ตอน 13: Chapter 13

เนโกะมะโอมะโอ

การกลับบ้านเกิด 3 วันผ่านไปเร็วมากเลยนะ

จะไปแล้วเหรอ?

อา

ถ้าเป็นไปได้ อยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดเลย

ถ้าละทิ้งงานในตำหนักหลัง แล้วหลี่ไป๋จะลำบากไหม

อ๊าาา!

นั่นน่าเสียดายจัง

นี่คุณหลี่ไป๋

โอ้ จริงๆ น่าเสียดายมากเลย

ดูเหมือนว่าจะฝันดีนะ

...เปล่า จริงๆ แล้ว

อาจจะจ่ายค่าตอบแทนมากเกินไปหน่อย

เมื่อเคยได้ลิ้มรสหยาดน้ำค้างบนสวรรค์แล้ว

มันไม่อาจกลับไปสู่โลกมนุษย์ได้อีกแล้ว

ถึงจะรู้สึกสงสาร แต่ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบทั้งหมดนะ

ถึงอย่างนั้นก็ตาม

ต่อไปนี้ หลี่ไป๋คงจะถูกรีดไถไปโดยที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่หรือตายไปเฉยๆ ล่ะนะ

เงินที่ชำระล่วงหน้าไม่พอ ฉันจะเป็นคนมาเติมให้เอง

แล้วก็ใบหน้าที่แย่ๆ นั่น

หลังจากออกจากฝ่ายใน ก็ถูกกำหนดผู้รับไปขายแล้วสินะ

คุณป้าเจ้าเล่ห์นั่นจะ

เอาฉันไปขายในความวิปริตอะไรกันนะ

ด้วยเหตุนั้นเอง ก็เลยกลับมาที่พระราชวังหยก

แต่ว่า

ตอนที่ 23 ความเข้าใจผิด

ทำไมกันนะ

จ้องมาทางนี้ไม่หยุดเลย

รีบถอยออกไปเถอะ

วางสัมภาระไว้ตรงนี้

รออยู่ในห้องรับรองนะ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?

มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ/คะ?

วันนี้รู้สึกเหมือนมีแรงกดดัน...

อาจจะเป็นแค่คิดไปเองรึเปล่านะ

อยากจะคิดว่าเป็นแค่คิดไปเองจัง

มาคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องของความคิดไปเถอะ

ถึงอย่างนั้นก็ตามนะ

ทำไมถึงอยู่กันแค่สองคนล่ะ

การกลับบ้านเกิด

ดูเหมือนว่าจะไปมาแล้วนะ

ใช่แล้วค่ะ

เป็นยังไงบ้าง?

ดีใจที่สุดเลยที่ทุกคนดูแข็งแรงดีนะคะ

อย่างนั้นเหรอ

...นั่น

หลี่ไป๋น่ะ

เป็นคนแบบไหนกันนะ?

ทำไมถึงเรียกชื่อเขาล่ะ?

เขาเป็นผู้รับรองตัวตนครับ/ค่ะ

และยังเป็นลูกค้าประจำในอนาคตด้วย

เป็นเพื่อนคู่คิดที่สำคัญเลยล่ะ

เข้าใจความหมายไหม?

ของมัน

คุณ

อะไรที่มันกวนใจกันอยู่

อืมมม

ถ้าไม่ใช่ข้าราชการระดับสูงที่น่าเชื่อถือ

ก็คงจะเป็นผู้รับรองไม่ได้สินะ

นี่มัน...

หมายความว่าอย่าพูดเรื่องพื้นฐานเลยรึเปล่านะ

...ได้รับกิโมโนชิโระ (ปิ่นปักผม) มาหรือเปล่า?

ใช่ค่ะ

ได้รับมาตามมารยาทของของที่ท่านให้มาหลายอันเลย

หลี่ไป๋นี่ใจกว้างจริงๆ

เป็นปิ่นปักผมที่เรียบง่ายแต่มีรสนิยมดีและดูแข็งแรง

ถ้าลำบากเรื่องเงิน เดี๋ยวก็เอาไปขายได้

ฉันแพ้ของที่ได้รับมาตามมารยาทสินะ?

พูดง่ายๆ ก็คือ

ฉันเหรอ?

ก็รู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิมแฮะ

ฉันเองก็ให้ไปแล้วนะ

ก็ไม่ได้คำตอบกลับมาเลยจริงๆ

อะไรเหรอ?

สรุปคือท่านผู้นี้

ไม่พอใจที่ไม่มีคนมาพูดด้วยสินะ

แปลกจังเลย

การที่จะไม่ยุ่งเรื่องยุ่งยากมันสบายกว่าอยู่แล้วล่ะ

เพราะว่าเขาเป็นคนว่างงาน เลยอยากให้สนใจเรื่องยุ่งยากๆ งั้นเหรอ

ไม่สิ แต่การที่ขุนนางที่เป็นชายไม่ได้แล้ว

จะชวนไปที่โรงโคมนี่มันไม่ให้เกียรติเลยนะ

ถ้าเป็นแค่การนั่งจิบชาแล้วก็ร้อยกรองก็ยังพอได้

แต่ที่นั่นมันเป็นที่ที่เข้าไปลุ่มหลงในเรื่องเสน่หาด้วย

ที่สำคัญที่สุดเลยนะ ผู้ที่มีรูปโฉมงดงามถึงขนาดคุณจิ่นชิเนี่ย

สาวโคมธรรมดาก็ต้องหลงรักเขาแน่ๆ

ถ้าแนะนำไป ป่านนี้ก็โดนพวกป้าเจ้าของโรงตีไล่แน่นอน

ช่วยด้วยสิ อ๊าาา

ขอประทานอภัยด้วยครับ/ค่ะ

ค่าตอบแทนอะไรที่ท่านจิ่นชิจะพึงพอใจน่ะ

คิดไม่ออกเลย

ค่าตอบแทนอะไรกัน?

จ่ายให้เจ้าหลี่ไป๋นั่นรึ?

เจ้า

ค่ะ

พอใจกับฝันในคืนเดียวแล้วล่ะค่ะ

ท่านหลี่ไป๋...

มิชิ้

แบบนั้นคงจะกลับมาสู่โลกปกติได้อีกสักพักสินะ

ฟุรุ

เข้าใจแล้ว

ดูเหมือนคุณจะพอใจเป็นอย่างยิ่งเลยนะครับ/คะ

ทางเราเองก็ถือว่าพยายามแล้วมีผลตอบแทนด้วย

ยังต้องพยายามหาลูกค้าใหม่ต่อไปด้วยนะ

パン

ทำอะไรอยู่เหรอครับ/คะ?

...อ่า

เดี๋ยวจะเอาผ้ามาเช็ดให้เดี๋ยวนี้เลยครับ/ค่ะ

มันหกเลอะไปหมดเลย

อาฮ่าๆๆ

?

แป๊ะ

อั๊ก

จะทำหน้าหงอยอยู่อีกนานแค่ไหนกันล่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านยา 3

ไม่ได้ทำหน้าหงอยนะ

อย่าลืมนะว่ากำลังทำงานอยู่

รู้แล้วน่า

ไม่รู้สิ

เรื่องคุณอ๋องนั้น

คำตอบแบบเด็กๆ แบบนี้

เรื่องคุณจิ่นชิน่ะ

เขาไม่ยึดติดกับของเล่นมากนักหรอก

นี่ไง งานใหม่นะ

หลังจากนั้น

ก็ลำบากนิดหน่อยในการฟังรายละเอียดจากคุณหญิงทามะที่หัวเราะจนตัวงอ

ค่าตอบแทนจากการรับรองตัวตนน่ะเหรอ

ก็คือการได้พบปะกับสาวโคมยอดนิยมไงล่ะ

บันทึกส่วนตัวของร้านขายยา 3

000

ว่ายัยนั่นจะมีข่าวคราวแบบนี้ด้วย

แล้วเจ้านายคงจะคิดถึงอะไรไว้บ้างนะ

เอ่อ

ความอ่อนเยาว์นี่มันน่ากลัวจริงๆ

รีบทำงานให้เสร็จขนาดนั้น

พอไปหาดูแล้วนี่สิ

การได้กลับไปบ้านเกิดกับชายแปลกหน้าเนี่ยนะ

คงไม่ใช่เรื่องฟ้าผ่ากลางแดดแน่ๆ

แต่ว่าไม่มีเวลามาปลอบโยนอยู่นานๆ หรอกนะ

บันทึกส่วนตัวของร้านขายยา 3

น่าจะคิดให้มากกว่านี้อีกหน่อยสิ

ข้าราชการที่พยายามจะผลักดันกฎหมายให้เป็นไปตามผลประโยชน์ของตัวเองเนี่ย มีเยอะแยะเลยนะ

แล้วการที่งานของนายท่านหนุ่มๆ มันเพิ่มขึ้นเนี่ย

มันน่าสงสารจริงๆ

ตง

...อ่า

ขออนุญาตนะครับ/คะ

เปล่าเลยค่ะ

อะไรเหรอ?

หมดเวลางานแล้ว ช่วยทำทีหลังให้หน่อยได้ไหมคะ

ไม่ใช่เรื่องงาน...

ก็คือว่า...

นั่นเป็นเรื่องใหญ่เลยนี่นา

เขาบอกว่าท่านใหญ่ท่านโตท่านตายไปแล้วล่ะ

ชื่อคือโคเซ็น อายุห้าสิบกว่า

เท่าที่ได้ฟังดูแล้วนะ

น่าจะเป็นนักรบที่ใจกว้างและมีน้ำใจมากๆ

สาเหตุการตายคือการดื่มสุรามากเกินไป

ถือว่าเป็นกรรมของตัวเองโดยสมบูรณ์เลย

ถึงจะเป็นเรื่องของคนชั้นผู้น้อยก็ควรจะไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้สิ

เพราะว่ามีกฎว่าขันทีจะคุยกับพระสนมไม่ได้ถ้าไม่มีสาวใช้ติดไปด้วย

เขาเลยต้องอยู่ที่นี่ไงล่ะ

และแล้วก็...

คุณท่านผู้นี้ถึงกับ

ส่งหัวหน้าสาวใช้ออกไปทำธุระอื่นด้วยนี่

นี่มัน

คิดว่าสาเหตุการตายเป็นเพราะสุราจริงๆ น่ะเหรอ?

ก็อย่างที่คิดไว้

สาเหตุการตายจากสุรามันมีอยู่หลายอย่างนะ

ถ้าเป็นคนที่ดื่มเหล้า

ก็น่าจะรู้ว่าการดื่มมากเกินไปมันคือยาพิษ

ถ้าดื่มติดต่อกันเรื่อยๆ ก็จะทำให้ภายในทรุดโทรม

ได้ยินว่าตอนงานเลี้ยงของพวกพ้องก็ดื่มกันเข้าไปเยอะแยะเลย

ถ้ากินเข้าไปเยอะในครั้งเดียว บางทีก็ถึงขั้นตายได้เหมือนกัน

ถ้างั้นก็น่าจะเสียชีวิตแล้วสิครับ

แต่ว่าเหล้าน่ะเป็นแค่ครึ่งหนึ่งของปกติเท่านั้นเอง

ไม่น่าจะตายเพราะดื่มเหล้ามากเกินไปหรอกนะ

ฮ่าวเจี้ยนเป็นอะไรไปเนี่ย

นี่คือเหล้าที่เหลือจากงานเลี้ยงนะ

เหล้า!

ของที่ฮ่าวเจี้ยนดื่มน่ะ ขวดมันคว่ำลงมาหมดเลย

...ถ้างั้น

ถ้ามียาพิษอยู่ในนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันนะ

ถูกเผงเลย

ดูน่าเอ็นดูจัง

รับรู้แล้วสินะว่าสิ่งที่พูดมันไร้สาระ

ถ้าทำตามคำสั่งแบบปกติ ก็น่าจะสบายกว่านะ

?

รสชาติแปลกดีนะคะ

เหมือนกับว่าเอาความเค็มมาเติมลงในเหล้าที่มีรสหวานเลย

หวานไหมล่ะ?

เป็นของที่ชอบของฮ่าวเจี้ยนนี่นา

ทั้งเหล้าก็รสหวาน ของกินเล่นก็รสหวาน

ถึงจะจัดเตรียมเนื้อรมควันหรือเกลือหินไว้ให้ เขาก็ยังไม่แตะเลย

เป็นเบาหวานแล้วสินะคะ

สมัยก่อนเขาเป็นพวกชอบรสเผ็ดนะ

เขาบอกว่าจู่ๆ ก็มาชอบของหวานได้นี่นา

นั่นก็คือ...

อย่าเอาเรื่องความหลังมาปนกับความจริงสิ

ยังจะดื่มอีกเหรอ?

พวกเค็มกับพวกหวานนี่นะ

มีเครื่องเคียงที่เป็นเกลือมาให้รึยังคะ?

อ่า

เขาบอกว่าเป็นเกลือหินกับขนมไหว้พระจันทร์กับเนื้อแห้งน่ะ

จะเตรียมให้ไหมคะ?

ไม่ค่ะ

เพราะว่าฉันจะดื่มให้หมดก่อน

ไม่สิ...หมายถึงแบบนั้นน่ะ...

ขอรบกวนดูขวดที่ท่านฮ่าวเจี้ยนดื่มได้ไหมคะ?

มันแตกเป็นชิ้นๆ ไปแล้วค่ะ

ไม่เป็นไรค่ะ

แล้วก็

มี

เรื่องหนึ่งที่อยากให้คุณช่วยตรวจสอบให้หน่อยครับ/ค่ะ