ตอน 39: Chapter 39

ฮายะ♡พูดกับตัวเอง

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติค่ะ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงทั้งสิ้น

เหนื่อยจัง

ไม่ว่าจะเป็นการปลูกกุหลาบก็เถอะ

…ก็ยังปฏิเสธเขาอยู่ดี

โดยเฉพาะเวลาต้องรับมือกับผู้ชายคนนั้น

หืม?

เหออออ

ชิ

เหมียวเหมียว: ตัวเอกของเรื่องนี้ เดิมทีเป็นเภสัชกร ที่มีความกระหายใคร่รู้และความสนใจในเรื่องยาและพิษมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว

คนที่ไปส่งคุณชายคนนั้นก็คือคุณมาเซ็นครับ

ถึงจะดูไม่ค่อยเป็นมิตร แต่ก็เป็นคนที่มีความรับผิดชอบนะ

...พ่อลูกใจร้ายนี่นา

...ดูไม่ค่อยอารมณ์ดีเลยแฮะ

ปัง!

หืม?

นั่นคือ...

คณะของคุณโหลรันเฟย

ยังอยู่ที่นี่หลังจากงานเลี้ยงสวนสนุกเหรอครับ

วี

อย่างนั้นสินะ

เป็นพ่อลูกกัน แสดงว่า

เป็นพ่อของท่านโระรัน ที่บังคับลูกสาวเข้าวังหลังน่ะ

เป็นขุนนางใหญ่ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิองค์ก่อน

ถ้ามองจากมุมของจักรพรรดิคนปัจจุบันที่เน้นเรื่องความสามารถ

เคยได้ยินมาว่าท่านเป็นคนน่ารำคาญที่อยู่เหนือหัว

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ถึงแม้ว่าจะมีแค่ฉันคนเดียวอยู่ตรงนี้ก็ตาม

ก็ขอให้เลิกพูดถึงข้อเสียของขุนนางชั้นสูงได้ไหมครับ

ถึงจะถูกเข้าใจผิดว่ามาเป็นคู่สนทนา มันก็เป็นเรื่องที่น่ารำคาญนะ

อายุก็ไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่เลยนะ

ยังดูเด็กอยู่เลยแฮะ

だいさんじゅうきゅうわほうせんかかたばみこうへんだいさんじゅうきゅうわほうせんかかたばみこうへんที่ 39 ดอกฟูเซ็งคะกับพืชกินเนื้อ (ตอนท้าย)

ฉบับพิมพ์ขนาดใหญ่เสร็จแล้ว! ขอบคุณครับ! เล่ม 1 ถึง 7 วางจำหน่ายอย่างล้นหลาม!!

กลับไปที่ตึกของคุณจินชิแล้วก็...

ต้นฉบับ: ฮูงะ นัตสึ - ยูโกะ บุนโค

ต้นฉบับ: ฮูงะ นัตสึ (ฮีโร่ บุนโค, ชูฟุโนะ โทโมะ อินโฟส)

ภาพประกอบ: เนโกะ คุราดะ

การจัดองค์ประกอบ: ชิโอะ คาจิ

ต้นแบบตัวละคร: ชิโนะ โดโกะ

©ฮูงะ นัตสึ / ชูฟุโนะ โทโมะ อินโฟส

อ๊ะ

โอ๊ะโอ๋โอ๋ ผอมลงไปเลยนะ

เดี๋ยวเอาอาหารมาให้นะ นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ

คุณอ๋อง... ขันทีรูปงามที่ดูแลวังหลัง มีความงามราวกับนางฟ้า สามารถสะกดใจทั้งชายและหญิงได้

ฟุกุกุ

คุณโคจุน: ขันทีที่รับใช้คุณอ๋อง แม้จะมีรูปร่างที่ดูแข็งแรง แต่ก็เป็นคนช่างคิดและเอาใจใส่ สามารถช่วยสนับสนุนคุณอ๋องได้เป็นอย่างดี

คุณชายคนนั้น

ได้สังเกตเห็นจดหมายที่ซ่อนไว้ในกล่องกุหลาบหรือเปล่าครับ

ก็เอาเถอะ

ถึงแม้ว่าคุณเหมียวเหมียวจะอยู่ด้วย แต่ถ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไรครับ

เรื่องของคุณแม่ทัพ

ข้าคิดว่าคุณคงจะเกลียดชังเขาอยู่แน่ๆ

ก็ใช่ครับ แต่ไม่ได้ถึงกับเกลียดชังขนาดนั้น

มันดูไม่เหมือนอย่างนั้นเลยนะ

คุณจินชิครับ

ถึงแม้ว่าข้าจะมักจะทำอะไรที่เกินเลยไปบ้าง

แต่ก็เพราะว่าคุณทายถูก

ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้

...ไม่มีวิธีพูดอย่างอื่นแล้วเหรอครับ

ไม่รู้ว่าคุณจินชิคิดถึงอะไรอยู่

มีทั้งยาคุมกำเนิดกับยาคุมท้องด้วยนะครับ

ถ้าไม่ได้รับความยินยอมจากโสเภณี ก็จะไม่ได้ตั้งครรภ์ครับ

ถ้าเป็นช่วงแรก ก็สามารถทำแท้งได้เหมือนกันครับ

ที่ตั้งครรภ์ได้ก็เพราะว่าเธอมีความตั้งใจนี่ครับ

ถ้าผู้หญิงอ่านรอบของเลือดได้

ก็จะพอคาดเดาได้ว่าวันไหนที่ตั้งครรภ์ได้ง่าย

ถ้าเป็นโสเภณี ก็สามารถเขียนจดหมายออกไป

เพื่อขอเปลี่ยนวันเข้าเยี่ยมได้ด้วยนะครับ

ตรงกันข้าม มันก็เหมือนถูกวางแผนมาเลยไม่ใช่เหรอครับ

คุณแม่ทัพเหรอครับ?...เป็นไปไม่ได้นะ

เพราะอย่างนั้นเอง

ผู้หญิงนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เจ้าเล่ห์จริงๆ

คงจะลืมตัวไปแล้วสินะ เวลาที่เป้าหมายไม่เข้าเป้า

ถึงขนาดไม่ลังเลที่จะทำร้ายตัวเองด้วยซ้ำ

คุณจินชิครับ คุณไม่เคยถูกผู้ชายคนนั้นทักทายนอกห้องทำงานเลยใช่ไหมครับ?

หืม?

บุงโระ

พอได้ยินแบบนั้นแล้วก็คิดดู

ใช่เลยจริงๆ

เขาชอบบุกเข้ามาในห้องทำงานตลอดเลยนะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

?

คุณชายคนนั้นจำใบหน้าคนไม่ได้ครับ

จำไม่ได้ หมายความว่ายังไงเหรอครับ?

ไม่รู้เหตุผลแน่ชัดครับ

ถึงจะจำรูปร่างของตาและปากได้ แต่ก็ไม่สามารถจำรวมๆ ได้เลย

เขาบอกว่าทุกคนดูหน้าคล้ายๆ กันหมดเลยครับ

นั่นเป็นเรื่องที่คุณพ่อเล่าให้ฟังครับ

น่าสงสารจริงๆ เลยนะ

ทั้งๆ ที่เก่งขนาดนั้น

เพราะเรื่องนั้นแหละ ถึงได้ต้องทนทุกข์มาตลอดเลยครับ

ไม่รู้ทำไม แต่ดูเหมือนว่าเขาจะจำได้ชัดเจนว่าผมกับพ่อบุญธรรมเป็นใคร

ดูเหมือนว่าความยึดติดแปลกๆ นั้นจะมาจากเรื่องนั้นแหละครับ

แค่เรื่องนั้นอย่างเดียวนะ ถึงได้แสดงออกว่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ?

ฮ่า...

มันเป็นอะไรที่รับมือไม่ถูกทางสรีระเลยครับ

เรื่องวันนั้น ผมยังจำได้อยู่เลย

ผู้ชายที่เปื้อนเลือดปรากฏขึ้นต่อหน้าอย่างกะทันหันน่ะ

พอเห็นเรา เขาก็ยิ้มกริ่มแล้วเดินเข้ามาหาเลย

มันถูกสลักไว้ในใจวัยเยาว์ในฐานะความหวาดกลัว

1.1

...

แต่คุณพ่อก็ยังคง

เพราะรู้ว่าเขาได้ทำเรื่องไม่ดีไป

ไม่หยุดยั้งคุณยายเจ้าเล่ห์คนนั้นที่ตีผู้ชายคนนั้นด้วยไม้กวาด

เพราะรู้จักผู้หญิงที่มีจมูกบิ่นนั่น

ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่รู้จักสำนึก

เมื่อเห็นผู้ชายที่เปื้อนเลือดแล้วยังกลับมาหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตัวผมเองก็เริ่มไม่ตกใจกับเรื่องส่วนใหญ่แล้วครับ

คุณจินชิครับ

ถ้าคุณชายคนนั้นใส่แว่นข้างเดียวแล้วบอกว่า "เรียกพ่อสิครับ" คุณจะรู้สึกยังไงเหรอครับ?

● ● ● ● ●

อยากจะทุบแว่นนั่นให้แตกจริงๆ เลยนะ

ใช่ไหมครับ?

คุณชายคนนั้นยืนกรานว่าตัวเองเป็นพ่อ

เบียดคุณพ่อราもんไป

อย่างมากก็แค่พ่อพันธุ์ดีเท่านั้นแหละ

คุณชายคนนั้นก็พยายามจะมาเป็นพ่อของตัวเอง

มันเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาดเลย

เรื่องที่ได้เป็นลูกสาวของคุณพ่อ

ผมรู้สึกขอบคุณคุณชายคนนั้นจริงๆ

แต่เหตุผลที่ไม่ชอบมันไม่ได้มีแค่นั้นเท่านั้น

ตอนที่กำลังจะเดินไปทางนากาชิ

ผมได้รับการช่วยเหลือจากคุณชายคนนั้นครับ

ท่านกุนชิเหรอครับ?

ตอนนั้นก็ไม่น่าจะรู้เรื่องอะไรเลยนะ...

เขาเป็นคนแบบนั้นแหละครับ

แบบที่ไม่ต้องรวบรวมหลักฐานหรือคาดการณ์อะไรเลยเหมือนกับผม

แล้วก็ตัดสินด้วยสัญชาตญาณจากเรื่องที่มันเหม็นๆ นั่น

เป็นเพราะหลี่ไป๋สืบเรื่องชุ่ยฝูได้เร็วใช่ไหมล่ะ

เขาไม่เคยพลาดเรื่องนั้นเลยนะ

การที่กรมอาญาเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อาจเป็นฝีมือของคุณชายคนนั้นก็ได้

แต่ที่น่าหงุดหงิดคือเขาขี้เกียจและไม่ลงมือทำเอง

พอคิดแบบนั้นแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เลยครับ

ถ้าตัวเขาเองลงมือทำอย่างเปิดเผย

ตอนนี้ยาอายุวัฒนะคงจะอยู่ในมือแล้วล่ะ

รู้แล้ว

นี่มันคือความรู้สึกที่เรียกว่าความอิจฉานี่เอง

พรสวรรค์ในการชมเชยอย่างเปิดเผยของคุณพ่อเนี่ย

ถึงจะตามหาทั่วประเทศนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเจอได้กี่คนกันนะ

คุณชายคนนั้นไม่เข้าใจในพรสวรรค์ที่ตัวเองมีเลยนะ

ถึงจะทำเป็นพันธมิตรไม่ได้ แต่ก็ไม่น่าจะทำเป็นศัตรูจะดีกว่านะครับ

เข้าใจแล้ว

เป็นอะไรเหรอครับ?

ในโลกนี้เนี่ย

คุณคิดว่าไม่มีพ่อที่

ไม่ครับ

เป็นที่รักและเป็นที่เกลียดได้เลยเหรอครับ

เอ๊ะ!