ตอน 1: Chapter 1

อยากกินไส้กรอกย่างข้างนอกจัง

โคคุยูเกะ นางกำนัลในตำหนักหลังเมาเมา แมวเมาแมว

ตอนที่ 1 คำสาปในตำหนักหลัง

เมื่อวันก่อน ตอนที่ไปเก็บสมุนไพรในป่า

กลับถูกคนลักพาตัวไปอย่างน่ารำคาญ

ก็ผ่านไปสามเดือนแล้วสินะ…

ติ๊ง?

คุณพ่อ

ฮ่า…

กินข้าวเป็นปกติไหมเนี่ย…

กลิ่นเครื่องสำอางที่ทำให้สำลัก

รอยยิ้มบางๆ บนอาภรณ์อันงดงาม

ทั้งตำหนักหลวงและย่านดอกไม้

ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก

คำว่า "ตำหนักหลัง" นั้นถูกแบ่งออกมาจากพระราชวัง

เป็นสวนสตรีสำหรับให้กำเนิดโอรสของฝ่าบาท

การเข้าของชายถูกห้ามโดยเด็ดขาด

ผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปคือองค์จักรพรรดิตั้งแต่พระองค์เองและเชื้อสายของพระองค์

ส่วนที่เหลือก็คือพวกที่ถูกเรียกว่า "ขันที"

ซึ่งเคยเป็นชายแต่สูญเสียความเป็นชายไปแล้วเท่านั้น

ตั้งใจมาเป็นหมอแล้วเชียว

ไม่รู้ว่าเป็นคนถูกขาย หรือเป็นแค่ตัวแทนของใคร

ถ้าเป็นไปได้ ก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับตำหนักหลังไปตลอดชีวิตเลย

คราวหน้าจะเป็นพระสนมระดับล่างที่เก็บตัวอยู่หรือไงนะ

นี่ ใบป้ายนี่สิ

รู้ไหมว่าเป็นห้องไหน

…อ่า

นี่มันเป็นฝูจิเก้าจ้ะ

ทางโน้น

ทางนั้นสินะ ช่วยได้มากเลย

ในบรรดานางกำนัลนั้น ก็มีหลายคนที่อ่านหนังสือไม่ออก

ถึงแม้ว่าจะทำงานในตำหนักหลังแล้วจะถูกสอนมารยาทล่วงหน้า

แต่ถ้าเป็นเรื่องของวิชาการนี่ก็อีกเรื่องนึงแล้ว

อัตราการรู้หนังสือของสาวบ้านนอกเนี่ย ถ้าถึงครึ่งก็ถือว่าเก่งมากแล้วล่ะ

แม้แต่สาวกำนัลระดับล่างก็มีไม่กี่ครั้ง

ที่จะได้เป็นพระสนมระดับล่าง

บันทึกส่วนตัวของร้านขายยา 1

สรุปก็คือ

เรื่องรูปลักษณ์ภายนอกน่ะ

ตั้งแต่เด็ก

……

หน้าผา

…เป็นเรื่องที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันเลยสินะ

ก็ไม่ได้อยากจะเป็นด้วยซ้ำ…

หน้ามีฝ้า ตัวผอมเกร็ง

สุดท้าย ถึงจะอ่านออกก็ตาม

ก็ยังมีงานอื่นรออยู่

งั้นก็

ไม่ลำบากกับสภาพที่เป็นอยู่ก็ได้

ถึงแม้เงินเดือนจะขึ้นก็ตาม

ก็เป็นแค่จำนวนเงินที่ถูกลักพาตัวไปเพิ่มขึ้นเท่านั้นเอง

ถ้าทำงานอยู่อย่างสงบ

เดี๋ยวก็ออกไปได้เอง

แต่น่าเสียดายที่

ต้องบอกว่าการอ่านแบบนี้มันประมาทไปหน่อย

เมาเมา แมวผู้อายุ 17 ปี ที่บรรลุแล้ว

ความอยากรู้อยากเห็นและสติปัญญาที่ต้านทานไม่ไหว

แล้วก็

ความรู้สึกยุติธรรมเพียงเล็กน้อย

ชีวิตนี่มันไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เป็นคำสาปจริงๆ สินะ!?

นางกำนัลในตำหนักหลัง โคราน

…คุยเรื่องอะไรเหรอคะ?

ในวังน่ะ มีข่าวลือแพร่สะพัดกันไปทั่ว

เมาเมาไม่รู้เหรอ!?

เชื้อพระวงศ์ที่เกิดในตำหนักหลัง เสียชีวิตติดต่อกันเลยนะ!

โอรสของฝ่าบาทจนถึงตอนนี้ ทั้ง 3 คน

ตายตั้งแต่ยังเด็ก

คุณไม่คิดว่ามันแปลกเหรอคะ?

ลูกที่พระสนมให้กำเนิด

องค์รัชทายาทที่จะสืบราชบัลลังก์ "กง" นั้น

ก่อนที่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันจะเสด็จขึ้นครองราชย์ 1 คน

หลังจากที่เสด็จขึ้นเป็นจักรพรรดิแล้ว 2 คน

ทั้ง 3 คนนั้นต่างก็เสียชีวิตตอนยังเป็นทารกเล็กๆ ค่ะ

ปัจจุบันนี้

มีสองพระองค์ประทับอยู่ คือ พระองค์ของพระโอรสวัย 3 เดือนที่ทรงเป็นเจ้าชายแห่งพระราชวังบูรพา และ

พระองค์ของพระธิดาวัย 6 เดือนที่ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งพระราชวังนั้น

พระองค์ประทับอยู่

พระนางที่ประทับอยู่ในห้องที่ใหญ่ที่สุดของตำหนักหลัง คือ

พระมารดาของเจ้าชายแห่งพระราชวังบูรพา นั่นคือ พระสนมริคะ

อย่างไรก็ตาม

ในเมื่อจักรพรรดิยังไม่มีพระมเหสี

ดังนั้น พระสนมผู้ให้กำเนิดเจ้าชายแห่งพระราชวังบูรพา จึงสามารถกล่าวได้ว่าเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด

ดูเหมือนว่าพระเมตตาของจักรพรรดิจะ

เอนเอียงไปทางพระสนมทามะฮะ ซึ่งเป็นพระมารดาของเจ้าหญิงแห่งพระราชวังนั้น

บันทึกส่วนตัวของร้านขายยา 1

แล้วคราวนี้ก็มีคนเข้าไปในตำหนักของพระสนมทามะใบด้วยนะ ที่ตำหนักของพระสนมริกะด้วย

หมอท่านก็เข้าไปแล้วล่ะ

เป็นคำสาปจริงๆ ด้วย

กรี๊ดดด!

คำสาปอะไรที่ไม่จืดชืดแบบนี้

…ถ้าเป็นการแย่งชิงบัลลังก์ ก็ไม่มีเหตุผลที่เจ้าหญิงจะต้องถูกเล็งเลยนะ

โอกาสที่จะถูกวางยาพิษก็น่าจะน้อย

ถ้าจะสงสัย ก็คงเป็นเรื่องของอาการป่วยล่ะ

…หรือว่าจะเป็นเรื่องของสายเลือดนะ?

สมัยก่อน

คุณรู้ไหมว่าท่านถึงแก่มรณกรรมด้วยวิธีไหน?

เอ่อ ก็คือว่า

ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดมากนักหรอกนะ

สมัยของท่านก่อนๆ ทุกคนก็ค่อยๆ อ่อนแอลงน่ะ

ครั้งนี้ก็เป็นแบบคล้ายๆ กัน…

แต่ดูเหมือนว่าอาการของพระสนมริกะจะหนักกว่านะ

อาการไม่สบายเป็นของพระสนมริกะเองด้วยหรือเปล่าคะ?

ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ

อย่างอาการปวดหัว ปวดท้อง

ได้ยินมาว่ายังมีอาการคลื่นไส้ด้วยนะ

ปวดหัว ปวดท้อง แล้วก็คลื่นไส้ด้วยนี่เอง

จะซีเรียสกับข่าวลือแค่นี้ทำไมกัน

เรื่องพวกนี้ก็เป็นแค่การคาดเดาเท่านั้นแหละ

…ถึงจะเป็นแค่การคาดเดา แต่ว่า

ลองไปดูสักหน่อยดีกว่าไหมนะ

แม้จะเรียกว่าตำหนักหลังรวมๆ แล้วก็นับว่ากว้างใหญ่

มีทั้งอาคาร มีทั้งปีก มีทั้งห้องต่างๆ

ถ้านับรวมโรงทานและสวนด้วยแล้ว ก็กว้างกว่าในเมืองทั่วไปมากเลยล่ะ

เพราะเป็นที่รวมของตำหนักของพระสนมชั้นสูง

สมกับเป็นใจกลางแล้ว

แม้แต่เสาเพียงต้นเดียวก็ดูประณีตกว่าทางฝั่งตะวันออกมากเลย

…หืม?

เป็นความผิดของแกต่างหาก!

แค่เพราะลูกตัวเองเป็นผู้หญิง

พระสนมริคะ

ถึงจะฆ่าลูกชายของตัวเอง ด้วยคำสาปใช่ไหมล่ะ!

คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามันไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น

โคริสุเองก็กำลังทุกข์ทรมานเหมือนกันนะคะ

พระสนมทามะ

…ดะ

ดราม่าอลหม่าน

ข้าราชบริพารที่ยืนลนลานตรงกลางนั่นเป็นหมอหลวงเหรอ?

ไอ้ขยะนั่นมันบ้าไปแล้วสินะ

ที่อยู่ข้างๆ สองพระสนมขนาดนั้น

ยังไม่รู้ตัวเลยเหรอเนี่ย

การเสียชีวิตของเด็กทารก

ปวดหัว ปวดท้อง แล้วก็คลื่นไส้

และที่สำคัญที่สุดก็คือ

สภาพที่ผอมซูบของพระสนมริคะ

อย่างที่คิดไว้เลย

มันไม่ใช่แค่คำสาปเท่านั้น

ปัญหาคือจะบอกยังไงดี

อะไรเหรอ อะไรนะ

...ขอแค่มีอะไรให้เขียนก็ยังดี

ไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากเหตุการณ์วุ่นวาย

องค์ชายตะวันออกถึงแก่มรณกรรม

...ไม่มีเนื้อเลย

แบบนี้มันไม่พอหรอกนะ

ทั้งที่มันก็มีน้อยอยู่แล้วนี่นา

บันทึกข้างตัวของร้านขายยา 1

วันนั้น

ได้ผูกประโยคธรรมดาๆ เข้ากับดอกคาเมลเลีย

วางไว้ข้างๆ พระสนมทั้งสอง

…ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่มีความหมายอะไรเลยสินะ

อืม

คำเตือนของนางกำนัลชั้นนอกก็เป็นแค่เรื่องแค่นั้นเอง

พระสนมริคะผู้สูญเสียองค์รัชทายาท

ดูเหมือนว่าใบหน้าของพระนางจะผ่ายผอมไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

ตั้งแต่สมัยที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นดอกกุหลาบตูมงามอย่างเต็มที่เลยล่ะ

ถ้าเป็นแบบนี้ เจ้าหญิงของพระสนมทามะก็คงเป็นเรื่องของเวลาแล้วสิ…

ถ้างั้น

ใครบางคนนำสิ่งนี้มาหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายครั้งนั้นทันทีเหรอ?

ใช่แล้วค่ะ

ก็เป็นอย่างนั้นสินะคะ

ความไม่รู้ก็เป็นบาปสินะครับ

ถ้าเป็นสิ่งที่เด็กทารกจะกิน

เรื่องนั้นผมก็รู้สึกเหมือนกันครับ

ก็น่าจะใส่ใจให้มากกว่านี้หน่อย

ถึงอย่างนั้น ตัวเขียนนี่น่ะ

ใครกันนะ...

พระสนมทามะ

ถ้าหากเจอเจ้าของตัวเขียนนี้แล้ว

จะทำอย่างไรเหรอครับ?

…เอ๊ะ

เรียกตัวเหรอคะ?

ใช่

ไปที่ห้องของหัวหน้าข้าราชบริพารกลาง

เฮ้ย เรียกตัวเว้ย

มีธุระอะไรเหรอ

ขาดคนเหรอ?

?

เข้ามา

นั่นนางกำนัลที่ทำท่าทางสูงศักดิ์นั่นคือใครกันนะ

...หืม? หัวไหล่กว้างจัง

ผู้ชายเหรอ?

เสียดายจัง

หืม?

เจ้าหญิงจุดๆ ตรงโน้น เธออยู่ต่อได้

วันนี้เลิกแล้วนะ

กลับห้องได้แล้ว

?

?

ทำอะไรผิดพลาดจนโดนจับตามองเหรอ?

...นี่มัน...ไม่นะ ตัวเขียนเมื่อวันก่อนน่ะ

...อย่างนั้นเองเหรอ!!

...ในห้องนี้มีแค่ข้าคนเดียวที่อ่านตัวหนังสือเป็น

แย่แล้วสิ

คุณต้องอยู่ต่อใช่ไหมคะ?

จินชี่นี่เอง

เงียบๆ ตามมา

...โดนจับได้ซะแล้วสิเนี่ย

●●●●●

แปลกจัง

คุณควรจะอ่านหนังสือไม่ออกนะ

ใครจะสอนให้ล่ะ

ในโลกนี้ การแสร้งทำเป็นไม่รู้หนังสือมันทำให้เอาตัวรอดได้ง่ายกว่าเยอะ

ค่ะ

ข้าน่ะเกิดมาจากตระกูลต่ำต้อย อาจจะเป็นความผิดพลาดอะไรบางอย่างก็ได้

โดยปกติแล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึงรู้เรื่องตัวเขียนของข้าได้ล่ะเนี่ย

พยายามระวังรอบตัวเต็มที่แล้วนะ

...ถูกใครเห็นเข้าหรือเปล่า

ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็เป็นแค่ข้อมูลจากนางกำนัลตัวเล็กๆ จุดๆ เท่านั้นเอง

ถึงกับตั้งใจรวบรวมนางกำนัลที่อ่านหนังสือไม่ออกมาสืบหาอีก นี่มันอะไรกัน

ช่างเป็นคนขี้สงสัยอะไรอย่างนี้!

...นี่มันเป็นคนว่างเกินไปแล้วนะ!

ขออนุญาตครับ

ปัง! ปัง!

เชิญครับ

นำท่านผู้นั้นมาแล้วครับ

...แล้วจะทำยังไงดีนะ

เหนื่อยเลยใช้แรงเยอะจัง

!

!?

ผู้ที่มีสถานะอย่างข้านั้น จะถูกกระทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกเพคะ!

ไม่หรอก

ความขอบคุณของข้า ไม่ได้มีเพียงเท่านี้เท่านั้นนะ

คุณเป็นผู้มีพระคุณของข้านะคะ

ไม่ใช่คนเดียวกันหรือเปล่าครับ?

...คุณกำลังเข้าใจผิดอยู่ค่ะ

เอ่อ

ข้าได้รับสิ่งของบางอย่างมาจากพระสนมทามะ

ซึบ

นี่คือมัน

คุณรู้ไหมว่าผ้าที่ใช้ทำชุดทำงานของนางกำนัลน่ะ?

ว่าแต่...มันคล้ายกันนี่นา

อ้อ

มันเป็นของสำหรับนางกำนัลที่เกี่ยวข้องกับเสื้อผ้า

น่าจะตัดมาจากชุดมุสึเมะรึเปล่านะ?

※มุสึเมะ... หมายถึง งานที่เกี่ยวข้องกับเครื่องแต่งกาย

มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงช่วยไม่ได้สินะ

วันนั้น

ได้รู้ถึงความจริงของเหตุการณ์

ก็เลยส่งจดหมายไปให้พระสนมสองคน

มันเป็นเรื่องง่ายๆ น่ะ

แค่ไม่ต้องใช้ผงขาวชั้นดีที่มีพิษเท่านั้นเอง

บันทึกของเภสัชกร

ในย่านดอกไม้ที่ข้าเติบโตมาน่ะ

มีเกอิชาจำนวนมากที่ใช้แป้งขาวเกรดดี

และเกือบทั้งหมดนั้น

ต่างก็ถูกพิษที่มีอยู่ในแป้งขาวนี้สัมผัส แล้วก็สิ้นลมไปน่ะค่ะ

ตัวข้าน่ะ แค่

เคยเห็นโสเภณีชั้นสูงที่

ทำเรื่องง่ายๆ แบบนั้นมา

ได้ชั่งน้ำหนักระหว่างชีวิตกับความงาม

แล้วพวกเธอเหล่านั้นที่สูญเสียทั้งสองอย่างไป

ข้าก็แค่จดจำไว้เท่านั้นเอง

บันทึกของเภสัชกร 1

เดิมทีเป็นร้านขายยาค่ะ

...แล้วก็

ข้าเนี่ย

ต้องทำ

อะไรดีล่ะเพคะ?

ยอมแพ้แล้ว

เอ่อออ

ถ้าอย่างนั้น

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

จะให้มาเป็นสาวใช้ของข้า

ห๊ะ...?

ฮะ

เอ่อ... ก็เรียกได้ว่าเป็นการเลื่อนขั้นน่ะนะ