่ ตั้งแต่เขียนตัวเลขเสร็จก็ไม่น่าจะมองลงไปที่กระดาษเลย

--ตอนนั้นน่ะ

ข้างใต้กระดาษนั้น มีแผ่นรองสีดำ ปูไว้อยู่ครับ

เพราะกระดาษมันบางและอ่อนนุ่ม หมึกที่ซึมออกมาย่อมซึมลงไปบนแผ่นรองสีดำนั่นเอง

เมื่อแผ่นรองแห้งแล้ว เกลือที่ละลายอยู่ในหมึกก็จะแห้ง และผุดขึ้นมาให้เห็น

เข้าใจแล้ว...

พวกนางงามขาวไม่ได้ดูที่กระดาษ แต่ดูที่แผ่นรองเพื่อทายตัวเลขสินะครับ

แล้วการที่แกทายตำแหน่งท่อที่ใส่กระดาษได้นี่มันเป็นยังไงเหรอ?

นั่นมัน—

—แกรู้จักโครงสร้างของขลุ่ยไหม?

ก็คือเป่าลมออกมาแล้วให้มันเกิดเสียงใช่ไหม?

แล้วถ้าจะเปลี่ยนระดับเสียงล่ะ?

ก็แค่เปลี่ยนจำนวนรูที่ลมพ่นออก แค่นั้นเอง—

งั้นแกก็น่าจะรู้แล้วล่ะ

ท่อที่อยู่ในกล่องนี่แหละที่ทำหน้าที่เป็นรูเป่าของขลุ่ย

ขลุ่ยเหรอ...?

แต่ในโรงละครนี่มันไม่ได้มีเสียงขลุ่ยเลยนะ

เปล่า อาจจะเป็นเสียงกลองหรือเสียงกระดิ่งมันกลบไปก็ได้...

ผม/ฉันน่ะ

ตอนอยู่ที่นั่นปวดหัวมากเลย

น่าจะเป็นเสียงที่อยู่ในช่วงเสียงสูงมากๆ ซึ่งน่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นได้น่ะครับ/ค่ะ