ตอน 41: Chapter 41

ตอนที่ 41

คำพูดเบาๆ ของยา

ฉบับรวมเล่ม 1 ถึง 7 วางจำหน่ายแล้วอย่างเป็นทางการ!!

เล่มล่าสุด เล่ม 8 ประกาศวางจำหน่ายวันที่ 25 พฤษภาคม (วันอังคาร)!!

จะเอาเศษกุหลาบที่เหลือไปทำเป็นอะไรกันนะ—!?

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ ภาพประกอบ: เนโกะ คุราเกะ โคเซย์ นาโนะ อิตสึกิ การจัดองค์ประกอบ: เซ โอะ อิคิ

แนวคิดตัวละคร: ชิโนะ โดโกะ

©ฮินาตะ นัตสึ / ชูฟุ โนะ โทโมะ อินฟินิตี้

เรื่องย่อ

คุณหวัง: ขันทีรูปงามที่คอยดูแลวังหลัง มีความงามราวกับเทพธิดา สามารถดึงดูดทั้งบุรุษและสตรีได้ในทันที

เนโกะ: ตัวเอกของเรื่องนี้ค่ะ เดิมทีเป็นเภสัชกร ที่มีความกระหายใคร่รู้และอยากค้นคว้าเกี่ยวกับยาและพิษมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัวเลยค่ะ

ทำอะไรกันอยู่เหรอ?

ไม่ว่าจะถูกถามว่าอะไรก็ตาม

ก็เป็นเศษกุหลาบที่เตรียมไว้ตอนทำดอกกุหลาบสีฟ้าไงคะ

เพราะว่าเจอเครื่องกลั่นตอนกำลังทำความสะอาดห้องแพทย์ค่ะ

กำลังทำน้ำมันหอมระเหยอยู่ค่ะ

พอเราต้มกลีบดอกไม้ในหม้อล่าง

ไอน้ำที่เกิดขึ้นก็จะถูกทำให้เย็นลงในน้ำที่อยู่ในหม้อบน

น้ำที่หยดลงมาแล้วมีน้ำมันลอยอยู่ตรงนี้แหละค่ะ คือน้ำมันหอมระเหยค่ะ

แล้วก็หยดลงมาตรงนี้ค่ะ

ทาคาชุน: ขันทีที่รับใช้ท่านจินชิ แม้จะมีรูปร่างที่ดูแข็งแรง แต่ก็เป็นคนช่างคิดและคอยช่วยเหลือท่านจินชิอยู่เสมอ

กลิ่นแรงจังเลยแฮะ

เทียบกับกุหลาบป่าแล้วก็ถือว่าจางหน่อยนะคะ

หม้อข้างในก็ใช้ของเหมือนกันเหรอคะ?

ทางนั้นเป็นแอลกอฮอล์ค่ะ

ถ้ากลั่นหลายๆ ครั้ง

ก็จะได้แอลกอฮอล์เข้มข้นสำหรับฆ่าเชื้อค่ะ

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติค่ะ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงเลย

ว่าจะเอาไปใช้ทำความสะอาดตำหนักหยกที่มีองค์หญิงอยู่ค่ะ

ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ

ใช่ค่ะ ทางตะวันตกเขาใช้แบบนั้นกันค่ะ

หรือว่าเป็นเพราะว่าถ้าทำที่นี่มันจะทำได้ยากในตำหนักหยกคะ?

ก็มีส่วนนั้นด้วยค่ะ

ในน้ำมันหอมระเหยบางชนิดก็มีฤทธิ์ทำให้มีบุตรได้นะคะ

ถ้าไม่เข้มข้นมากก็คงไม่มีปัญหาหรอกค่ะ

แล้วน้ำหอมที่ใช้กันในวังหลังล่ะคะ?

คิดว่าคงไม่มีปัญหาค่ะ

คุณหมอยาไปเอาขนมไหว้พระจันทร์มาให้ ช่วยได้มากเลยค่ะ

คนนั้นน่ะดีนะ แต่ปากค่อนข้างจะอ่อนค่ะ

จะรู้ว่าพระชายาทามะตั้งครรภ์ก็ยังเร็วเกินไปค่ะ

ว่าแต่ว่า

เรื่องที่คุณจิซามะต้องการให้ทำคืออะไรกันคะ?

ถ้ากลิ่นแรงขนาดนี้ ใครๆ ก็ต้องสนใจแน่ๆ เลย

.........

ดูเหมือนจะคิดว่าต้องทำตัวให้มีบารมีมากกว่านี้

!!

!!

กุ้งยักษ์เบิ้ม

ห๊ะ

คุณหนูคะ พัสดุมาถึงแล้วค่ะ

ตั้งใจให้คุณหงสาเอามาให้ที่ห้องแพทย์โดยที่คุณหงสาไม่รู้เลยนะคะ

นี่มันอะไรกันคะ?

ท่านมิชิ!

หืม

ทำไมถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้ล่ะ!

ที่นี่

จากบ้านเกิดของคุณ

นี่เป็นพัสดุจากบ้านเกิดค่ะ

ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายอะไรหรอกค่ะ

เพราะว่าข้างในมีชุดชั้นในอยู่ค่ะ

...อย่างนั้นเหรอคะ

เอาล่ะ ปล่อยไปเถอะ

ให้ผู้ชายสองคนมาถือให้เนี่ยนะ

พวกนี้เป็นชุดชั้นในของยี่ห้ออะไรเหรอคะ?

เอ่อ

ปัญหาในตำหนักหลังน่าจะอยู่ที่

ความสะอาดสะอ้านนั้นแหละค่ะ

เหล่านางกำนัลที่ถูกรวบรวมไว้ในตำหนักหลังส่วนใหญ่เป็นสาวบริสุทธิ์ค่ะ

หากว่าเธอคนไหนถูกพระพักตร์ของฝ่าบาทโปรดปราน

นอกจากจะทำให้รู้สึกหดหู่แล้ว ถ้าเกิดทำเลอะเทอะขึ้นมาอีก

พวกเธอก็ช่างน่าสงสารเหลือเกินค่ะ

จึงคิดว่าจำเป็นต้องมีการเรียนรู้ล่วงหน้า

แล้วก็เลยเตรียมสิ่งเหล่านี้มาด้วยเหรอคะ?

ของจำนวนมากนั้นเป็นหนังสือที่วาดภาพสิ่งของต่างๆ ในห้องนอนที่ใช้ในการอบรมพระสนมด้วยค่ะ

เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นภาพวาด แม้ว่าจะอ่านตัวอักษรไม่ออกก็สามารถเพลิดเพลินได้ค่ะ

บางครั้งก็ถูกใช้เป็นเครื่องใช้สำหรับเจ้าสาวของคุณหนูด้วยค่ะ

ในวังหลัง คุณพระชายาหลีฮวาเองก็ชอบอ่านมากเลยค่ะ

ช่วงนี้ก็เป็นเพราะว่าจะเอาไปปลอบประโลมฮ่องเต้ที่กำลังจะอยู่เป็นเพื่อนในตำหนักหยกค่ะ

เลยสั่งเข้ามาบ่อยๆ เลยค่ะ

หนังสือประเภทนี้ราคาก็สูง แต่กำไรก็เยอะตามไปด้วย

แต่ก็เลยลองสั่งมาเยอะๆ เพื่อจะเพิ่มช่องทางการขายดูค่ะ

คราวนี้คงจะจังหวะไม่ดีสินะคะ

ไม่ได้จะบอกว่าโลภเงินเป็นพิเศษนะคะ

เผื่อว่าคุณพ่อจะไม่หิวโหยที่ย่านดอกไม้

ก็ต้องหาเงินจากทางนี้ให้ได้ค่ะ

จิ...

เอส

เป็นภาพที่แปลกตาจังเลยค่ะ

นั่นน่ะ จริงๆ แล้วมันเป็นอะไรเหรอคะ?

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

ทำออกมาได้สวยงามทีเดียวเลยนะคะ

ดูสิ

ใช้กระดาษดีด้วย

ภาพพิมพ์เหรอ

อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง

เขาบอกว่าเป็นเทคนิคจากทางตะวันตกที่ใช้แผ่นโลหะแทนการแกะไม้ค่ะ

นั่นสุดยอดไปเลยนะ

ค่ะ

ในเมื่อเป็นของดีขนาดนี้ ก็ควรให้หลายๆ ท่านได้เห็นนะคะ

อันนี้กับอันนั้นมันคนละเรื่องกันนะคะ

!!

ถ้าคุณชอบล่ะก็ เอาไปสักเล่มไหมคะ?

!

ไม่ล่ะ

ไม่ได้หมายความแบบนั้นเด็ดขาดนะ!

อืม

มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก

คราวนี้อย่างเดียว คงจะปล่อยผ่านไปให้ได้ล่ะนะ

เป็นอย่างนั้นเหรอคะ?

แล้วก็

อยากจะขอให้บอกชื่อร้านที่ขายสิ่งนี้หน่อยค่ะ

ไม่ใช่นะ

ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ

ก็เพื่อจะให้รู้ถึงเทคโนโลยีการพิมพ์นี่นา

ชื่อร้านใช่ไหมคะ

ถ้าเป็นคุณจิซามะก็น่าจะเห็นของจริงได้เยอะแยะเลยล่ะนะ

ก็มีคนบางกลุ่มที่ชอบของที่อยู่ในกระดาษมากกว่าของจริงด้วยนี่นา

ไม่ใช่นะคะ—

ลูกแมว

เผื่อว่าในหนังสือจะมีสิ่งที่ต้องถูกเซ็นเซอร์นะคะ

เป็นอะไรเหรอคะ?

...ก็คือว่ามันจะแรงเกินไปน่ะค่ะ

แต่ว่าฝ่าบาทบอกว่าอันที่ผ่านมามันยังไม่พอใจน่ะค่ะ

ยึด!

ไม่ไหวค่ะ

อา...

ตั้งใจให้คุณป้าผู้เก่งเลือกสรรมาให้เลยนะคะ

สิบวันต่อมา

อ๊ะ?

ใต้ดอกไม้สวยๆ นั่น

นี่ เธอว่ามีอะไรฝังอยู่เหรอ?

ฉันกำลังมองหาอะไรกันแน่เนี่ย

มูลม้าเหรอ?

อา... อ๊าก... เพราะว่าเธอไง!

เป็นเพราะเหมียวเหมียวเลยนี่นา!

การจะปลูกพืชได้น่ะ ต้องมีน้ำเป็นพื้นฐาน แล้วก็ต้องมีปุ๋ยที่เหมาะสมด้วยนะ

ก็ไม่ได้พูดผิดสักหน่อยนี่นา

แหม ก็ล้อเล่นเสียอย่างนั้น

นิยายเรื่องนี้กำลังฮิตเป็นพลุแตกเลยนะ

?

โคะรันอ่านหนังสือเป็นเหรอ?

น่าจะมาจากหมู่บ้านเล็กๆ ใช่ไหมนะ?

อ่านไม่ออกค่ะ

แต่ว่าคนที่อ่านออกก็เอามาอ่านให้ทุกคนฟังกันอยู่เลยนะคะ!

อยากรู้เรื่องต่อไปเร็วๆ จังเลย

การที่เรื่องราวไปถึงสาวใช้ที่อ่านหนังสือไม่ออกได้ด้วยเนี่ย

แสดงว่ามันเป็นที่นิยมมากเลยสินะ

จบแล้วเหรอคะ?

อยากอ่านต่อเร็วๆ จังเลย

คุณทาคามิบอกว่ากำลังพิมพ์หนังสือเล่มใหม่อยู่นะคะ

ถ้าเสร็จแล้วก็จะให้เราอ่านอีกค่ะ

เหมียวเหมียวก็ลองอ่านดูไหมคะ?

อ๊ะ เหมียวเหมียว กลับมาแล้วเหรอคะ

ท่านฝ่าบาททรงแจกให้เหล่าพระสนมทุกคนเลยค่ะ

ถ้าอ่านจบแล้วก็เอาไปให้คนอื่นดูด้วยนะ

มันเป็นนิยายนะ แต่ว่าสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลยค่ะ

ที่ว่าไม่คิดไว้คืออะไรเหรอคะ?

คงเป็นเพราะความเข้าใจที่ว่านิยายมันด้อยกว่าบันทึกทางประวัติศาสตร์สินะคะ

ในหมู่ชนชั้นสูง นิยายมันไม่ได้ถูกมองว่าเป็นของที่ดูดีเลยค่ะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

แต่ดูเหมือนว่าในตำหนักหลังจะได้รับแรงบันดาลใจจากการสร้างสรรค์อยู่พอสมควรเลยนะคะ

เป็นฉากที่คุณโครันเล่าให้ฟังน่ะค่ะ

นี่ค่ะ

ตราประทับนี้เป็นของร้านหนังสือที่เพิ่งสอนคุณจิซามะไปเมื่อวันก่อนค่ะ

คุณลู่

หืม?

ก็คิดอยู่แล้วว่ามันคงจะเกี่ยวข้องกับเรื่องการเมืองอยู่แล้ว

แต่ว่า...ก็คงจะวางแผนอะไรบางอย่างไว้อยู่สินะคะ

-

ถึงจะเป็นนิยายก็เถอะ แต่คุณภาพก็คู่ควรกับการเป็นของขวัญจากองค์จักรพรรดิเลยนะคะ

ถ้ามีแม่พิมพ์นั้น ก็สามารถลดคุณภาพกระดาษลงแล้วผลิตจำนวนมากสำหรับคนทั่วไปได้ค่ะ

ถ้าแจกให้พระสนมทุกคน ก็คงต้องพิมพ์เป็นร้อยเล่มแน่ๆ เลย

ผลกำไรที่ได้ก็น่าจะนับไม่ถ้วนเลยล่ะค่ะ

น่าจะให้ร้านหนังสือเป็นคนกลางแล้วรับค่าคอมมิชชั่นไปซะดีกว่า

แต่ว่าทำไมล่ะคะ

นิยายที่ถูกมองว่าไม่มีคุณภาพ

ถึงได้ถูกแจกให้เหล่าพระสนมที่มีชาติตระกูลอย่างตั้งใจด้วยนะคะ

แต่มันน่าเสียดายแย่เลยเนอะ

ถึงจะได้รับอนุญาตจากคุณทามะแล้วก็ตาม

แต่การที่เราอ่านหนังสือเล่มนี้จนจบกันเองเนี่ย

โดยเฉพาะที่ตำหนักหยกเขียว คนก็ไม่เยอะด้วยนะคะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่ควรให้เด็กนอกวังเห็นสิ

มันเป็นของขวัญนะ ต้องดูแลให้ดีสิ

ใช่ๆ

เดี๋ยวจะหายไปเสียอีก

จริงด้วยสิคะ—

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่บุงโค/ชูฟุโนะ โทโมะ อินโฟส) ภาพประกอบ: เนโกะ คุราเกะ จัดวาง: ชิโอะ คาจิ ต้นฉบับตัวละคร: ชิโน โทคุ

เป็นแบบนั้นเองสินะ

ถ้าให้ยืมไม่ได้

ก็ควรจะไปซื้ออันเดียวกันมาให้ดูสิ ถึงจะสมเหตุสมผล

เล่มที่ 7

แต่ว่าถึงจะอยู่ในวังหลังมันก็เป็นเรื่องยากนะ

การวิเคราะห์ของเหมียวเหมียวที่ช่วยให้คุณจิซามะพ้นจากวิกฤต และเรื่องราวทั้งหมดของเหตุการณ์ที่ถูกเปิดเผย รวมถึงการพลิกผันที่ไม่คาดคิดคือ...!?

ถ้างั้นก็—...

วางแผงจำหน่ายแล้วค่ะ

ถึงแม้ว่าจะไม่ให้สมุดเล่มนี้ไป

ก็แค่คัดลอกออกมาก็คงจะดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ

เอ๊ะ?

ถึงภาพประกอบอาจจะยากหน่อยนะคะ

น่าจะไม่มีอะไรยากเลยถ้าจะคัดลอกออกมาค่ะ

แต่ว่าคุณไอรันลายมือคุณสวยมากเลยนะคะ

ใช่ค่ะ จริงด้วย

ว้าว จะทำเรื่องยุ่งยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ?

ซากุระฮานะ

อย่าพูดแบบนั้นสิคะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

ถึงอย่างนั้นก็เป็นเรื่องที่อ้อมค้อมจริงๆ นะเนี่ย

ถึงจะเป็นข้ารับใช้ในวังก็เถอะ

แต่สาวใช้จำนวนมากที่อยู่ในตำหนักหลังกลับอ่านหนังสือไม่ออก

เป็นของที่พระจักรพรรดิทรงประทานให้

ดูเหมือนว่าแม้แต่พวกผู้ใหญ่ก็ยังเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่

ถึงจะน่าเสียดายที่ปกติแล้วควรจะเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี แต่ว่า

ของครั้งนี้มันแจกให้เหล่าพระสนมทุกคน แถมข้างในยังเป็นนิยายสำหรับคนทั่วไปด้วย

ตอนที่ฉันติดตามคุณโอ-อุจิอยู่

เคยเห็นเอกสารเกี่ยวกับอัตราการรู้หนังสือของเหล่าข้ารับใช้ในห้องเลยนะ

สำหรับของที่มูลค่าไม่สูงนัก

ก็คงมีพระสนมบางพระองค์ที่ทำตัวไม่สมควรด้วยการไม่แตะต้องมันเองล่ะมั้ง

ถ้าอย่างนั้นถ้าท่านฝ่าบาทบอกให้เอาไปให้คนอื่นดูด้วยล่ะก็

เหล่าสาวใช้ก็น่าจะเอาไปอ่าน แล้วก็จะมีพระสนมบางพระองค์ที่อยากรู้เนื้อหาด้วย

แล้วถ้าข้าราชการหญิงที่อ่านนิยายได้จำนวนมาก

คิดที่จะบอกเนื้อหาให้คนอื่นเหมือนอย่างคุณไอรัน

มันก็ไม่แปลกเลยถ้ามันจะไปถึงคุณโครันที่อ่านหนังสือไม่ออกได้

เวลาที่เจออะไรที่น่าสนใจ

ความรู้สึกที่อยากจะแบ่งปันให้ใครสักคนเนี่ย เข้าใจเลยค่ะ

สมัยก่อนตอนที่จับงูหายากได้ ก็เอาไปให้คนรอบข้างดูหมดเลยค่ะ

ก็ว่าไปเถอะ

ไม่ว่าจะในรูปแบบไหน ถ้าหนังสือมันถูกเผยแพร่ในตำหนักหลัง

คนที่พยายามจะอ่านตัวหนังสือก็จะเพิ่มขึ้นบ้างล่ะค่ะ

แล้วก็

แผนการของคุณวังก็น่าจะกำลังไปได้สวยเลยนะ

นี่ เหมียวเหมียว มาโอมาโอ

อยากให้สอนอ่านหนังสือจังเลยค่ะ!

อยู่ๆ เป็นอะไรไปคะ

พุ๊ง

เสียงของคนที่อ่านนิยายให้ฟังมันแหบไปเลยค่ะ

ตอนนี้เขากำลังตั้งใจทำสำเนาหนังสือให้อยู่ค่ะ

เพราะว่าเหมียวเหมียวอ่านหนังสือไม่ออกค่ะ

ฉันบอกคุณไอรันไปแล้วนะ แต่ว่ามีคนทำจริงด้วยนี่นา

กระดาษก็ไม่ใช่ของฟรีนี่นา ใจดีจังเลยค่ะ

ให้ฉันอ่านให้ไหมคะ?

ไม่ได้ค่ะ!

ในเมื่อคุณตั้งใจใช้เวลาเขียนให้ขนาดนี้

ฉันก็ไม่ควรจะทำแบบโกงแบบนี้สิคะ

เรื่องส่วนตัวของร้านขายยา

โอ้โห...

ข้าเอง

โฮ่ย! อยู่ๆ ก็มาทำอะไรกันเนี่ย!?

ตัวอักษรตัวแรกที่ได้เรียนคือชื่อของตัวเองเลยนะ

เขาบอกว่ามันสำคัญเพราะมันแปลว่าการได้รู้ที่มาของตัวเอง

0.0

เพราะตัวอักษรนี่แหละ ถึงได้โดนคนว่าบ่อยๆ ว่าไม่มีเสน่ห์เหมือนแมวจรจัดเลย

นี่คือ 'โค-รัน' ลองเขียนเลียนแบบดูสิ

เข้าใจแล้วค่ะ!

อืมมม...

พูดตรงๆ นะ ไม่แน่ใจว่าลายมือจะถูกไหม

อื้มมม

ชื่อของฉันนี่ค่อนข้างยากเลยสินะ

ถ้าเขียนบ่อยๆ ก็จะอ่านออกเองได้นะ

จะฝึกแค่การอ่านอย่างเดียวเหรอคะ?

ไม่ค่ะ

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว อยากให้เขียนได้เลยค่ะ

พอออกจากตำหนักหลังไปแล้ว ก็ต้องหางานทำเองสินะคะ

การที่เขียนหนังสือได้มันสะดวกใช่ไหมคะ?

จะเขียนอีกครั้งนะคะ

แม้แต่ในตำหนักหลัง คนที่เขียนหนังสือได้ก็จะถูกส่งไปทำงานที่มีค่าตอบแทนดีค่ะ

คุณโครันดูเหมือนจะคิดถึงอนาคตของตัวเองแล้วนะคะ

เหล่าข้ารับใช้หญิงที่ทำได้ดี บางครั้งก็จะถูกส่งไปทำธุรการนอกตำหนักหลังด้วยค่ะ

คุณโครันเป็นสาวใช้ที่เข้ามาในตำหนักหลังเกือบจะพร้อมๆ กันเลยค่ะ

ช่วงเวลาที่ต้องรับใช้ 2 ปี ก็ผ่านไปเกินครึ่งแล้วค่ะ

คุณโครันที่ถูกขายมาเพื่อหาเลี้ยงชีพ

คงจะกลับไปบ้านเดิมไม่ได้แล้วล่ะค่ะ

งั้นเราจะใส่เข้าไปแบบแน่นๆ หน่อยดีไหมคะ

อืม ขอบคุณค่ะ!

เอ่อ นี่อ่านว่าอะไรเหรอคะ?

ฟุยุชู-กัสโซ

แล้วอันนี้ล่ะคะ?

มันจารา-กะ

อันนี้?

คุซึเนะ

...นี่ มันเป็นคำที่ใช้กันปกติเหรอคะ?

ว่าจะเริ่มจากคำทักทายก่อนค่ะ