ตอน 40: Chapter 40

เรื่องส่วนตัวของเภสัชกร

หลายวันหลังจากกลับเข้าวังหลัง ก็มีสัมภาระมาถึงจากเหมยเหมย

ข้างในมีจดหมายที่เขียนว่าใครไปไถ่ตัวใคร และ

ผ้าไหมที่สวยงามอยู่ข้างในด้วย

ฟังนะ เหมียวเหมียว

เวลาที่ฉันออกไป ต้องเต้นให้สวยเลยนะ

เรื่องของเภสัชกร

ตอนที่ 40 การอำลา

เสียงพึมพำของฮายะ

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่บุงโกะ ชูบุโนะ โทโมะ อินโฟส)

ภาพ: เนโกะ คุราเกะ

โครงเรื่อง: ชิโอะ คาซึกิ

ร่างตัวละคร: ชิโนะ โทโกะ

©ฮินาตะ นัตสึ/ชูบุโนะ โทโมะ อินโฟส

เสียงพึมพำของฮายะ

เหมือนเรื่องตลกเลยนะ

นี่มันเหมือนกับฝูโย่วเฟยที่ได้รับพระราชทานเมื่อปีที่แล้วเลย

ขาซ้ายยังไม่เข้าที่เพราะอาการบาดเจ็บอยู่ แต่ว่า

น่าจะโอเคแล้วล่ะมั้ง

จำได้อยู่เหมือนกันแฮะ

เรื่องของเภสัชกร

นะ

ん

“

ทำอะไรกันอยู่เนี่ย!

...ทางนั้นน่ะสิ

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?

ถ้าได้รับรายงานว่ามีผู้หญิงแปลกๆ ปีนป่ายอยู่ตามกำแพงด้านนอก

ก็คงต้องจัดการให้ล่ะมั้ง

ตั้งใจจะทำแบบเงียบๆ นะ แต่ก็โดนจับได้นี่นา

นี่นะเนี่ย

อย่าทำให้เหนื่อยเลยน่า

ถึงกับ...

ท่านมิชิ

องครักษ์ใจดีที่รู้จักหน้าของเจ้า

คุณอา

เลยมาแจ้งเรื่องให้เราทราบเองเลยนะ

ถึงจะคิดว่าทำแบบเงียบๆ ก็เถอะ

แต่ต้องจำไว้ว่าคนรอบข้างเขาไม่ได้คิดแบบนั้นนะ

ยุ่งยากจริงนะเนี่ย

ค่ะ

รับทราบค่ะ

คราวนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ

ที่ย่านดอกไม้ พวกเราจะเต้นรำเพื่อส่ง妓女ที่ถูกไถ่ตัวกลับมา

ด้วยการเต้นของเหล่า妓女คนอื่น ๆ น่ะค่ะ

เพราะว่าในสัมภาระที่ส่งมาจากโรงน้ำชา ก็มีชุดอยู่ข้างในด้วย

อะไรเหรอคะ?

เปล่า

ก็คิดว่าเธอเต้นเป็นแล้วนี่นา

ถึงจะไม่ใช่ระดับที่เอาไปโชว์ลูกค้าได้หรอกนะ

แต่ก็เป็นหนึ่งในความรู้พื้นฐานที่ถูกสอนมาค่ะ

ที่จริงแล้วที่เต้นก็แค่พอให้ครบจำนวนตอนฉลองเท่านั้นเองค่ะ

ว่าแต่คนแปลกๆ นั่นไปไถ่ตัวโสเภณีมา

ก็มีข่าวลือกันอยู่ข้างนอกแล้วล่ะ

แถมยังยื่นใบลาพักร้อนมาด้วย

ก็เป็นอย่างนั้นแหละค่ะ

ดูเหมือนว่าจะตั้งใจจะพัก 10 วันเลยนะ

มีระบุไว้ในจดหมายของคุณคุณหนูด้วย

ไม่ใช่แค่สามวันสามคืนนะ แต่ว่าจะจัดงานเลี้ยงถึง 7 วัน 7 คืนเลยเชียว

ไม่รู้ว่าใช้เงินไปเท่าไหร่

แต่ดูจากโคมไฟที่ส่องสว่างแล้ว มันไม่เหมือนกับการไถ่ตัวโสเภณีธรรมดาๆ เลยนะ

แน่ๆ เลยว่าโสเภณีที่ถูกไถ่ตัวมาจะต้องแต่งตัวอลังการ

ตามใจคิดของคุณป้าเจ้าเล่ห์นั่น เรื่องก็ยิ่งขยายใหญ่โตไปอีก

แต่คงจะไม่ได้ออกมาให้ใครเห็นบ่อยๆ หรอก

แล้วสาวงามที่ทำให้คนแปลกๆ นั่นหลงใหลคือใครกันนะ

แล้วก็คงจะไปเคาะประตูจิ้งเขียวคานอย่างสนุกสนานแน่ๆ เลย

พวกข้าราชการคงจะสงสัยว่าที่จิ้งเขียวคานมีโสเภณีแบบนั้นอยู่ด้วยนอกจากสามองค์หญิงหรือเปล่า

เรื่องของเภสัชกร

จริงๆ แล้วนะ

อยากจะไปส่งคุณเหมยเหมย

ที่ฝึกเต้นไม่เก่งของตัวเอง แต่กลับอยู่เป็นเพื่อนจนจบ

คุณกิโนะที่ใจดีคนนั้น

ว่าคุณเหมยคิดอะไรอยู่

ถึงได้พาผู้ชายคนนั้นเข้ามาในห้อง ก็ไม่รู้เหมือนกัน

เรื่องของเหมยเหมยน่ะ

คนแปลกหน้าที่ขึ้นมาในห้องน่ะ

ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษหรอกนะ

แค่ฟังเรื่องของลูกสาวกับผู้หญิงที่ให้กำเนิดเขา

แล้วก็เป็นพักๆ ที่จะวางหมากบนกระดานโกะ

เหมือนกำลังนึกถึงบันทึกการแข่งขันเก่าๆ แล้วก็วางหมากต่อไปเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

อาจจะเป็นแค่คุณผู้หญิงที่พูดไปตามมารยาทเท่านั้นก็ได้

แต่ว่า

ถึงแม้ว่าเหมยเหมยจะถูกชายคนนั้นไปไถ่ตัวมาแล้วก็ตาม

เธอก็คงจะดีใจแน่ๆ

ไม่ว่านิสัยจะเป็นยังไง เขาก็เป็นคนที่มีเงินอยู่แล้วนี่นา

ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่แบบนั้น แต่เหมยเหมยที่งดงามและเปี่ยมไปด้วยความรู้

ก็น่าจะกลายเป็นภรรยาที่ดีที่ปรนนิบัติได้แน่ๆ

น่าจะให้เป็นคุณเหมยเหมยไปเลยนะ

ถึงจะไม่รู้ว่าชายคนนั้นจะสังเกตเห็นความสามารถของเธอหรือไม่

ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะค้นพบผู้หญิงที่คุณย่าเก็บซ่อนไว้นานแล้ว

แต่ถึงจะเป็นตามสัญญาแล้ว แต่การกระทำที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น

ท่านกุนซือไปไถ่ตัวใครกันนะ?

รู้เหรอ?

จะเป็นใครกันนะ?

เอาล่ะ

ว้าว! สุดยอดไปเลย

...ก็รู้อยู่แล้วสินะ?

ถึงจะเป็นสาวงามแค่ไหน ก็สู้คุณมิชิไม่ได้หรอกค่ะ

ถึงจะยังไม่ใช่คำตอบก็เถอะ

ก็ไม่ปฏิเสธเลยเหรอคะ

ผู้หญิงที่ชายคนนั้นไปไถ่ตัวมาน่ะ

คงอยู่ได้ไม่นานหรอกค่ะ

คงจะป่วย แล้วก็ไม่มีความทรงจำ แถมยังร้องเพลงเหมือนเด็กสาวอยู่เลย

ตอนนี้ก็เหลือแค่ วางหมากโกะ เท่านั้นเองค่ะ

เหล่าคนในโรงน้ำชาไม่เคยพูดถึงผู้หญิงที่ให้กำเนิดตัวเองเลย

คงเป็นเพราะคุณป้าเจ้าเล่ห์นั่นสั่งห้ามปากไว้สินะ

แต่ก็ไม่อาจจะเก็บเรื่องไว้ในใจได้

ก็ไม่ได้ใช้เวลานานนักถึงจะรู้ตัว

ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ จิ้งเขียวคานเกือบจะล่มสลาย

และเป็นความรับผิดชอบที่ตกอยู่กับโสเภณีคนนั้น

และผู้หญิงที่ต้องนอนป่วยอยู่ต่างหากคือคนคนนั้น

เพราะความอายที่จมูกหัก

ผู้หญิงที่เคยผลักไสตัวเองออกไปจนจิตใจแตกสลาย

แต่กลับไม่มีความทรงจำถึงความเป็นมารดาของตัวเองเลย

โสเภณีที่ตั้งครรภ์ได้

แต่เป้าหมายกลับพลาดไป ชายคนนั้นก็ไม่กลับมา

ผู้หญิงที่ไม่เป็นไปตามแผนก็ปล่อยตัวปล่อยใจไป

ไม่เพียงแค่ปลายนิ้วของตัวเองเท่านั้น

ถึงกับแนบไปกับจดหมายถึงชายคนนั้น แม้กระทั่งนิ้วก้อยของทารกด้วย

เรื่องของเภสัชกร

ความฝันของคุณป้าปีศาจคนนั้นมันเป็นเรื่องจริงจริงๆ ด้วย

ถึงอย่างนั้นเธอก็จำมันไม่ได้ด้วย

ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแค่นิ้วก้อยที่บิดเบี้ยวนี้เท่านั้น

ถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่เกี่ยวกับตัวเธอแล้ว

เพราะเธอได้มีความสุขในฐานะลูกสาวของรา門แล้วนี่นา

คุณมิชิ

เป็นอะไรไปคะ?

ปลายประสาทน่ะ ถึงจะตัดไป มันก็ยังงอกกลับมาได้นะคะ

...นั่นคือสิ่งที่ต้องพูดตอนนี้เหรอคะ

000

โอ๊ะ!

ทำไมจู่ๆ ล่ะคะ

แผลมันเปิดออกแล้วค่ะ

เรื่องของเภสัชกร

เปิดแล้วไม่ใช่เหรอคะ!

ทำไมถึงไม่รู้ตัวเลยล่ะ

ว่าตัวมันร้อนเพราะเต้นมาน่ะ

เป็นเพราะการทดลองยาหรือเปล่านะ

เพราะว่าความรู้สึกเจ็บปวดมันทื่อไปหมดเลย

ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ

เพราะว่าดิฉันพกแอลกอฮอล์ เข็ม แล้วก็ด้ายติดตัวมาด้วยนี่คะ

ทำไมถึงเตรียมตัวดีเกินไปขนาดนี้ล่ะ!

ก็เพราะว่าทุกอย่างมันเตรียมไว้สำหรับสถานการณ์แบบนี้ไงคะ

!?

คุณมิชิเย็บไม่ได้

อย่าเย็บตรงนี้สิ!

เดี๋ยวก่อน

เรื่องของเภสัชกร

เรื่องของร้านขายผัก

!?

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่บุงโค/ชูฟุโนะโทะโมะ อินโฟส) ภาพ: เนโกะ คุราเกะ องค์ประกอบ: ชิโอะ คาซึกิ ต้นฉบับตัวละคร: ชิโนะ โทคุ

!?

เล่มที่ 7

เอ่อ...

คุณมิชิ...

การวิเคราะห์ของเหมียวเหมียวที่ช่วยให้คุณมิชิพ้นจากวิกฤต เผยให้เห็นรายละเอียดทั้งหมดของเหตุการณ์และการพลิกผันที่ไม่คาดคิด...!?

วางแผงจำหน่ายแล้ว

มะ

นี่มันถือแบบนี้เหรอคะ

ท่าทางมันลำบากนิดหน่อยค่ะ

ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยวางลงให้หน่อยสิคะ

แผลมันจะขยายออกนะ

หน้าใกล้เกินไปแล้วรู้สึกอึดอัดจังเลย

ถ้ามีใครมาเห็นจะทำยังไงล่ะคะ?

ยังไงมันก็มืดจนมองไม่เห็นอยู่ดีนี่คะ

นอกจากนี้ การถือแบบนี้ก็เป็นครั้งที่สองแล้วนะ

ครั้งที่สองเหรอคะ?

ตอนนั้นมันอยู่ต่อหน้าคนเยอะแยะเลยนะ

อืม

ตอนที่สลบไปเพราะบาดแผลนั่นน่ะเหรอคะ

ตู้มมมมมมมมมมม

คุณมิชิ

มีเรื่องที่ต้องพูดจริงๆ ค่ะ

ถึงจะรู้สึกเกรงใจในสถานการณ์แบบนี้ก็เถอะนะคะ

มีเรื่องหนึ่งที่เก็บไว้พูดมาตลอดค่ะ

มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยค่ะ

เป็นอะไรไปคะ จู่ๆ ถึงได้ดูจริงจังขึ้นมาแบบนี้

งั้นก็บอกมาเลยสิคะ

ค่ะ

ขอหอยเต่าวัวด้วยค่ะ

ไม่คิดว่าคุณเตรียมไว้เลยเหรอคะ?

อย่าพูดจาไม่ให้เสียมารยาทสิคะ!

ถึงอย่างนั้น การพุ่งชนหัวกะทันหันก็ดูไม่น่ารักเลยนะคะ

นี่นะ...

แต่ก็นะ

การที่มันดูไม่น่ารักนี่แหละ

ทำให้รู้สึกสบายใจเวลาคุยด้วยค่ะ

หลังจากนั้น ก็มีข่าวลือว่า

ว่ามีขุนนางใหญ่จากประเทศหนึ่ง

เก็บรวบรวมยาอายุวัฒนะไว้เป็นจำนวนมาก

ไม่รู้ทำไม ห้องทำงานของคุณโอชิ ถึงได้เต็มไปด้วยดอกไม้ที่นำมาเยี่ยมเยียน แต่ว่า