ตอน 2: Chapter 2

เป็นตอนที่ 2 แล้วนะ

คุณทามายะฮิ แม้จะร่าเริงและอ่อนโยน

แต่ในขณะเดียวกันก็เฉลียวฉลาดและระแวดระวังตัว

เธอจะไม่แต่งตั้งข้าราชบริพารที่ไม่รู้ว่ามาจากตระกูลไหนมาเป็นสาวใช้เด็ดขาด

ในฐานะมเหสีอันเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท

เธอจะต้องไม่สงสัยใครเลย

ไม่ว่าชีวิตจะมีกี่ชีวิตก็คงไม่พอสินะ

คุณทามะฮะมีสาวใช้อยู่ 4 คนในตอนนี้

เมื่อเทียบกับคุณริคะที่มีสาวใช้มากกว่า 10 คนแล้ว

จำนวนสาวใช้ของคุณทามะฮะซึ่งเป็นพระชายาชั้นสูงนั้นน้อยเกินไป

ถ้าเป็นเช่นนี้ ความภาคภูมิใจในฐานะพระชายาชั้นสูงก็คงไม่สมบูรณ์

ทางพวกเราเองก็อยากจะเพิ่มอีกสักคนเลยล่ะครับ

แต่สาวใช้คนนั้นนี่มันสะดวกสุดๆ เลยนะ

เพราะเป็นบุญคุณขององค์หญิงอยู่แล้ว

ถึงจะเป็นพระสนมโอชาใบหยก ต่อให้เป็นสาวใช้คนนั้นก็คงไม่ปล่อยให้หลุดมือไปหรอกนะ

ที่สำคัญที่สุดเลยก็คือ

ต้องไม่ใช้สาวข้างบ้านที่มีผดแดงซึ่งเก่งเรื่องยาพิษสิ

ถ้าเธอเอาความรู้ไปใช้ในทางที่ผิดล่ะก็

ก็แค่ผลักเธอไปอยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้ก็พอ

เผื่อไว้หน่อยก็ใช้สายตาออดอ้อนดูดีไหมนะ

ตอนที่ 2 นักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง

ไต่เต้าขึ้นมาได้เยอะเลยนะเนี่ย

ห้องที่มีเตียงนี่

เมื่อเทียบกับเงินเดือนที่พุ่งสูงขึ้น

ถึงแม้ว่าจะถูกบริษัทค้าของกลางที่ลักพาตัวคนมาลดจำนวนเงินลงไปก็เถอะ

พูดตามตรง

อึก

ที่สามารถตื่นมาได้โดยไม่เหยียบใครได้นี่ก็รู้สึกดีใจนะ

ว่าไปแล้ว

เหล่าสาวใช้แห่งวังหยกประสงค์จะให้ผมทำอะไรกันแน่เนี่ย?

เมื่อหลายชั่วโมงก่อน

จัดการของใช้เสร็จแล้วค่ะ

มีอะไรให้ช่วยไหมคะ

คือว่า...

โอ๊ะ

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

เดิมทีก็มีคนพอแล้วนี่คะ

คุณกลับไปที่ห้องก่อนเถอะค่ะ

แล้วนี่

พวกขนมที่เหลือจากงานเลี้ยงน้ำชา

กินเสียสิคะ

●●●●●

...ไม่ค่อยสงบเลย

เหล่าสาวใช้แห่งวังหยกเป็นคนขยัน

แม้แต่การทำความสะอาดห้องที่ปกติจะมีสาวใช้ประจำมาดูแล

ทั้งหมดก็จบลงด้วยสาวใช้ทั้ง 4 คนเลยนะ

ยิ่งกว่านั้นคือองค์หญิงเริ่มกินอาหารบดแล้ว

เหมือนกับว่าเพิ่งจะปลดพี่เลี้ยงคนหนึ่งออกไป

ตอนที่เกิดเรื่องวุ่นวายน่ะ

เมื่อคิดว่าพระชายาไม่ได้ใช้แป้งขาว

ก็คงจะเป็นพี่เลี้ยงคนนั้นแหละที่ใช้แป้งขาวในวังหยก

แถมยังมีสีหน้าแบบนั้นอีก...

งานของคนใหม่นี่มีแค่การกินข้าวเท่านั้นเองนะ

เดิมทีก็เป็นสถานที่ที่มีคนเก่งๆ จำนวนน้อยอยู่แล้ว

ก็รู้ว่าจะไม่ได้รับหน้าดีๆ น่ะ แต่ว่า

ตรงกันข้าม นั่นมันคือ

ความสงสาร

...ทำไมล่ะ?

อาหารที่ทำขึ้นสำหรับพระชายาในแต่ละครั้งน่ะ

ก่อนจะถูกนำมาที่ห้อง ก็ต้องผ่านมือของคนหลายคนเลยนะ

สำหรับพระมเหสีอย่างฉันแล้ว

ก็ต้องคิดไว้เสมอว่ามันมีความเป็นไปได้ที่จะถูกใส่ยาพิษเข้าไปในกระบวนการนั้นด้วย

ตอนที่องค์หญิงตั้งครรภ์จริงๆ

หนึ่งในผู้ที่ถูกวางยาพิษก็แค่เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่

อีกคนหนึ่งก็เสียประสาทจนแขนขาไม่ขยับแล้วล่ะ

ดูเหมือนว่าเธอจะถูกวางยาพิษไปถึง 2 ครั้งเลยนะ

เรื่องขององค์รัชทายาททำให้ทุกคนตื่นตัวกันมากเลย

แล้วสาวใช้ที่รับหน้าที่เชี่ยวชาญการชิมยาพิษก็ถูกส่งมา

ก็เป็นเรื่องปกติที่จะมองว่าเธอเป็นหมากตัวสำรอง

สีหน้าของเธอมันมีความหมายแบบนี้เองสินะ

...ท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้

...ทำไมคุณท่านผู้นี้

ถึงมองมาที่นี่แล้วยิ้มให้กันนะ

ใช้สายตาหวานๆ แบบนี้ไปเท่านี้ก็น่าจะรอดแล้วล่ะมั้ง

คงจะว่างมากสินะเนี่ย

ถึงอย่างนั้นนะ

ถ้ากลัวยาพิษ การทำเป็นเงินก็เป็นพื้นฐานไม่ใช่เหรอคะ

สีไม่มีอะไรผิดปกติเลยค่ะ

ไม่มีกลิ่นเลย

ไม่มีอาการชาด้วย

อืม

ไม่มีพิษอะไรที่ดูน่าสงสัยเลยค่ะ

ต่อไปก็อันนี้แล้วนะ

ค่ะ

ถ้าเป็นยาออกฤทธิ์เร็วก็ว่าไปอย่าง

แต่ถ้าเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้า ต่อให้ขอให้ใครชิมก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ

นอกจากนั้นแล้ว

ร่างกายนี้ของฉัน ตอนที่อยู่บ้าน มันก็มีการทดลองต่างๆ

ลองมาหลายอย่างด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ

หลังการทดลองยาแผล

ยาหยุดหนอง หลังการทดลอง

หลังยาทานง่าย

ยาพิษแดง หลังจากให้ยาไปแล้ว

...นักวิทยาศาสตร์ผู้คลั่งไคล้

เพราะว่าได้ค่อยๆ ชินกับยาพิษแล้ว

ตามปกติแล้วควรจะไม่เหมาะกับการเป็นคนชิมยาพิษเลยนะ

ตำแหน่งนี้ถือว่าเป็นโชคดีในทางหนึ่งนะ

อ่า...กำลังยิ้ม

?

น่าจะเปลี่ยนจานเป็นแบบเงินจะดีกว่านะคะ

ซว๊า...

หัวหน้าสาวใช้ หงเหนียง

ก็เป็นอย่างที่คุณจินชิพูดจริงๆ ด้วยค่ะ

คราวนี้ตั้งใจไม่ได้ใช้เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่เป็นเงินเลยนะ

ทั้งหมดเป็นแผนการของชายคนนั้นสินะ...

มันเป็นความสามารถที่ทั้งเป็นยาและเป็นพิษเลยนะ

เพราะว่าฉันทำมาหากินเป็นคนขายใบไม้ค่ะ

ถ้าบอกว่ามีความรู้และเขียนหนังสือได้ด้วย

ก็น่าจะได้เงินเดือนมากกว่านี้แน่ๆ

ทั้งที่ถูกลักพาตัวมาถึงในวังหลังแล้ว

แต่ตอนนี้ก็ยังมีการส่งเงินเดือนส่วนหนึ่งไปให้พวกมันอยู่เลยนี่นา

มันทำให้ลำไส้ปั่นป่วนไปหมดเลยค่ะ

...นั่นหมายความว่า

ถึงจะต้องลดเงินเดือนลง แต่ก็ไม่อยากจะให้พวกมันได้กินเหล้าใช่ไหมคะ?

ถ้าไร้ความสามารถ ก็คงจะจบแค่การรับใช้ 2 ปีล่ะมั้ง

...?

นี่คืออะไร?

7

โอ้โห!

นี่มันแพงมากเลยนะเนี่ย

เงินเดือนระดับข้าราชการหญิงอย่างฉันจ่ายไม่ไหวหรอกค่ะ

แบบนี้ไม่เพียงแค่ส่งให้บ้านเกิดได้หรอก

น่าจะต้องเรียกเก็บเงินกลับมาด้วยซ้ำ

...ขอประทานอภัยค่ะ

ถ้าไม่พอ ก็เอาจากเงินที่ถืออยู่ก็ได้นะคะ

หักจากส่วนที่ส่งให้บ้านเกิดได้เลยค่ะ

ค่ะ

ฉันจะจัดการเรื่องเอกสารให้นะคะ

แล้วก็...

นี่คือรายละเอียดเงินพิเศษสำหรับหน้าที่ชิมยาพิษค่ะ

ตรงส่วนของค่าตอบแทนความเสี่ยงน่ะค่ะ

...เกือบจะเท่ากับเงินเดือนเลย

ส่วนที่กลุ่มลักพาตัวไม่ได้เงิน ก็เท่ากับว่าฉันได้ประโยชน์ไปนั่นเอง

ขอบคุณมากเลยค่ะ

เพราะว่าใช้ลูกอมเก่งน่ะค่ะ

ก็แขนข้างซ้ายของเด็กคนนั้นจริงๆ ด้วย

ถึงจะรีบใช้ผ้าพันแผลปิดไว้

ก็เป็นรอยแผลกับรอยไหม้ใช่ไหม?

อีกอย่างก็พูดน้อย...คงจะพูดไม่ค่อยคล่องสินะ

ถูกพ่อแม่ทำร้าย แล้วก็ถูกขายไปถึงวังหลัง

สุดท้ายยังต้องมาเป็นคนชิมยาพิษอีกด้วย

...เป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ เลยนะ

การถูกเรียกตัวให้เป็นคนชิมยาพิษนั้น

คือการทานอาหารสองมื้อและงานน้ำชายามื้อกลางวัน

แล้วก็อาหารเสริมพลังสำหรับจักรพรรดิที่มาเยี่ยมทุกๆ 2-3 วัน

นอกจากจะเป็นคนชิมยาพิษแล้ว มื้ออาหารก็หรูหราขึ้นกว่าเดิมด้วย

ถ้ามีงานก็เขาจะเรียกนะ พักผ่อนไปเถอะ

รู้สึกเหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงไปเลยค่ะ

ปริมาณพิษที่ทำให้ตายจะแปรผันตามขนาดร่างกาย

ก็จริงนะ

ยิ่งอ้วน โอกาสรอดชีวิตก็ยิ่งสูงขึ้นด้วย

สำหรับฉันที่ผอม ตัวเองผอมลงเพราะพิษก็จะสังเกตเห็นได้ยาก

แต่ว่า

ถ้าเป็นพิษที่ทำให้ผอม ก็พอจะแยกแยะได้

ยิ่งไปกว่านั้นพิษหลายชนิดก็

มีความมั่นใจว่าจะรอดชีวิตได้แม้เกินปริมาณที่ทำให้ตาย

แต่ดูเหมือนว่าคนรอบข้างจะไม่คิดอย่างนั้นเลย

เมื่อก่อนฉันเคยสร้างบาดแผลจนคนต้องเบือนหน้าหนีในฐานะร้านขายยา

แล้วก็พัฒนาตำรับยาใหม่ๆ ออกมาได้

แต่พอมาถึงที่นี่ กลับทำได้แค่ชาหวานๆ เท่านั้นเอง

ในวังหลังนี่เจอสมุนไพรที่ใช้เป็นส่วนประกอบเยอะเลยนะ

นั่นมัน...!

ไม่มีเครื่องมือ

ก็เลยต้องทนอยู่ในห้องใหญ่เพราะไม่มีจะเอามาทดลองที่น่าสงสัย

นี่ด้วย!!

ในที่สุดก็ได้เป็นห้องส่วนตัวแล้วนะ

ถ้ามียาพิษหรือสัตว์เลื้อยคลานสักตัว ก็น่าจะทดลองได้ซะหน่อยนะ

อืมมม

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ก็คงจะกลายเป็นหมูไปซะแล้ว

ทอฟ

เนโกะเนโกะ!

...รอยยิ้มนี้อีกแล้ว

ฮึก

วันนี้มีธุระอะไรเหรอคะ?

ตรงโน้น

ไปให้ดี! ชอบจังเลย!

อันนี้เป็นของที่ขุนนางท่านหนึ่งให้มาน่ะ

ขุนนาง...?

ช่วยชิมให้หน่อยได้ไหม

ซาลาเปาเหรอ

นี่มันผสมยาปลุกกำหนัดอยู่ด้วยนี่นะ

ไม่ต้องกินก็รู้เหรอเนี่ย

ไม่มีอันตรายนะ

เอากลับไปทานให้อร่อยเลยนะ

บันทึกส่วนตัวของร้านขายยา 1

ถ้าคิดถึงคนที่ให้มา มันก็อดกินแบบไม่ค่อยลงไม่ได้หรอก

ค่ะ

คืนนี้น่าจะมีคนจากท่านนั้นมาเยี่ยมนะคะ

อืม

ผู้ชายคนนี้

ถึงกับรู้แล้วยังจะป้อนซาลาเปาที่มียาปลุกกำหนัดให้กินอีก

หึ

ฟุฟุฟุฟุ

ฮ้า~ น่าจะนะ

ถ้าธุระเสร็จแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ

มีเรื่องอยากจะขอหน่อยนะ

ช่วยทำยาปลุกกำหนัดให้หน่อยได้ไหม?

!

บอกให้กิน บอกให้ทำด้วย

...นี่มันอะไรกันเนี่ย

ไม่สิ แต่ว่า

...ถึงกับจะทำออกมาเลยเหรอ

จัดยา!

ฮะ!

กลั้นไว้ กลั้นไว้สิ

ผู้ชายคนนี้เนี่ย

ไม่รู้ว่าเขาจะเอาไปใช้ทำอะไรกันแน่

ถ้ามีเวลา วัตถุดิบ และเครื่องมือ

ก็สามารถทำสิ่งอื่นที่เทียบเคียงกันได้ค่ะ