ตอน 14: Chapter 14

ตอน ที่ 014

ท่านจอมมารไม่ได้ต้องการสงครามครั้งนี้เลย…

ผมต่างหากที่ต้องการนี่ครับ!!

!?

ในร่างยักษ์ชุดเกราะสีดำนั่น

เอสเทลล่า…

ทำไมกันครับ!?

หมายความว่ามีผู้ใหญ่ของจอมมารอยู่ข้างในเหรอ...?

นั่นคือ "พระเมสสิยาห์"

อาวุธทำลายล้างโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อกำจัดมนุษย์ซึ่งถูกควบคุมด้วยพลังของท่านจอมมารแต่เพียงผู้เดียว

จะกำจัดสินะ…

พวกเราจะปล่อยผ่านไปเหรอ...?

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

ท่านจอมมารไม่ได้ด้วยเจตจำนงของตัวเอง

●

แล้วก็ถูกแบกอยู่บนนั้นสินะ

...ใช่แล้ว

งั้นเราก็ต้องช่วยท่านจอมมารไปพร้อมกับซัลมาเรียด้วย

เพราะท่านเป็นพ่อของอลิสจัง เพื่อนสนิทของผมนี่นา

...เพื่อนสนิทเหรอ? ช่วยด้วยเหรอ?

ถ้าคิดว่าไปด้วยกันกับคุณอลิสแล้วก็... เข้าใจแล้ว

ไม่ได้มองว่าพวกอสูรเป็นศัตรูเหรอ

แต่ว่า ก็ยอมแพ้สินะ

อย่าคิดว่าพวกชาวบ้านแค่นี้จะต้านทานได้

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายก็ทำไม่ได้หรอก

ไม่ยอมแพ้หรอก!

ดื้อด้านไม่เลิกเลยนะเนี่ย...

!?

คุณคากามิครับ!

ยาเพิ่มพลังครับ...

ที่นี่...

ยังยืนไหวอยู่เหรอ...

อีกครั้งอีกครั้ง!

●

...นี่มัน

เขาดู...เมื่อกี้มากกว่านะ...

!?

ได้ผลเหรอ!?

!!

ปา-ระ

นี่นะ...

เป็นชาวบ้านจริงๆ เหรอ...?

คุณคากามิ!!

แก...ทำอะไรลงไป

...พยายาม!!

ไม่จำเป็นต้องพยายามอีกแล้วนะครับ คุณคากามิ!

ใช่แล้วครับ... ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ก็จะตายเข้าแล้ว

ยาเพิ่มพลังก็ไม่ได้ผลด้วย

พลังเวทของพวกเราก็แทบจะไม่มีพอจะฟื้นตัวแล้วด้วย...

●

ต้องช่วยพ่อของนายสิ?

②

0

!?

ทำไมถึงพยายามต่อสู้ถึงขนาดนั้นล่ะครับ?

คุณนี่...

ใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูได้นี่นา

ตอบมาสิว่าเหตุผลที่คุณจะต่อสู้คืออะไร รวมถึงเรื่องที่ไม่มองว่าพวกอสูรเป็นศัตรูด้วย

ทำไมถึงยังคงท้าทายอย่างบุ่มบ่ามขนาดนี้อยู่ล่ะ?

...อืมมม

ถ้าไม่อธิบายให้ดี การฟื้นฟูก็จะหยุดนะ!

พูดสิๆ!

ตอนแรกก็ตอนที่พ่อโดนมอนสเตอร์ฆ่าน่ะ...

ทำไมตัวเองถึงอ่อนแอขนาดนี้ในฐานะชาวบ้านนะ

พอเจอวิธีที่จะแข็งแกร่งขึ้น

ก็ทนไม่ได้เลย

ก็เลยตั้งใจเก็บเลเวลไปเรื่อยๆ

แล้วก็มีเงินเก็บ ใช้ชีวิตก็ง่ายขึ้น

ในโลกใบนี้ การเป็นมอนสเตอร์นี่แหละมีประสิทธิภาพที่สุด

ระหว่างที่ทำแบบนั้นไป คำถามก็เริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำไมน่ะ มอนสเตอร์ถึง

...?

จะทิ้งเงินไว้ให้ใช้ในเมืองของมนุษย์เหรอ?

บทบาทคืออะไรเหรอ?

ทำไมความแข็งแกร่งถึงต่างกันตามบทบาทด้วยนะ?

แล้วก็หน้าต่างสถานะนี่สิ

นี่มันอะไรเนี่ย? เอาไว้แสดงฐานะเหรอ?

เลเวลเหรอ?

ค่าประสบการณ์น่ะเหรอ?

อะไรกันที่ว่าถ้าโค่นมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าตัวเองแล้วจะได้มานะ

สกิลก็มีการให้เองตามเลเวล ๑๐๐ ด้วย

มันไร้สาระสิ้นดี

นั่นคือ...

ก็เป็นแบบนั้นน่ะ...นะ?

แม่ของผมถูกมนุษย์ฆ่าครับ

ไม่ใช่พวกอสูร หรือว่าเป็นพวกมอนสเตอร์ด้วยซ้ำ

ถึงจะเรื่องของมอนสเตอร์ก็เถอะ... แต่ในหมู่มนุษย์ก็มีคนชั่ว และในหมู่พวกอสูรก็มีคนดีเหมือนกัน

ถึงอย่างนั้น ตราบใดที่พวกมันยังคงทำร้ายมนุษย์ด้วยพลังเวทของพวกอสูร ผู้คนที่แค้นเคืองพวกอสูรก็ไม่มีวันหมดไปหรอก

และเมื่อพวกเขาสังหารมอนสเตอร์ซึ่งเป็นศัตรูของมนุษย์

ชีวิตก็จะกลายเป็นความมั่งคั่ง

ในโลกแบบนั้น

ก็คงต้องฆ่ามอนสเตอร์หรืออสูรเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่สินะ

พวกเราก็เลยไม่สงสัย เพราะมันเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเรา

ต่อสู้ต่อไปราวกับถูกชี้นำ

ถึงแม้จะถูกผูกมัดไว้กับบทบาทที่ได้รับมาแล้วก็ตาม...

ก็ยังไม่รู้ตัวเลย

เรื่องแบบนั้นน่ะ...

เร็กซ์

ทุกครั้งที่คุณพูดว่า "ตัวเองเป็นวีรบุรุษ"

มันดูเหมือนคุณกำลังพูดให้ตัวเองฟังอยู่เลยนะ

ถ้าไม่มีบทบาทอะไร คุณก็เลือกทางอื่นได้ไม่ใช่เหรอ?

ผมอยากเลือกต่างหาก!

พวกเราควรจะ เป็นในแบบที่ ตัวเองอยากเป็นได้นะ

...แต่มันก็มีกลไกของโลกมากวนใจนี่นา!

พอถึงเลเวล ๙๙๙

ผมก็รู้สึกสิ้นหวังเลยล่ะครับ

เพราะมิเตอร์ที่จำเป็นสำหรับเลเวลถัดไปมันหายไปจากหน้าต่างสถานะซะงั้น

ไม่ว่าจะปรารถนาแค่ไหน ก็ไม่สามารถแข็งแกร่งไปกว่านี้ได้แล้ว!

ใครกันที่มาตัดสินว่าอย่างนั้นนะ... ผมรู้สึกว่านี่มันตลกสิ้นดี

อยากจะแข็งแกร่งกว่านี้อีก

ถึงจะรู้ขีดจำกัดแล้วก็ตาม

ก็จะสู้ต่อไปเหรอ?

●

แม้ว่ามันจะเล็กจิ๊ด

ตอนที่ผมถึงเลเวล ๙๙๙ ก็สังเกตเห็นว่ามีสกิลเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอย่าง

แต่มันก็ทำให้คำถามของผมสัมผัสได้จริงๆ นะ

!?

สกิล... ผู้ที่ท้าทายต่อเทพ

การเติบโตของคนผู้นั้นนั้นไม่มีที่สิ้นสุด ค่าประสบการณ์ที่ได้รับนั้นกลายเป็นพลังที่ทะลุขีดจำกัดไปแล้ว

!?

ผมตัดสินใจว่าจะเป็นแบบนี้

นี่มันสิทธิ์ในการท้าทายนี่เอง...

ถ้ามีเทพเจ้าที่สร้างโลกนี้ขึ้นมาล่ะก็ ผมจะซัดให้กระเด็นเลย

เพื่อที่จะได้บอกทุกคนว่า ทุกคนควรจะมีชีวิตอยู่อย่างอิสระ!

ตราบเท่าที่ยังคงต่อสู้

สกิลที่เติบโตขึ้นมาน่ะ...

ไม่คิดเลยว่าจะ...

เก็บค่าประสบการณ์มาได้ด้วยเหรอ!?

ยาฟื้นฟูก็คงไม่ได้ผลแล้วล่ะ...

...เอาล่ะ

...?

!?

ยังมีอะไรอีกเหรอ!?

มันเป็นสกิลที่ใช้ได้นะ แต่ใช้ไม่ได้อีกแล้วล่ะ

ปกติแล้วด้วยเจตจำนงของตัวเอง จะสามารถใช้พลังได้แค่ประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ของพลังที่ควรจะมี แต่ จะดึงพลังออกมาได้ถึง 70 เปอร์เซ็นต์เป็นเวลาสามนาทีเท่านั้น

สกิล... ปลดล็อกข้อจำกัด

ทำให้ได้รับพลังเป็นสองเท่าในช่วงเวลาสั้นๆ

เป็นสองเท่าเลยเหรอ!?

หลังจากใช้แล้ว ก็จะเข้าสู่ภาวะเกือบตายจนขยับตัวไม่ได้นะ

เพราะฉะนั้น นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ...

มาวัดกันหน่อยไหม!

ที่เลเวล ๙๙๙ เนี่ย มันถึงขีดจำกัดการเติบโตแล้ว

มันก็เป็นกลไกของโลกอะไรนั่นกัน มาล้อเล่นเหรอ!

ขีดจำกัดของผม ผมจะเป็นคนตัดสินเอง!!

หมัดที่ทะลุขีดจำกัด

โย่

อาจารย์ครับ!